Herfstkleurenvideo

Lieve allemaal,

Hieronder een greep uit de mooiste herfstfoto's die ik inmiddels hier in het mooie Occitanië heb mogen maken. Gegoten in de bekende filmstijl die jullie inmiddels wel van me gewend zijn. :)



De laatste loodjes
Deze week is het organiseren, afronden, inpakken en wegwezen. We hebben hard gewerkt aan onze nieuwste pagina's (groepsreizen, aanbiedingenpagina voor de gite) en p.r. en inmiddels hebben we voor de kerst inderdaad een boeking voor de gite binnengekregen en een aanvraag voor een groepsreis voor 2011! Maar we moeten nog veel promotiewerk doen, dus als het mogelijk is, reclame maken he! :) Alvast bedankt!!

Hieronder enkele doorlinks voor nieuwsgierigen:

Klik hier voor de nieuwe landingspagina van Barinca.
Klik hier voor de aanbiedingenpagina (met winterfilmpje).
Klik hier voor de nieuwe groepsreizenpagina.
Klik hier voor de rondreis Mystiek Occitanië.
Klik hier voor de rondreis Land der Katharen.

Een heerlijke zondag toegewenst! Warme knuffels, dikke pakkerds! xxx

Halloween!

Sinds gisteren is het uitzicht vanuit ons huis is een palet van okergeel, mosgroen en vlammend rood, tegen een achtergrond van mistige bergen. Vorige week was de Indian Summer weer even terug. Buiten eten, buiten klussen, het werd zelfs eventjes behoorlijk warm (ver in de twintig)!


Maar na een paar koude nachten drijven er nu wolken met buien over, die ook weer het nodige vocht aan de natuur moeten leveren. Smudge de buurpoes ligt (natuurlijk) weer naast mijn toetsenbord te slapen. Peter en ik hebben flink doorgewerkt afgelopen week en er is een aanvraag binnengekomen voor een busreis met een wereldberoemde schrijver (ik zeg nog niks tot het helemaal rond is, grijns)...

Zoals beloofd hier de url naar onze nieuwe Barinca Travel landingspagina:

www.barinca.fr

En natuurlijk is het dit weekend griezelweekend! De Fransen brengen chrysanten naar overleden familie of vrienden, zodat de kerkhoven de komende weken helemaal vol bloemen zullen staan. Altijd wel een mooi gezicht!

Hieronder onze Halloween groet waarin:
Lorrie's Angels, Henry Lincoln, Peter en ik.

Veel plezier met het afkijken en een heerlijk weekend toegewenst!



Warme knuffels, dikke pakkerds!!

Storm

Omdat wij komende week een bepaalde periode kunnen afsluiten, wil ik vandaag beginnen met een verhaaltje:

Storm
Er was eens, nog niet zo lang geleden en vlakbij, een klein veerbootje met een kapitein en een stuurman. Ze waren niet gelukkig in de kille havenstad waar ze verbleven, en de havenmeester maakte het hen niet gemakkelijk. De kapitein en de stuurman voeren met hun veerdienst langs de kusten en op een dag namen ze een paar reizigers mee, waaronder een hele rijke reiziger, die een groot deel van de reis financierde. Ze konden nu veel verder varen dan normaal en de kapitein en de stuurman besloten om al hun bezittingen mee te nemen, op zoek naar een nieuwe aanleghaven, in de hoop daar het geluk te vinden.


De reis liep voorspoedig, op af en toe een hoge golf of een dwars-stroom na, en er werden nieuwe kusten verkend. De kapitein en de stuurman werden beiden verliefd op een havenhuisje aan een van de mooiste kusten die ze ooit hadden gezien! Ze konden hun geluk niet op en besloten het te kopen!

Maar de reis was nog lang niet ten einde gekomen, want er waren nog passagiers die naar hun bestemming moesten worden gebracht. En toen keerde het tij. De rijke reiziger stapte voortijdig van boord en nam een groot deel van het geld weer terug van de arme kapitein. Met de overige passagiers voer het schip op halve kracht verder.

De volgende ochtend kreeg de kapitein van de havenmeester het advies om via het westen te varen. Vol vertrouwen gingen ze op weg. Het advies werd het scheepje echter fataal. Ze voeren rechtstreeks een zware storm in. Daar hingen de zwarte wolken al dreigend aan de horizon en de kapitein probeerde nog voortijds het schip te wenden. Maar het was al te laat. Met volle kracht 12 blies de storm tegen de zeilen, de masten kraakten onder het gewicht en het schip dreigde slagzij te gaan. Zo snel als ze konden, hielpen de kapitein en de stuurman de passagiers in een reddingsboot, maar konden er helaas zelf niet meer bij. Ze duwden de sloep af en besloten zelf zo lang mogelijk bij het schip te blijven.


Toen de reddingsboot uit zicht was gebeurde het. Het veerbootje stortte met volle kracht op een rots en versplinterde in duizenden stukken. Ook de kostbare lading van de kapitein en de stuurman, met alle bezittingen die ze samen hadden verzameld, verdween in de hoge golven. De kapitein en de stuurman hielden zich hoestend en proestend vast aan de rots tot de volgende ochtend.


Die ochtend kwam de zon weer op, het water was weer wat gekalmeerd, en vanaf hun rots was het uitzicht dat ze hadden hoopgevend. Een kust! De afstand was lang, maar al watertrappend aan een aangespoelde boomstam goed te doen. Uitgeput sliepen ze urenlang op het strand. Toen ze wakker werden, zagen ze waar ze waren. Het strand waar hun havenhuisje stond! Daar was ook de sloep aan land gegaan met hun passagiers, die gelukkig niets mankeerden! Hoera!

Even was er hoop, toen ze uit de verte wat van hun oude lading ontdekten, dat op het strand was aangespoeld. Ze renden er snel naartoe, maar een groep strandjutters had net voor hun neus alles al meegenomen. Ze wisten toen maar al te goed dat ze helemaal opnieuw moesten beginnen, maar ze hadden hun havenhuisje en een sloep, en met goede moed begonnen ze met de sloep weer een miniveerboot service van haven tot haven en verbouwden ze hun havenhuisje tot herberg, waardoor ze veel mensen leerden kennen en nieuwe vrienden kregen. De passagiers die ze met de sloep hadden gered bleven hen trouw, en dankzij de herberg werden ze gelukkig. Want al is de pot niet vet, niets geeft een groter geluk dan vrienden, liefde en trouw!



Het houtwerk van onze herberg heeft een beurt nodig, dus gisteren en vandaag zijn we aan het beitsen.

Een eigen huis heeft nu eenmaal veel aandacht nodig en om het in een goede staat te houden, zijn de herfst en wintermaanden goed geschikt voor kluswerk. Tussendoor heb ik ook wat foto's in een online foto album geplaatst:

- My Eighties
- My Travels

Waar Facebook allemaal niet voor dient! :)

Daggie uit
Afgelopen vrijdag hebben we een bezoek gebracht aan Aguilar, waar we nog nooit zijn geweest. Aguilar staat namelijk op het programma van een touroperator die geen idee heeft of het kasteel wel te doen is met een bus cq groep. Nee dus. Daar waren we al spoedig achter. Het is leuk om individueel te bezoeken, maar zeker niet geschikt voor een bus, want het terrein rondom het kasteel is van wijnboeren en er is geen weg die breed genoeg is voor bussen of campers, zodat de wandeling wel heel lang zou worden, met de klim naar het kasteel er op volgend.


Er is niet zo heel veel meer van over, maar de uitzichten zijn adembenemend! We zagen namelijk, dat de eerste sneeuw op de Pyreneeën was gevallen. De Canigou (links) lag er al even oliebollerig bij! ;)






Nou, voor de lunch zijn we toch maar even naar de kust gereden, daar zaten we nu toch dichtbij. Peter vindt het niet zo leuk als ik weeeeeer een foto maak van hem als hij zit te eten, maar ja, ach, he, ik kan het toch niet laten... dreiging of geen dreiging...


Wel merkten we dat het op Canet-Plage dus echt helemaal uitgestorven was. Alle winkeltjes waren dicht op een enkeling na, en alleen op het pleintje naar de boulevard toe, waren enkele restaurantjes open. Het strand was vrijwel verlaten! En het was prachtig weer! Moet je bij de Hollanders komen, als het effe mooi weer is loopt het storm op Scheveningen. Nee, Hollanders gaan 365 dagen naar de kust, al was het maar om even uit te waaien en te boulevaren. Hier kan dat dus niet. Jammer!



Maar het iets zuidelijker gelegen Collioure is wel het hele jaar door levendig en bruisend. Gelukkig maar! Maar daar gingen we die dag niet meer heen, we moesten nog een bouwzaak in voor wat onderdelen van de afvoer en net voor het donker waren we weer thuis. Het is daarna heel koud geworden! De aanvoer was Polarisch, brrrrr.... met stormachtige wind erbij, je zou er verkouden van worden. Eutjsjjjbraaaa... snotter, kuch, merci!

Stoer
Afgelopen zaterdag 16 oktober reisde mijn sussie naar Nieuw-Zeeland! Poh! We hopen dat ze een heerlijke vakantie heeft bij haar lieve vriendin Annet! Lekker genieten he Lenie!! Je hebt het verdiend hoor!!

Zondag 17 oktober
Zondag had ik een gidstochtje. Twee Amerikanen uit Californië hadden me ingehuurd voor een lange dag gidsen; Montsegur en alles rondom Rennes-le-Chateau. Om 8 uur 's morgens pikten ze me op vanaf het station bij Quillan en we hebben eigenlijk de hele dag heel veel lol gehad. Ik was aan het einde van de dag wel schor van het kletsen hoor... Ze hadden mazzel, want we dronken koffie in de hostel waar Otto Rahn nog heeft gelogeerd, gebruikten de lunch in de gouden loge in Rennes-les-Bains waar we genoten van een lichte lunch en de humor van de eigenaar, hadden een zonnetje toen we naar de Duivelsstoel klommen en zagen Henry Lincoln in Rennes-le-Chateau, waar Ani Williams een harpconcert gaf. Nou, neus en boter en zo, dus!


Je kunt aan Henry zien, hoe koud het was! Lekker goed ingepakt!

Dus nu zijn we weer aan het beitsen. Inmiddels heb ik een website gemaakt voor een nieuwe stichting (Patrimoine St. Martin Lys), een donatie die wij 1 x per jaar doen aan een goed doel hier in de streek. En ik heb een Franse pagina gemaakt voor Barinca Travel, om aan de Fransen uit te leggen wat we nu eigenlijk doen. Klik hier om hem te zien. Er zullen nog wel wat schoonheidsfoutjes inzitten want mijn Frans is nog niet zo goed. We werken ook aan een nieuwe landingspagina voor Barinca Travel, zodat mensen vanaf de landingspagina kunnen kiezen tussen Nederlands, Engels en Frans. Als de landingspagina af is, dan geef ik weer een gil, want hij wordt heel mooi! :)

Ach en we hopen maar dat er binnenkort weer eens een hond komt voor onze Holiday Home for Dogs, en wat voorboekingen voor de gite voor 2011, of voor een tour enzo... in ieder geval zijn we druk bezig met marketing, en hopen dat we snel weer in april zitten! Nou ja, snel, effe uitrusten mag wel... we zijn echt versleten.

Mail me als je ons nog wilt zien in november (kan dus alleen op donderdagavond 18 november bij ons in de Hopbel in Liempde, Brabant).

Ter afsluiting een van mijn favoriete scenes van inspecteur Clouseau (Peter Sellers), vale plusear! ;)



Lieve groetjes vanuit een burgeroorlogachtig Frankrijk! Poh... straks bestormen ze de bastille weer! Warme knuffels, dikke pakkerds!!

Indian Summer

Smudge de buurpoes ligt weer op mijn bureau, het huis ruikt nog naar de verse nasi die ik tussen de middag heb klaargemaakt, en we hebben een Indian Summer! Warm en zonnig, heel af en toe es een buitje. Gisteren lag ik nog even in het zwembadje rondjes te draaien (misschien wel de laatste keer dit jaar!) en we hadden enkele visites (vrienden die langs kwamen en onze gasten uit de gite die op de borrel kwamen (wederom hele lieve mensen!).

Touroperator Topic Travel heeft onze gite bezocht en de contracten verlengd voor 2011, Peter is met consulting werk begonnen (horeca) waar hij zijn 2 decennia lang opgebouwde kennis kan delen met hotels en restaurants die lopen te tobben, en de herfst is ook een tijd ook om te klussen. In een week tijd is er ineens veel gebeurd. Onze klusjesman kwam om de zijkant van de gite te repareren (weet je wel, in ruil voor de oude auto?) en het hout werd geleverd. Nu nog een verfbeurt en dan ziet de achterkant van de gite er weer prachtig uit!


Hout bezorgd:


Hout opgestapeld:


Slakkengangetje
We moesten ook even wat opruimen en kwamen een restant van een regengoot tegen, die als slakkenparadijs werd gebruikt. Er zijn dit jaar wel heul veul slakken in de tuin!


Ook heb ik weer wat filmpjes online gezet die ik hieronder zet voor de liefhebbers.

Dit is het filmpje voor Lorries Angels:



Nog 2 nieuwe filmpjes voor het trekken van geïnteresseerden naar deze streek.

Prehistorie in Occitanië:



Het Mysterieuze Occitanië:



Op de foto hieronder; onze vrienden Lorrie en Eugene (van het voormalige Engelen Heiligdom) tijdens een heerlijke melige middag bij de Templière, nadat ik hun filmpje op YouTube had gezet.


Condoleances
Eind september is Roland van den Hout overleden na een lange slepende ziekte. Wij wensen alle familie en vrienden van Roland heel veel sterkte toe in deze zware tijd! Wel moet ik er even bijzeggen dat ik ontzettend trots ben op mijn sussie, Lenie, die maandenlang heeft geholpen en een grote steun is geweest voor Roland en zijn familie. Hele dikke knuffel en pakkerds voor Lenie, Chris, Erna, de ouders Rian en Jan en alle andere familie en vrienden. Van hart tot hart.


Lenie, ma en de kleine Mike (mijn achterneefje):


Voor de boeg...
Nog een paar beitsklusjes en wat opruimwerk en dan zijn we klaar voor de herfst en de wintertijd. Op 17 oktober heb ik nog een lange dagtocht als gids met twee klanten uit Florida. Daar kijk ik erg naar uit! Verder is het wat stilletjes op het gebied van de tours, maar we hebben 2 busrondreizen gepland voor volgend jaar. "Land der katharen" met Ankie Nolen (van 22 t/m 29 mei 2011) en "Mystiek Occitanië" (12 t/m 19 juni 2011). We hopen dat ze doorgaan, dat zou fantastisch zijn! Er hangen verder nog wat potentiëeltjes in de lucht (tours/gidstochten en busreizen) die nog moeten worden bevestigd. We houden moed! Volgend jaar 'geht es loss'!

Volgende maand staat er een bliksembezoek op het programma aan Nederland, helaas zonder "hadiedag" uit tijdgebrek, maar misschien kunnen we nog wel eens op een avondje in ons verblijf "de Hopbel" (omgeving Boxtel/Deurne in Brabant) afspreken. Als je interesse hebt, mail me dan even. :)

Nog wat foto's van de voorzijde van ons huis

(zie je de reclame op onze auto? Gaaf he!)


De entree:



Mijn kantoorraam:


Onze Osha:


Nieuwe ronde, nieuwe kansen
Sinds een paar dagen ben ik begonnen aan een experimentje nieuwe medicijnen voor mijn ME. Het is homeopatisch maar blijkt het enige te zijn dat enigszins bij andere ME patiënten aanslaat. Ook heb ik een bijzondere kristal gekregen die in mijn slaapkamer de energieën zou moeten zuiveren en balanceren, zodat ik beter slaap (heb erg veel moeite met goed slapen). Na een paar dagen moet ik constateren dat ik een kleine verbetering heb opgemerkt. De symptomen van ME hebben vooral met spierzwakte te maken en dat merk je naast het altijd moe zijn vooral ook aan je hart, longen en slappe benen, maar ook aan pijnlijke gewrichten, en ik heb het idee dat dit nu aan het verminderen is. Ik hou mijn hart vast, want al helpen de medicijnen maar een beetje, als ik er op vooruit ga spring ik een gat in de lucht! Ik kan dus zeggen, we zijn voorzichtig enthousiast! :)

En Smudge ligt nog steeds op mijn bureau te dromen.
Sommigen onder ons hebben toch maar een hondenleven he...
Fijne dierendag, en tot de volgende keer! :)

Olé!

Goeiendaagallemoal!

Weet je nog, in mijn vorige Blog verhaal, dat stukje over die hagedis in de regenton? Vorige week kregen we een mailtje van een lieve vriendin uit Lapradelle, die ook Anneke heet, met het volgende verhaal:

Lieve Anneke en Peter,

Na een vide-grenier en een mooie wandeling in Nebias kwam ik thuis en zag opeens op de bodem van ons poedelpoeltje een dier drijven. Heb het met het schoonmaaknet opgevist en uitgeschud op de rand van de bloembak. Pas uren later kwam ik weer in de buurt en zag tot mijn verbazing dat de oogjes open en de pootjes gestrekt waren...
Weer later, 's avonds, was het uit de bloembak gekomen en zag ik het weer op de rand zitten! Ik noem dit een wondertje van Lapradelle...
Groetjes en liefs,
Anneke.


Gaaf he? :) Zo zie je maar weer!

Rommelderommel
In de zomer zijn er veel rommelmarkten en zo was er ook eentje in Alet-les-Bains begin september, dus Peter en ik gingen er eens kijken. We hadden op Axat na nog geen rommelmarkt bezocht, en dat zijn hier in Frankrijk altijd hele leuke! Ik had, heel wijs, maar een tientje in mijn portemonnee gedaan en Peter had nog wat munten op zak.

Nu ben ik Mucha fan (artiest en mysticus van rond 1900, schitterende posters en tekeningen in Art Nouveau-stijl) en plots viel mijn oog op een prachtig ingelijste, kleine reprint van mijn favoriete Mucha prent, de Zodiak! Ik dacht, o,o, en ik heb maar een tientje bij me. Ik vroeg, hoeveel wil je er voor hebben? Ze zei: Tien euro! Dus ik... "nou, voor 8 nemen we hem mee!" En nu hangt de Mucha Zodiak te pronken bij ons thuis! Ik ben me er toch een partij blij mee!!! Deze is echt heel speciaal met zijn stiekem verstopte dertiende sterrenbeeld "de Slangendrager".


We namen nog een speciaal ijsje van geitenmelk gemaakt, Peter citroen en ik met rozenblaadjes. Poh, motje motje, wat was dat speciaal zeg! En tenslotte nog even een glas Blanquette bij onze grote vriend van St. Jacques en de dag kon niet meer kapot!

Ruilhandel!
Onze witte Citroën C15 is geruild tegen een klusje. Deze Franse bestelwagen, die we hier in Frankrijk in het begin volop in gebruik hadden, stond nu bij ons achter weg te teren, en da’s zonde. En aan de achterkant van de gite moet dringend ingegrepen worden, omdat de stuclaag loslaat en de kale steen aan de elementen wordt blootgesteld. We hebben de auto nu kunnen ruilen tegen deze klus, en dat is natuurlijk schitterend! Het uitzicht vanuit mijn kantoortje is dan ook weer onbelemmerd op de parktuin, nou ja, onze auto staat er dan nog wel een beetje voor, maar die ziet er in ieder geval mooier uit!

Gezellig!
Naast een aantal etentjes en borrels bij vrienden, altijd keigezellig, hadden ook wij weer even visite; een oude kennis, inmiddels getrouwd en met een dochtertje, kwam langs met vrouw, schoonpa en kleine, en dat was ontzettend gezellig!! Er sneuvelde natuurlijk weer een fles Blanquette, dat snap je wel...

Uithuizig
Daarna begon er een hele drukke periode. Zeven dagen achter elkaar flink doorwerken met tours en een wisseldag van de gite. Op dinsdag 7 september zou de Australische Andrea uit Londen overvliegen naar Carcassonne. Maar toen begon men hier in Frankrijk te staken en in Londen staakte de metro, zodat we Andrea moesten adviseren om naar Girona te vliegen. Dat is effe een stukkie verder rijden, dus moesten we super vroeg op en richting de Spaanse grens. Olé!

We waren net voor de grens, toen we een sms van Andrea kregen we dat haar vliegtuig was vertraagd, dus we hebben maar een paar stops onderweg gepakt en het rustig aan gedaan. Eenmaal op het vliegveld was het even lachen, want zij kende ons wel van gezicht, maar wij haar niet. Dus na een tijdje wachten en kijken kwam er ineens iemand uit de deur van de bagagehal die ons zag en hard "yeeeaaaahhhh" riep! Dus wij in een deuk!

Andrea was alleen, is 60 jaar en reislustig. Ze had ons voor 5 dagen geboekt en verbleef in een hotel in Quillan, zo'n 3 km van Belvianes. Ze had al snel een "middle name" van ons gekregen: “pics and pebbles”. Ze nam namelijk van overal een piepklein steentje mee en nam honderden foto’s!


Verder had ze veel interesse in Maria Magdalena en een aangenaam gevoel voor humor. Vanuit Girona kwamen we vrijwel langs Collioure en de Katharenkastelen Peyrepertuse en Queribus, dus hadden we voorgesteld om de geboekte dag naar deze bezienswaardigheden nu uit te voeren. Ze kickte in Collioure op de pittoreske straatjes, het kasteel, de haven en de bijzondere kerk. Ook reden we via Queribus naar Peyrepertuse, waar we normaliter een fotostop zouden houden. Maar, Andrea wilde dolgraag een van de kastelen beklimmen, dus kozen we voor Peyrepertuse, omdat dit kasteel groter is en mooier dan Queribus. Het enige is, dat je dan om half 6 nog een flinke klim moet maken. Je ziet op de foto hieronder nog net rechts de parkeerplaats, grijns...


Maar het uitzicht is dan natuurlijk schitterend! Op de terugweg hadden we nog even een bui toen we al in de auto zaten, maar als dan daarna de zon doorbrak, was het licht echt schitterend, zoals hier bij Puilaurens!


Dag twee
Op het programma stonden Alet-les-Bains en Campagne-sur-Aude, en dan via Brenac en de afdaling vanaf het Plateau de Sault terug naar Quillan. Ze ging door het dak in Alet, met zijn vakwerkhuizen, de bijzondere schitterende abdijkerkruïne en de oude Romaanse kerk waar we dit keer in konden!


Ik zeg niets, maar deze oude Romaanse fresco/alsecco is ontzettend interessant. Schrijfster Kathleen McGowan zou zeggen, "wie ogen heeft om te zien..." Kathleen was, overigens, heeeeel erg blij met deze foto!! :)

Verder liet ik nog het huis van Nostradamus zien aan het prachtige plein, de stadswallen en natuurlijk namen we een ijsje bij hotel l’Eveché, beroemd om haar eigengemaakte sorbets. En "the local wildlife" natuurlijk, waar ondergetekende weer niet af kon blijven...


Dag drie
Op donderdag bezochten we het nog steeds loei populaire Rennes-le-Chateau, en ’s middags de Galamus kloof en het klooster van St. Antoine-le-Désert. Andrea kickte weer volop, heerlijk is dat, als je iemand zo lekker enthousiast ziet!!

We reden op de terugweg nog even langs de ruïnes van de burchten van de Fenouillet en de Notre Dame de Laval met zijn bijzondere eeuwenoude olijftuin, en moi met mijn eeuwige flesje water...


Donderdagavond kwamen de gasten uit de gite op visite, hele lieve mensen die al meerdere jaren komen. Dat was heel gezellig en ze kwamen me toch met prachtige gele rozen aanzetten!! Lief he!!


Dag vier
Vrijdag bezochten we Coustaussa, Rennes-les-Bains en de bronnen en krachtplaatsen van de regio...


De Fontaine des Amours.

Een paar weken terug waren we er nog met Henry Lincoln, een bijzondere middag was dat! Tijdens tours ben ik altijd volgehangen met tassen met handigheidjes, camera, heuptas, flesje water... Maar goed dit was een paar weken terug met Henry. Maar het blijft een schitterende plek!! Ik kom er echt heel graag.




Het oeroude pelgrimspad naar de zogenaamde Fauteuil de Diable, een prachtige wandeling. Peter bleef tijdens deze dagen veel bij de auto, omdat hij het e.e.a. moest voorbereiden voor de accountant. Als chauffeur hoef je natuurlijk niet steeds overal mee naartoe, dus dat kwam toevallig goed uit.


Het is er de tijd weer voor. Deze zijn alleen erg giftig, anders zaten ze er niet meer! Er wordt heel gezwamd hier in de streek, om gerechten mee klaar te maken. En oja, wederom wat local wildlife...


Ook reden we naar de Tempelierskapel van Bezu, waar we deze roofvogel zagen:


Op een moment hoorden we een geluidje. Ahloowww... aaauuww... we hadden zoiets van, dat lijkt wel een kat! Maar we zagen niets! Opeens kwam het geluid dichterbij. Later zagen we het topje van een staart en toen de twee oortjes en het kopje van een klein poesje de helling op komen, broodmager en luid mauwend. Ik heb haar toen een sultana gevoerd en ze heeft water gedronken uit het dopje van de trekhaak. Helemaal voldaan begon ze te spinnen en te kroelen. Lief hoor. Die komt er wel. Ze roept keihard om hulp als ze honger heeft! :)


Via een prachtige route langs St. Julia le Bec reden we weer terug naar Quillan.

G'day mate!
Zaterdag was een wisseldag, dan vertrekken de gite gasten en komen er ’s middags nieuwe. Met veel plezier maak ik dan de gite weer helemaal klaar voor de nieuwe gasten. Ik was om een uur of 4 helemaal klaar, onder de douche geweest en ik was net buiten de was van de lijn aan het halen, toen ik geluid hoorde…

“Ellowellowellow!”

Was het Andrea, die helemaal uit Quillan was komen lopen over het oude peligrimspad! Ze was helemaal nat (het was 31 graden) en zo nieuwsgierig naar ons plekje onder de zon, dat ze het toch niet kon laten om ons te bezoeken! Het was natuurlijk direct gezellig, er knalde al snel een fles Blanquette open, en we eindigden die avond boven een overheerlijke pannekoek in het restaurantje van Le Templière in Belvianes, genietend van hun uitstekende Sangria! Olé!

Via de dijk waar vroeger de stoomtrein overheen reed, liepen we terug naar huis, in rijen van 1, achter elkaar in mars.
Lèft!
Lèft!
Lèft!
Tja, die Sangria he?

Ondertussen had ik de nieuwe gasten natuurlijk geïnstalleerd, die voor 2 weken neerstreken. Het zijn de laatste gasten van dit seizoen, als er niemand meer een last minute voor oktober boekt, waar we natuurlijk nog steeds op hopen.

Andrea's vijfde dag, Carcasona
Zondag bezochten we met Andrea de Cité van Carcassonne. Altijd een traktatie, die oude stad, die op de UNESCO lijst van werelderfgoed staat. We bezochten het kasteel en het prachtige museum...


Ik weer met mijn eeuwige flesje water...




We liepen door de oude straatjes, en werden in de kathedraal van St. Nazaire getrakteerd op 2 Russisch Orthodoxe hymnen door een quintet, dat dus echt hemels klonk in die grote kathedraal! Het is de week van de Polyphonie geweest hier in de Aude, en ze maakten reclame voor hun optreden in Esperaza diezelfde avond.

Ook waren we voor de lunch weer in de oudste herberg van de Cité gekropen, waar we genoten van live muziek. Ach ja, de Troubadours zijn er nog steeds, alleen zingen ze nu liedjes van de Gipsy Kings... Olé!


Omdat Andrea maandagochtend vanuit Carcassonne naar Londen vloog, hadden we haar van zondag op maandag in een hotelletje geboekt, dat op loopafstand lag van de oude Cité. We hebben haar uiteraard geïnstalleerd en ingecheckt en dronken nog even iets in de tuin van het hotel, voordat we afscheid namen en Peter en ik huiswaarts keerden. Afscheid is altijd moeilijk als je 6 dagen met elkaar hebt opgetrokken natuurlijk. Maar we houwe ketak!


Het interview
Maandagochtend zat ik alweer op het terras in Couiza, samen met Nick (cameraman) te wachten op de Amerikaanse Laura, die in Ierland woont en vanuit de Ierse universiteit onderzoek doet naar Maria Magdalena en het Vrouwelijk Principe en diverse aanverwante zaken, en mij had gevraagd om op camera (een kleine handycam deze keer) een interview te doen. Omdat het onderwerp mij enorm ligt en erg aansprak, had ik daar meteen ja op gezegd. Ik praat graag over Hermetische kennis en mystieke ordes, en heb dus ook meteen reclame kunnen maken voor mijn eigen orde, de AMORC. En zo reden we op 13 september door het landschap rond Rennes-les-Bains naar Coustaussa voor een kort bezoek aan de bijenkorfhuisjes, en streken we vervolgens neer bij de Fontaine des Amours voor het eerste deel van het interview en de picknick lunch.



Na de lunch reden we naar Rennes-les-Bains voor de wandeling naar de Fauteuil du Diable voor het tweede deel van het interview. Rond een uur of 4 waren we zo goed als klaar en reden we terug naar Belvianes, waar het door Nick gefilmde materiaal werd gekopieerd op de laptop van Laura. En na zeven dagen hard werken waren we dan uiteindelijk “vrij”, en merkte ik dat ik het zomaar 7 dagen achter elkaar had volgehouden, een fantastische prestatie!! Met al dat geklim, geklauter, de lange wandelingen, en als klap op de vuurpijl een ingewikkeld interview in 2 delen! Maar het is allemaal heel goed gegaan, iedereen was erg tevreden, en dat is natuurlijk fantastisch!!

Met al die interesse van mensen over de hele wereld in Maria Magdalena, moest ik gisteren wel heel erg lachen om een mop die ik hoorde en enorm toepasselijk was op alle verhalen, en een perfecte afsluiter van de afgelopen week:

God was moe.
St. Petrus zei toen;
"Waarom gaat u niet op vakantie?"
"DAS EEN GOED PLAN!" Zei God. "MAAR WAARHEEN?"
"Nou," zei Petrus; "waarom gaat u niet naar de maan?"
"NEE.. GEEN ATMOSFEER..."
"Dan, waarom gaat u niet naar de Aarde?"
"NOU NEE, WANT DAAR WAS IK DUS 2000 JAAR GELEDEN AL, EN IK ONTMOETTE DAAR EEN MOOI JOODS MEISJE, EN NU HEBBEN ZE HET ER NOG OVER!"

Hehe...
Nu zit ik nog wat na te suffen van een wat rommelige nacht met muggenbeten en kuitkrampen van de lange interviews op rotsige bodem gisteren, met wat achterstallig kantoorwerk en huishoudelijke karweitjes; b.v. de was is net klaar om te worden opgehangen.

Ach ja... :)

Warme knufs en pakkerds, en tot de volgende keer! Olé!