Babbelen, Bubbels en een Ballon

Wat een lente!!! Kou en regen, we worden er depri van. Maar, de voorspellingen vanaf zondag zijn goed, dus we gaan er maar vanuit dat de zon toch weer terug komt om alles weer op te warmen. Zelfs de zwaluwen vallen uit de lucht. Maar gisteren hoorden we een nachtegaal prachtig fluiten in een boom op de helling onder het kasteel van Rennes-le-Chateau, en dat is zo ongelofelijk mooi!

Maar, zoals gewoonlijk, blikken we even terug op de afgelopen maand. Op 10 mei jongstleden was er een boekpresentatie van "The Cathar View" in Rennes-le-Chateau. Enkele schrijvers zoals Jaap Rameijer, Colum Hayward, Dave Patrick, Shannon Andersen en Ani Williams hebben nog een kort praatje gemaakt tijdens de presentatie.  En omdat ik ook een hoofdstukje in het boek had geschreven, mocht ik ook even een kort momentje babbelen. Daarna droeg Henry Lincoln, schrijver van o.a. Heilig Bloed, Heilige Graal, dat de inspiratiebron vormde voor de Da Vinci Code, een gedichtje voor, en speelde Ani op de harp. 

Het was een fijne dag, en het was heerlijk om weer zoveel mensen te zien en te ontmoeten. Het was ook geweldig om collegae Rennes researchers Kurt en Johnander weer te zien, die weer even in de streek waren. Later kwamen ook de uitgever en editor van "The Cathar View", Colum en Dave, nog op bezoek, en we hebben een geweldige middag gehad! Lekker kletsen over mysterieuze toevalligheden, synchroniciteit, en natuurlijk Otto Rahn...

Twee dagen daarna had ik een gidstocht met Mara, dwars door de natuur van de zuidelijke Corbière. We boften dat het die dag droog bleef, we zagen zelfs nog een wazig zonnetje en zeiden, he, wat is dat? Een vreemd licht!!

Die week ben ik samen met Jos nog naar Limoux geweest om bloemen te halen, om het een beetje op te vrolijken, o.a. bij onze gite. Ik wilde ook goudvissen kopen, maar die waren nergens te krijgen. Daarvoor moeten we naar Carcassonne, en dat staat volgende week op de kalender.

Op 18 mei kwamen mijn zus Lenie en haar vriendin Relinde een weekje bij ons op vakantie. Op zondagochtend gingen we traditioneel naar de Occitaanse markt in Esperaza, en vervolgens naar Rennes-le-Chateau voor de lunch en een korte rondleiding. Relinde had het immers nog nooit gezien. Ik vond het ontzettend lief, dat Lenie, omdat ze mijn zus is, gratis met me mee mocht het museum in, en Relinde mocht binnen met korting.

Bij de Jardin de Marie werden we eveneens zo bijzonder hartelijk ontvangen, en het is natuurlijk altijd leuk als je boek in de museum winkel zo leuk wordt gepresenteerd!

Lenie en Relinde zijn nog enkele dagen zelfstandig op pad geweest, terwijl ik hier het fort bewaakte, want Peter was inmiddels met een groepsreis naar Carcassonne, en later zou hij doorreizen naar de Provence met een tweede groep. En het regent maar, en het was maar koud... Tussen de buien door wilde ik toch even het enige dier fotograferen die dit het mooiste weer van de wereld vind...

Op donderdag zijn we met zijn drietjes een dagje weggeweest en we hebben zo'n mazzel gehad, dat we precies op deze dagtocht zon hadden! We reden eerst naar Les Angles, waar we lunchten in de Gouden Haan, en vervolgens reden we via Usson terug. Hieronder enkele kiekjes...

Het kerkje van Formigueres.

In Les Angles.

Uitzicht op de Pyreneeën. En hieronder wat kiekjes voor de sfeer...

Helaas, het kasteel was gesloten, zoals heel vaak het geval is. Maar het is toch een schitterende wandeling.

Thuis hebben we nog even een fles opengetrokken, want we moesten toch even een beetje feesten. Vandaag (31 mei) is namelijk Lenie jarig (nogmaals van harte he sussie!!), en dat vierden we toen maar vast, en stiekem ook al een beetje die van mij... ;-) Lang leve de bubbels!

Ondertussen waren Jos en Peter met 2 groepen in de Provence. Hieronder met hun 2 chauffeurs in Stes Maries de la Mer!

Toen Lenie en Relinde weer weg waren, kwam Jos weer even een weekje terug in de gite, en had ik een paar dagen het rijk alleen. Ik heb er een heerlijk gezellig weekend van gemaakt, met een roquefort salade, een lekkere haard en een film marathon!

Zondagochtend kwamen Willem en Annet op visite, wat was dat gezellig! Ze hebben me op een lunch getrakteerd in de Rebenty, die helaas te koop staat, want wat is dat toch een geweldig restaurant! We hebben enorm genoten van elkaars gezelschap en nogmaals bij deze een hele dikke warme knuffel van mij aan Willem en Annet voor de bijzonder leuke dag!

Heej, de zon, gauw even kijken hoe het in de bostuin is, want daar is alles weer helemaal ontploft met die regen natuurlijk. Het was even een paradijsje toen het licht van de lage zon op mijn goudsbloemen scheen. Op de achtergrond hoorde ik het geluid van water (de rivier de Aude), wat zingende merels, en ik rook de geur van dennenbomen, nat gras en bloemen. Ik probeerde het op een foto vast te leggen, maar dat blijft natuurlijk maar 2D...

Ook kwamen er in de zon wat andere dieren weer tevoorschijn, zoals een grote hagedis, die helemaal niet bang voor me is. Hij komt regelmatig even kijken. Ik ben altijd benieuwd wat voor een avonturen die kleine beestjes allemaal beleven in hun eigen universumpjes...

Maandag was het nog even droog dus Jos nam het waar en maaide al het gras, helemaal geweldig! Daarna heeft het gewoon de hele week geregend... tja...

We zijn aan het eind van de dag nog even wat gaan drinken op het terras van la Palace in Quillan en ik genoot van de prachtige wilde bloemen die de oude brug voor een deel bedekten.

Peter was dinsdag namiddag na 2 weken weer thuis en begon aan een kleine inhaalrace om alle administratie weer te verwerken van de reizen die hij had gedaan. Ik stortte me even op iets anders, het aanmaken van een portfolio van enkele van mijn foto's. Het zijn er niet zoveel, want ik heb maar een paar foto's uit mijn hele collectie van de afgelopen 30 jaar gekozen om iets bijzonders te kunnen neerzetten. Fotografie is mijn passie, dus waarom zou ik er niets mee doen? En voila, enkele dagen geleden ging de site dan echt online. http://www.annekekoremans.blogspot.com

Wat mij enorm verbaasde was het enorme aantal kliks op mijn pagina op de International Movie Database. Ik was vorige week ineens een heel stuk naar boven geschoten in de starmeter lijst, en ik dacht dat dit van de week wel weer naar beneden zou zijn gegaan, maar nee hoor! Toch weer een paar duizend omhoog. Ik snap er niks van...

 

Helaas heb ik geen nieuws op het filmfront, geduld is een schone zaak, zullen we maar zeggen. En je zult zien... net als je dan een beetje indut...

Wat ik de afgelopen weken wel heb geleerd, is dat grote avonturen log opstarten, alsof je een enorm schip wilt vooruitduwen. Het kost enorm veel moeite, geduld en doorzettingsvermogen. Natuurlijk ben ik tegelijkertijd nog bezig met het bijhouden van websites, het organiseren van gidstochten op aanvraag (er is gelukkig regelmatig vraag), met marketing en promotie en het organiseren van mijn eigen White Lie Tour (www.panoccitania.com/whitelie.html) maar daarnaast doe ik ook nog even auditie voor een Hollywoodfilm. En Hollywood is een echte Muppetshow, waaraan ik nu een fast moving feature film wil introduceren, welke zijn wortels heeft in het enigma van Rennes-le-Chateau...

Gisteren waren we er nog even, in Rennes-le-Chateau. Peter had nog wat administratie door te nemen met Tobi van de Jardin de Marie, die een deel van een groepsreis had gedaan. Jos en ik maakten even een kort wandelingetje en genoten van de nachtegaal onder het kasteel. In de Jardin de Marie was het gezellig en druk. Er was iemand uit Dubai die mijn boek net uit had, en helemaal enthousiast was! Ze was zo blij me te zien, en heeft me aan enkele anderen uit haar toergroep voorgesteld. En als ik ergens blij van word, is het wel als andere mensen blij worden van mijn boek. ;-)

Juni staat voor de deur, en ik doe graag open. Ik heb het gevoel dat juni een betere maand gaat worden, want er staan wat spannende ontmoetingen, bijzondere gesprekken en interessante plannen op het programma. Maar daarover zal ik in mijn volgende blog vast meer kunnen vertellen! ;-)

Warme knuffels en dikke pakkerds vanuit een koud en regenachtig Belvianes!

***

Turbulent Occitanië

Hoe is het mogelijk. Zo lang niks van me te laten horen is niets voor mij. Er is dan ook van alles gebeurd, maar ik laat jullie niet langer in spanning. Ook hier duurde de winter lang en zijn de lente dagen niet allemaal warm en zonnig. We hebben langer de kachel aan gehad dan normaal.


Het duurde even voordat ik weer een beetje was geacclimatiseerd, na mijn avonturen in de US. Het was een periode waarin er niet zoveel leuke dingen waren. Mijn moeder moest worden geopereerd, de kat van de buren, Smudge, is door de medicijnen in de war en durft niet meer van huis, en nog enkele dingen. Hartezeer... Ach, je kent het wel.

Op 19 maart had ik een dagtocht met Kristina uit Zweden, die regelmatig groepen naar de Aude brengt en dat is voor mijn werk natuurlijk heel belangrijk. We zijn een dagje uit geweest naar Tarascon-sur-Ariège, en een van haar wensen ging in vervulling; het bezoeken van de Bethlehem grot.

 

Het was een hele bijzondere dag, en ik voelde dat ik nog steeds moe was. De maand maart zat vol met werk, en echt uitrusten kon ik niet. Het waren allemaal spannende maanden geweest, met belangrijke gebeurtenissen waar veel vanaf hangt, en veel emoties. Uiteindelijk is mijn gezondheid gaan opspelen. Ik belandde zelfs op de eerste hulp in de clinique Montreal in Carcassonne. Uiteindelijk weet ik nu dat ik Hypoglycaemie heb (het tegenovergestelde van suiker). Dus bovenop het glutenvrije dieet, ook nog eens een bijna suikervrij dieet. Ik bleef afvallen en sta nu dus op 60 kilo (een kleine anderhalf jaar geleden woog ik nog 75 kilo). Dus ieder voordeel heb sen nadeel, zeg ik dan maar weer. ;-)

 

Hoe dan ook, ik moest pas op de plaats, en ik heb goed naar mijn lichaam geluisterd. Stop to enjoy the flowers, zeggen ze wel eens...

 



Okay... en de Sangria. Te braaf is ook niet goed. ;-)

Lekker wandelen in onze omgeving is gezond. En zo bouwde ik mijn conditie weer een beetje op. Ik ging weer eens anders fotograferen. Ik kreeg er weer zin in. :)

Inmiddels was onze vakantiewoning weer in gebruik genomen door ik denk wel de langst blijvende gast tot nu toe. Jos Arts is een hele lieve man die in het Franse zuiden het avontuur opzoekt. Wat ik ook heel fijn vind, is het feit dat hij een fantastische raadgever is (life coach) en regelmatig meehelpt met wat klusjes, waar Peter geen tijd voor heeft en ik geen kracht. Samen met tuinman Nico hebben we bijvoorbeeld de bostuin bij de rivier helemaal aangepakt, waardoor we er dit jaar weer (na 2 jaar gewoon geen tijd te hebben gehad) lekker van kunnen genieten deze zomer. Het is zo'n mooie plek! Maar het water staat heel erg hoog!

Op 6 april was Jos jarig. We hebben het op 7 april gevierd in Rennes-le-Chateau, waar spontaan muziek werd gemaakt, en waar we veel vrienden tegenkwamen. Dat was heel fijn! Jos heeft wel een bijzondere verjaardag gehad! :) Eigenlijk is de echte schat van Rennes-le-Chateau wel de vriendschap en de vrijheid die men hier ervaart. Daar hoeft niet naar gegraven te worden. ;-)

Hieronder: Pianiste Devajani met haar baby, onze nieuwe vriend Jos Arts, en onder: Ani Williams op de harp en haar spontane jam sessie met een andere groep muzikanten. Zo was het nog nooit! Ik vond het leuk! :)

De dag erop, 8 april, zijn Jos en ik nog even naar Alet-les-Bains gereden, om hem voor te stellen aan Lorrie en Eugene van de Engelen Galerij (www.lorriesangels.com). Ik was natuurlijk weer met hun hondje aan het spelen. Hij heet Oscar. Dus Hollywood, eat your heart out! ;-)

Wat een scheetje he? Vervolgens zijn Jos en ik nog even door Alet gaan wandelen. Het blijft een prachtige plek!

Helaas, het weekend dat erop volgde was het begin van een bijzonder zware tijd, waar we weer even doorheen moeten. Ik heb het er met Jos nog over gehad. Hoe vertel je zoiets in een Blog? Ik vind, dat je liefde, maar ook leed moet kunnen delen. Maar omdat het onderwerp ook andere mensen betreft, heb ik besloten om het als volgt te vertellen.

De koning van Frankrijk was de Orde der Tempeliers veel geld schuldig. Hij besloot toen om hun reputatie te verwoesten, en beschuldigde hen van ketterij. Op de beruchte vrijdag 13 oktober 1307 liet hij alle tempeliers arresteren. Zo loste hij zijn geldprobleem op. En zo doen sommigen het nog. Helaas voor ons.

De wereld kan enorm hard zijn, en sommige mensen kunnen je enorm verrassen. Maskers vallen af, de werkelijke gezichten komen voor de dag. En dan, als je verdriet en je zorgen het grootst zijn, komt er iemand troost brengen die je zeer, zeer dierbaar is. Mijn allerliefste Maggie...

Samen met haar vriendinnen Vroni en Marleen zijn we even naar Rennes-le-Chateau geweest, en de dag erop hadden we een prachtige dag in de Sabarthes. In de ochtend reden we nog langs Roquefixade. We hebben daarna een overheerlijke en gezellige lunch gehad, en die middag zijn Vroni, Marleen en ik naar de top van de Pog van Montségur geklommen om de ruïnes te zien van het beroemde katharenkasteel.

Prachtige dagen! En ik mis ze nu alweer!! :-P

Inmiddels hadden we al een tijdje een steeds slechter wordende internetverbinding. Het werd zo erg, dat we uiteindelijk helemaal niks meer hadden en we hebben er toch Orange maar even bij geroepen.

Nou bleek het dat het niet alleen de lijn was, die was beschadigd, maar ook onze router was niet meer goed. Dus is er een tijdelijke nieuwe lijn aangelegd bovengronds, en heeft Peter in Carcassonne een live box aangeschaft. Nu hebben we gelukkig weer internet, maar wat een ellende als je zoveel werkt via internet en je kunt alleen op een tablet op een zwakke wifi verbinding wat noodzakelijke mailtjes sturen. Precies in een crisis situatie. Nou, maar weer even pas op de plaats en wat bloemen gaan ruiken... de-stressen... De bollen van Erik en Sandra van Leenders. Mooi he!! Bedankt voor die bloemen, lieve schatten! :) xox

En natuurlijk wandelen om de spanningen er weer af te lopen... Dit keer naar St. Ferriol, heerlijk! En wat een bijzondere plek!

 

Een wilde orchidee, deze soort groeit alleen in deze streek.

Weer werken!
Op 24 april werd ik ingehuurd door 2 Amerikanen die, via klanten van 2 jaar geleden, bij mij terecht waren gekomen. We hebben een hele fijne dag gehad, en bezochten Puilaurens, Galamus en de Notre Dame de Laval. Hieronder wat plaatjes...

Onze grote vriend. Het bezoek aan de hermitage St. Antoine de Galamus is gratis, en hij en zijn vrouw leven van hun winkeltjes. Hun harten kloppen voor deze plek, dat is duidelijk. En ik kom er zo, zo graag! :)

Gids voor een kasteel hotel!
Op 25 april hadden we een vergadering op een echt kasteel, het Chateau des Ducs de Joyeuse in Couiza. Het hotel heeft een nieuwe eigenaar, Isabelle Nourisson, waar we een heel fijn gesprek mee hebben gehad. Ze gaat mij inzetten voor haar klanten als ze een gids nodig hebben, en er komen wel eens heule leuke hoor! Vips en beroemdheden... je weet maar nooit. ;-)

En toen ineens waren mijn ouders 65 jaar getrouwd! Geweldig he? :-D

 

Van harte!!!! :) xoxoxoxoxoxox

Naar Carcassonne en Alet
Op 30 april zijn we nog even naar Carcassonne geweest om het e.e.a. voor de vakantiewoning te halen/bestellen, nog wat te bespreken voor een groep in het Best Western Hotel in de Cité, en ons even te verwennen in een van de leukste restaurantjes van Carcassonne, waar je voor 12 euro al een menu hebt: de oudste herberg van de burchtstad, L'Ostal de Troubadour. Het eten wordt nog steeds, net als vroeger, klaargemaakt in de haard. :)

In Alet was het gezellig, even op visite weer bij Lorrie en Eugene van de Engelen Galerij. Ook zij hebben het financieel zwaar, maar we steunen elkaar door dik en dun. We hebben er een gezellige middag doorgebracht.

Bijzondere klanten...
Op 2 en 3 mei had ik hele bijzondere klanten voor tours, die me nog lang bij zullen blijven. Ik ben dan wel een mystica, maar wel een droge. Ik ben als een boom, groeiend naar het licht maar wel met de wortels diep in de aarde. Ik krijg heel veel zwevers, maar soms krijg je de echte. De personen die heel kalm hun pad volgen, en je om de haverklap verrassen met een opmerking, of een (toevallig?) perfect getrokken Tarot kaart...

 

Mijn tochten door de omgeving met deze twee vrouwen was ook voor mij op verschillende manieren leerzaam, en zonder dat je het op dat moment misschien beseft, ben jij even de leerling, niet de leraar. Ik deed mijn ding, en dat paste perfect op hun pad, maar zij kwamen ook op mijn pad.

De Madonna in de dwangbuis in Bugarach. En wat ligt dat dorpje toch mooi!

 

Ook weer zoiets bijzonders, dit glas-in-lood raam... Waarschijnlijk een cadeau van het textiel gilde.

De Notre Dame de Marceille bij Limoux:

 

De symboliek in dit soort kerkjes hier, is ongelofelijk. Jozef pakt het krijtje af van Jezus, die net lekker op de wereldbol aan het tekenen was. Italië en Frankrijk had hij getekend. Maar het is net, alsof dat stout was. Jozef boos, Jezus verdrietig... Bijzonder he?

In Alet-les-Bains: Lorrie laat naast haar schilderijen ook haar nieuwste werken zien:

Nieuw in de maak en nog niet af:

 

Voila, hieronder de kunstenares met bijna al haar creaties. Het zullen er 7 worden in totaal...

 

 

De ruïnes van de kathedraal in Alet... blijft mooi... ;-)

De uitwisseling tussen mij en mijn klanten tijdens deze twee dagen was pure alchemie, en ik heb er intens van genoten! :)
... En van de 50 euro fooi en de prachtige parelketting die ik zomaar cadeau kreeg. Vervolgens kwam ik erachter dat degene die mij dat gaf, getrouwd was met een van de Schotse Stewarts... Wat leuk! ;-)

Jarig!
Afgelopen zondag was mijn pa jarig, hij werd 88! (allemachtigprachtigachtentachtig) :-D
Hier is ie dan, met zijn jongste achterkleinzoon Thomas!

Nog van harte gefeliciteerd!!!

Zen
Poeh wat waren de afgelopen 3 maanden zwaar. Het is letterlijk teveel om op te noemen wat we allemaal op ons pad hebben gekregen. Mooie dingen, spannende dingen, maar ook verschrikkelijke dingen en pijnlijke dingen. Ik heb geleerd om dan een soort van Zen zone te creëren. Binnen in jezelf. Even niet denken, alleen maar Zijn. Focussen op de liefde die in je zit, en daarmee in gedachte de aarde knuffelen. De negatieve emoties te vervangen door positieve emoties. De natuur en de omgeving hebben ons er wel bij geholpen. Zondagmiddag hebben we de spanningen die er nog steeds volop zijn, er maar weer afgewandeld tijdens een rondje door Belvianes-et-Cavirac, waar wij wonen.

 

 

Weet je, veel dingen gebeuren er om een reden. Niet altijd is die reden duidelijk. Je wacht je te pletter op een positief berichtje en er komt dan eindelijk iets langs dat hoop geeft, een seintje van mijn agent in Los Angeles dat ze binnenkort wil gaan werken aan een toekomstplan voor de verfilming van mijn boek, maar dat loopt dus weer even uit omdat ze wéér is genomineerd voor een Emmy. Werken met celebrities heeft zo zijn nadelen. De journalist van de Huffington Post heeft vorige week zijn artikel over White Lie, dat ie overigens heel leuk vond om te lezen, pas ingeleverd. Hij kan niet garanderen dat het ook daadwerkelijk wordt geplaatst. Dus na zoveel weken wachten, wachten we nog maar weer even.

 

Ooit... ;-)

 

Heel veel liefs uit een turbulent Occitanië! :) xox