Hemel en Aarde

Goeiesmorges allemaal,

De kop is eraf. Noord-Europa heeft het behoorlijk te verduren gehad deze winter, sneeuw, ijs, gladheid, zout op, kapotte wegen, lange files, grote griep- en verkoudheids-gevallen, valgevallen, botsgevallen en nog meer glij- en slipwerk. Ook hier in het "zwoele" zuiden hebben we een koudere winter gehad, dan normaal. Er is flink wat sneeuw gevallen, dat ook langer bleef liggen. Ook hier is er niet echt op gerekend. Peter kwam met ons toetoetje amper de helling op om de weg op te komen. Maar André, de man van de gemeente die eigenlijk ons manusje van alles is, van bomen snoeien tot afval opruimen, grofvuil ophalen en andere zaken, heeft het na 1 x vragen direct opgelost, zodat we weer gemakkelijk de weg op konden rijden.

En dat was nodig, want op 15 januari hadden we een tour. Een dagtocht Rennes-le-Chateau met Lastours als afsluiter, geboekt door een bijzondere Nederlandse vrouw die research deed naar het verleden. Gelukkig zonder sneeuw, maar wat was het koud! Het waterige zonnetje gaf de dag echter een heerlijke sfeer! We zagen meteen hoe de Tour Magdala in de steigers stond en hoe men druk bezig was om de nodige reparaties te doen, zodat het in het zomerseizoen de vele bezoekers weer kan dragen.

Wat ook bijzonder was, was de afsluiter in Lastours. Lastours zijn de ruïnes van de kastelen van Cabaret in de Montagne Noire. De meesten van jullie weten nog wel dat we in de Montagne Noire tussen 2000 en 2005 een huis hadden, dus het bezoek aan Lastours was ook heel nostalgisch. De ondergaande zon van januari kleurde het landschap in een bijzondere, gouden gloed. Op de terugweg genoten we van het in rood gehulde silhouet van de besneeuwde Pyreneeën.

Zoals je links al kunt zien, zit ik tegenwoordig ook actief op Facebook! Heel bijzonder! Ik heb mijn eerste kikkerhartje gehad en een paar hartverwarmende welkomsberichtjes van oude schrijversvrienden. Wel grappig allemaal...

De hemel werkt op bijzondere wijze. Het leert je om te vertrouwen, dat je wordt gedragen. Net toen het water ons aan de lippen kwam, belde er een Australische dame op vanuit Egypte, die op doorreis naar Engeland een verblijf van 5 nachten zocht in de Languedoc op haar Maria Magdalena pelgrimstocht, die ze samen met haar vriendin Karen deed. Ze wilden ook een dagtocht boeken en zowel opgehaald worden in Carcassonne als weggebracht worden naar Perpignan. Joechei! Kwam dat effe goed uit! Dus wij de gite klaarmaken en de dagtocht organiseren. Ik heb zelfs even B&B gespeeld toen ze de dag erop ontbijt bijboekten, omdat ze nog geen boodschappen hadden kunnen doen. En wat een bijzondere mensen waren het! Beiden astroloog, met klassen en al en zelfs beroemd in Australië! Het was een boeiende dag, toen we de omgeving verkenden en ze genoten van de natuur en de oude Keltische Cromlech.

We besloten de dag met een bezoek aan de ruïnes van de bijenhuisjes van Coustaussa, overblijfselen van de stenen hutjes waar de vroegste Christelijke gemeente van de omgeving zich bevond. De stenen huisjes zijn gebouwd naar voorbeeld van de Esseense bijenkorfhuisjes in Carmel, met de deur min of meer op het zuiden gericht. In dit geval, zuidelijk en richting Rennes-le-Chateau kijkend. De ruines staan aan de rand van de zogenaamde Tempelvallei, en vlakbij het oude astronomische draaipunt van de Pech Cardou, hetgeen bij de oude Essenen belangrijk moet zijn geweest als sterrenwacht. Ik legde de dames ook meteen uit hoe men aan de term bijenkorf huisjes kwam. Dat had o.a. te maken met de vorm van het bouwwerk en de gemeenschap die als een bijenvolkje leefde, en omdat de Essenen "bijen" werden genoemd. Op de foto: Ashtara, astrologe en Maria Magdalena fan, en zoals je ziet, helemaal blij!

Peter kwam vervolgens aanzetten met 2 van de duizenden fragmenten van enkele inmiddels compleet vergane bijenkorfhuisjes, om mee te nemen als souvenir. Ik dacht, he, da's een mooi idee! Je pakt het van een enorme stapel dus doe je er geen schade mee. Dus ik buk me en pak de eerste de beste steen die me aanspreekt. En toen zag ik wat eronder zat. Een opgedroogde, gekrompen oude bijenkorf...



Zaterdag 23 januari kwam Nicolas de Léon lunchen bij ons. Rennes-le-Chateau liefhebbers kennen hem allemaal wel. Hij werkt bij de VVV in Alet-les-Bains en is vice-voorzitter van APARC, de stichting waar wij inmiddels dus alweer uit zijn. We hebben hem zijn eigen pagina op internet gegeven, omdat hij ook als gids te huur is. Hij mocht zijn eigen tekst typen op mijn toetsenbord, dat enorm verschilt met het Franse. Dus hij wilde typen en keek, en keek, en riep 'ah merde', toen hij snapte dat ie er iets langer over zou doen als thuis op zijn eigen toetsenbord. Ach ja, het verschil tussen qwerty en azerty... Wel lachen!

Toen de Australische dames weer waren vertrokken (Peter moest midden in de nacht op om ze om half zeven op het station van Perpignan in de trein te helpen) en de gite weer schoon was, konden we heeeeel even uitpuffen. Maandagmiddag om 2 uur had ik een voetreflex massage (martel-massage kun je het beter noemen) bij mijn vriendin Karen, die mijn rugpijn probeert te verzachten door reflexpunten te bewerken. Ze is gediplomeerd en behandelt me al enkele jaren voor mijn M.E., rug- en maagklachten. Daar tegenover houden we haar wesbites bij.

Om kwart over 4 stond Ankie Nolen voor de deur, voor een kennismakingsborrel. Wie is nou weer Ankie Nolen, zou je je afvragen. Nou, er is dus een mooi boek op de markt, genaamd Het Land der Katharen, dat ik o.a. als naslagwerk gebruik, en zij woont dus een dorp verderop. Afgezien van het feit dat ze ook wel eens gidst en we natuurlijk veel interesses delen, is het alleen maar leuk om eens kennis te maken. Nou, we hebben kennis gemaakt hoor! Om 8 uur ben ik toch maar wat pannekoekjes gaan bakken en om 11 uur ging ze naar huis, nadat we dus onophoudelijk aan het babbelen waren geslagen. Wat hadden we elkaar veel te vertellen!! En wat een bijzondere vrouw weer! Toen ze weg ging zei ze; "ik vond het heel gezellig, maar wat ik minder vond waren die lange... pijnlijke stiltes..." Fantastisch, ik hou zo van mensen met humor!

Donderdag 28 januari kregen we bezoek van mensen met een gigantische Lexus 4x4, die hun kleine yorkshire terrier met ons kennis wilde laten maken, en eens wilden kijken of ze hun kindje in april een paar nachtjes zouden kunnen laten overblijven als zij op visite gaan bij vrienden in Spanje. We hebben immers een Holiday Home for Dogs, nietwaar? Wat een schatten weer, en die kleine vent, Sparky, was weer een karakter op pootjes. Ze hebben hem definitief ingeboekt voor eind april, 2 nachtjes. Ik ben benieuwd. Hij is nogal een mama kindje...

Daarna weer druk druk met boekjes maken, websites verbeteren, promotie maken, e-mailtjes schrijven en tussendoor wat adem happen tijdens welverdiende rustpauzes. Ineens liep er een vreemde hond door de tuin. Ik er achteraan. Maar hij liet zich niet vangen. Ik moest hem in een hoek van de tuin in het nauw drijven en toen kon ik hem bij zijn halsband mee naar huis nemen.

Buurpoes Smudge, die op de bank lag (zie foto, helemaal van de wereld), eiste direct dat ze via de achterdeur naar buiten werd gelaten, en liep met een dikke staart weg, waarna ze op de schutting achter het zwembad-vlonder is gaan zitten. De hond had een halsband met een telefoonnummer, en Peter belde op. Het was de geitenkaasboer! In Belvianes! Bilbo was al 2 dagen weg en zijn andere 2 honden ook. Hij was zo blij dat ie Bilbo weer had! Normaal jagen ze hem van het erf af, vertelde de man. Als er weer nieuwe kaas wordt gemaakt, zal hij aan ons denken, zei hij. En met een olijke toet liepen hij en zijn hond Bilbo naar huis.

Dinsdag 2 februari stonden Elvire en Andy Andrews op de klep, om te praten over een nieuwe website voor hun gite en chambre d'hôte en haar gidstochten (mysteries, natuur- en aardkrachten in Engels en Frans). Dus ik maar weer direct aan de slag gegaan en een leuk ontwerp gemaakt dat bij haar past. Ze is nu druk bezig om de inhoud te schrijven in 2 talen en dan kan ik de site afmaken en online zetten.

Dan denk je meteen, ha, weer geld in het laatje, maar de zaken gaan hier net zoals bij het Kleine Huis op de Prairie, de dokter wordt in appels betaald omdat de zieke geen geld heeft. We werken hier bijna letterlijk voor peanuts, omdat de sector tourisme de l'Aude erg arm is. Maar zodra iedereen goed op internet kan worden gevonden, hetgeen wij dus stimuleren, zal dat gaan veranderen. We zetten Hemel en Aarde in beweging, om iedereen in het gebied te kunnen helpen, als is het voor een appel en een ei. Als het toerisme hier eenmaal goed wordt gepromoot (en daarbij is internet een absolute must), dan heeft iedereen daar baat bij en gaat de economie hier ook vooruit. Daarom is het fijn dat er op 15 februari een bijeenkomst is in het gebouw van de Conseil Général in Carcassonne, waarop we zijn uitgenodigd, en waar we onze ideeën en plannen hopen te kunnen bespreken.

Ondertussen heb ik bij SunFrance, dus de VVV van dit deel van Frankrijk, aandacht kunnen krijgen voor onze Rennes-le-Chateau dagtochten. Klik hier om naar de pagina in kwestie te gaan.

Vrijdagochtend ontving ik een mailtje van Power Places Tours, een van de grotere touroperators in de States die naar krachtplaatsen gaat. Ze willen me als gids voor enkele dagen inhuren in maart, tijdens hun Maria Magdalena Tour. Het is een groep van ca. 30 mensen, internationaal gezelschap, een echte uitdaging dus! Ik heb natuurlijk ja gezegd. We regelen ook de bus tijdens deze tochten. Kicken hoor! Het is mijn eerste grote groep. Maar ik heb er zin an! Ze wisten me maar toch te vinden en wisten ook al wie ik was en wat ik aan kennis had en waren ervan overtuigd dat ik de juiste kwalificaties had. En dat is fantastisch natuurlijk! Ik zal mijn uiterste best doen, want deze job hebben we zo hard nodig!

Om 11 uur diezelfde vrijdagochtend stond Wilfrid weer voor de deur voor een nachtje of 4, 5. De witte briard is kind aan huis onderhand en ik heb natuurlijk ook zijn BLOG weer bijgewerkt. Minder is het weer momenteel. Hij komt terug van de wandeling met vieze modder aan zijn poten en buik maar hij tilt, heel geduldig, alle 4 zijn pootjes (op willekeurige volgorde) op, zodat ik alles rustig kan schoonmaken. Knap hoor, voor een hond die ze van de straat hebben gehaald. Willy is echt een prachtvent!

Komende maandag heb ik weer een voetmartelmassage (echt anders kan ik het niet noemen, grijns) bij Karen en loop ik daarna weer een paar dagen op wolken. Peter is druk bezig om twee website klanten te helpen om hun website aan te passen en ik ga weer een nieuw filmpje maken voor de rafting maatschappij Sudrafting, we hebben ongelofelijk mooie, professionele foto's gehad om te gebruiken en in mijn volgende Blog zal ik alle resultaten die ik hierboven heb genoemd, zeker laten zien! Het is een fantastische kans voor ons, om bekendheid te krijgen door ons werk, want de directeur van Sudrafting kent vrijwel iedereen in de streek en is het roerend met ons eens dat er meer moet worden ondernomen om het toerisme in betere banen te leiden en de economie en infrastructuur in de haute Vallée en de rest van Occitanië te verbeteren. Het sleutelwoord is samenwerken, een grote groep vormen en zo gewicht in de schaal leggen. We doen ons best! Al is het met een appel en een ei!

Ondanks de krappe port'monnee beleven we hier het ene na het andere avontuur en zijn de toevaligheden alles behalve toevallig meer. Er komen bijzondere mensen op ons pad, en er gebeuren dingen (zoals die bijenkorf op de steen van een ingestort bijenkorfhuisje) die ons vaak achter ons hoofd doen krabben. Ik krijg advies over zelfgenezing van astrologe Ashtara, hetgeen me bijzonder boeide en ik direct in praktijk bracht, en de eerste de beste les van mijn Amorc studie die ik opensla gaat exact over dat advies. Toevallig? Welnee... er is meer tussen Hemel en Aarde...

Op 14 februari, Valentijnsdag, om half 5 naar RTL4 kijken dus he? Via Vacance, c'est moi à Carcassonne!

Tot de volgende keer!