TMWTBB

Eigenlijk is het een prachtige zomer, niet te warm, af en toe een strelende bui voor de natuur, en vandaag is het weer super, 30 graden, ik draai rondjes in het zwembad op mijn opblaasfauteuil als een kip aan het spit, onder een dikke laag zonnebrandcrème, een hoedje en een zonnebril. Ik heb vakantie.



Vorige week hebben we nog geluncht met onze vrienden Nathalie en David van het boek Verborgen Frankrijk, dat echt super loopt. Het was leuk ze weer te zien!
Enne David, het is dus Bedeilhac. De grotten van Bedeilhac. Zeer bijzonder!! ;) Als jullie de volgende keer weer deze kant op komen, moeten we er zeker eens naartoe. Naast de bijzondere schilderingen en druipstenen is er ook een indrukwekkend oerheiligdom, dat misschien wel meer dan 100.000 jaar oud is en door Neanderthalers werd gebruikt. We houwe ketak!

Vrijdag de dertiende augustus was wel heftig, iemand die wij en vele anderen kennen door zijn boek “Erfopvolgers van de Graal” namelijk Laurence Gardner, is na een lange slepende ziekte op deze dag overleden. Dankzij de inmiddels vertrouwde Facebook Clan wist ik het al slechts enkele uren na zijn overlijden. We hebben meteen een condoleance verzonden. Hij zal zeker worden gemist!

De twee weken in augustus van de gite die nog open stonden, zijn met een last-minute toch nog vol gekomen! Bedankt voor jullie geduim!! Nu oktober nog! ;)

De Katharenreis met Ankie Nolen moesten we echter, door gebrek aan deelnemers, verplaatsen naar mei 2011. Ook zijn er enkele andere busreizen in de maak, waarover later meer, als er wat meer definitief is.

Op aanvraag heeft Peter nog voor aanstaande maandag voor een kleine groep een raft avontuur bij de buren geregeld, inclusief maaltijd bij het nabij gelegen hotel restaurant Casa Templaria. Kicken altijd hoor, dat raften!! Ik weet dat ik destijds die grijns niet meer van mijn gezicht kreeg, van het moment dat we de rivier op gingen, tot dat we weer bij de buren aan land gingen!

Een paar weken terug werd er met luide knal een grote hond aangereden op de weg. Peter is er direct naartoe gerend, en ik kwam er later achteraan. Hij was knock out, en ik zag er eigenlijk geen heil meer in. De bestuurder van de auto had een flinke deuk in zijn motorkap dus het was een behoorlijke klap geweest. De man was echt overstuur. Hij stak zomaar over! Zei hij. Ik hield de hond vast en probeerde hem te helpen om alles maar te laten gaan. Heel bijzonder, zo'n tijdelijke band die je dan met de hond hebt. Hij ontspande zich bij mijn aanraking en langzaam slipte hij weg. Heel even voelde ik een spontane vrolijkheid bij de hond, alsof hij droomde dat hij nog nooit zo hard heeft kunnen rennen als nu hij aan de andere zijde was, onbelemmerd door aardse krachten... de hond is dus in mijn armen gestorven. Heel bijzonder, zoals dieren de laatste jaren in mijn armen sterven, dieren van mij, of die van een ander...

Het leven gaat echter door, en er waren af en toe enkele tour verzoeken, website opdrachten en andere computerwerkzaamheden, en we hebben de afgelopen periode ook indrukwekkende avonturen meegemaakt, waarover ik alleen dit kan vertellen:

LICHT
Het is de tweede helft van de 19de eeuw, Languedoc. Iemand heeft iets gevonden. Wat er is gevonden is pure speculatie, maar ineens is de persoon die iets heeft gevonden, erg rijk. Rijk en invloedrijk, want belangrijke mensen willen ineens vriendjes met hem zijn. Dus het is ook iets, dat hem macht geeft. Hij gebruikt die rijkdom om zijn omgeving te verfraaien en te verbeteren, waardoor iedereen om hem heen ervan profiteert. Vervolgens laat hij tijdens die verfraaiingen en verbeteringen hints achter, die verraden wat hij heeft gevonden. Zelfs waar, en wat de consequenties zijn van de gevonden informatie, die hem dus die macht hebben gegeven, waardoor hij zoveel invloedrijke vriendjes kreeg. Kortom, we hebben het over de mysterieuze priester, abbé Berangér Saunière van Rennes-le-Château.


Daar heb je d’r weer, zou je denken. Groot gelijk. Maar dat ik er nu over begin, heeft een reden. Ik zit al meer dan 12 jaar op dit mysterie te broeden. Dan ga je vlakbij dat dorpje wonen (toeval?) en je bent gids, zodat je er net even nog wat dieper in moet wroeten, zodat je jouw klanten een duidelijk verhaal kan vertellen, in een notendop zo nodig, maar wel compleet.

Daardoor ga je dingen ineens van een afstandje zien, op volgorde leggen, wat beter bekijken, en je komt in aanraking met mensen die er zo diep in zijn gedoken dat het je duizelt als ze al die details van dat mysterie met je willen bepraten. Puzzelstukjes vallen op hun plek. En als je die puzzel dan van een gepaste afstand bekijkt, zie je ineens het plaatje dat tevoorschijn komt, ondanks de nog steeds flinke open plekken, waarvan de puzzelstukjes nog ontbreken.


Het is heftig, wat je dan ontdekt. Dan is het net, of iemand het Licht heeft aangedaan. Het is ook niet 1 ding, maar een hoeveelheid van dingen. Niet of dit of dat, maar en dit en dat. Dan komt er nog bij, dat ik de mystiek bestudeer, de Hermetica en diverse aanverwante onderwerpen zoals de Kabbala en Mystieke Geometrie. Komt daar nog bij, dat mij de geschiedenis van deze streek enorm interesseert, zodat je direct ontdekt dat het een met het ander te maken heeft, en het een door het ander werd veroorzaakt. De Kelten bijvoorbeeld schreven geen boeken maar landschappen. Het is dus belangrijk te leren hoe je die landschappen moet lezen. Kortom, het plaatst mij in een positie waardoor ik een fantastisch interessante vriendenkring heb mogen opbouwen, inclusief wereldberoemde schrijvers en researchers, historici, filmmakers en lokale bekendheden.


(leuke foto tussendoor, deze twee hebben ook zeer zorgvuldig van alles onderzocht en het praten met vooral deze meneer rechts, Jean-Bob (historicus), is bijzonder interessant en beide personen hebben mijn respect!)


Peter met de burgemeester van Coustaussa... met zicht op de ruïne van het kasteel en op de achtergrond Rennes-le-Chateau.


Met schrijver Paul Rouelle... :)

Ook heeft het inhuren van mij als gids over dit onderwerp blijkbaar een absolute meerwaarde gekregen voor degenen die zich in het enigma verdiepen, of er meer over willen weten. Het voordeel voor mij is dan weer, dat ik mensen ontmoet waar ik diep respect voor heb. Mensen die een toevoegende waarde hebben door hun duidelijk wetenschappelijke benadering van het geheel, en waar ik bijzonder veel van verwacht in de komende jaren.


Een volgend voordeel is wel, dat er deuren opengaan die normaal gesloten blijven, en dat er in hoge uitzondering ontmoetingen kunnen worden geregeld, die op zichzelf uniek zijn. Ik ben daar dankbaar voor. Dankbaar ook dat wij hier mogen wonen, waardoor ik mijn onderzoek naar de verloren geraakte geschiedenis van diverse belangrijke periodes van de menselijke beschaving en religieuze ontwikkeling van het Christendom kan voortzetten, en mijn eigen aandeel in het herontdekken ervan, mag hebben.


Dat de avonturen die wij de afgelopen periode hebben gehad, dus niet in detail in mijn Blog kunnen worden verteld, kunnen jullie denk ik wel begrijpen, na deze uitvoerige inleiding. Ik heb alleen hier en daar wat foto’s geplaatst, "ter illustraatie ende vermaeck…"

Kortom, de afgelopen weken waren druk (ondanks mijn voornemens van mijn vorige schrijven), en vol spannende avonturen, en ja, we hebben ook veel gelachen!! Maar nu ben ik aan vakantie toe, rust, lekker thuis, en genieten van alles. Natuurlijk gaat dan altijd wel het e.e.a. door en prioriteiten worden altijd afgewerkt, maar ik moet echt zo vaak mogelijk op de plaats rust houden, en bijkomen van deze intensieve maanden van werk, ontdekkingen, tours, website design, computerwerk, etc. etc. Het kan dus even een poosje stil worden rondom mij, en misschien worden mailtjes niet zo snel beantwoord, dan dat je van me gewend bent.

LEVEN
Een konijnenpootje brengt geluk, zegt men. Vroeger droeg men het zelfs aan een koortje om de nek. Hazen en konijnen hebben in de mystiek een bijzondere betekenis. Alle verwijzend naar een snelle en positieve voortgang c.q. ontwikkeling van iets dat is opgestart. Van de week zag ik iets bij de terrasdeur liggen. Ik raapte het op, en het was een konijnenpootje. Waarschijnlijk heeft Smudge, de poes van de buren die bij ons ‘woont’, het in de tuin gevonden en hierheen gebracht. Ze heeft er niks mee gedaan, het was nog compleet. Nou weet ik niet of dit echt geluk gaat brengen, we zullen wel zien. De eerste gedachte die bij me opkwam was: achossie, een van Pjotr’s kleintjes is vannacht door een roofvogel gepakt…

Op een dag zag ik in de waterton een hagedis op zijn rug in het water. Achossie, dacht ik, die kon er niet meer uit. Ik pakte hem voorzichtig op uit het water en meteen draaide hij zich om, hij leefde nog! Hij had het alleen opgegeven, zich compleet overgegeven aan het onontkoombare, en wachtte gewoon geduldig op zijn overgang naar de andere zijde, niet wetende dat ik langs zou komen om hem dit lot te besparen. Ik zette hem op een muurtje en meteen wilde hij wegrennen, maar bedacht zich. Hij draaide zich om en keek me aan. Langdurig. God weet wat er in dat kopje omging. Ik ben uiteindelijk zelf weggelopen, en toen ik toch nog even omkeek, zat hij me nog steeds na te kijken. Toen draaide hij zich om en verdween in de laurierstruiken.

Apetrots zijn we allemaal op Michael Koremans, en zijn ouders Jeroen en Froukje. Michael is op zijn verjaardag geboren, kun je nagaan, en dat was op 3 augustus j.l. Ik ben dus officieel oudtante geworden, want het betreft het eerste kindje van de jongste zoon van mijn broer. Hier op de foto’s onder met papa Jeroen en opa Piet. Keigaaf dit! We wensen hen allemaal veel geluk en ik hoop de kleine in november in mijn armen te kunnen drukken!



Met mijn moeder gaat het weer wat beter gelukkig, het waren spannende weken! Ik ben dan altijd boos op mezelf, dat ik zo ver weg woon. Lang leve Skype en lekker lang bellen, iedere dag, zodat het net is, alsof je er dan toch nog even bent. Mijn ouders zijn twee schatten waar ik zielsveel van hou, bijzondere mensen met een bijzonder groot hart en toch een klein hartje, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik ben er trots op dat ik ze nog heb en dat het mijn ouders zijn, want het zijn bijzondere mensen… Grijns... (waar heb ik die humor toch van?)


LIEFDE
Toon Hermans had gelijk, maandagavond op Nederland 2. De Nederlander met zijn koude handje ter begroeting, terwijl men hier in het zuiden altijd zoent. Links en rechts. Bisou et Embrasse. Men toont hier genegenheid uit volle borst. Er wordt spontaan gezongen, spontaan gedanst, men drinkt het leven, heeft het leven lief. Want Liefde is alles. De bergen en de natuur, de zee, de gedeelde maaltijden, het proosten op alle goeie dingen in het leven, het helpen van anderen, en het de mensen in hun waarde laten, zonder hen te beoordelen of veroordelen. We hebben allemaal ons verhaal, onze tragedies, onze pijnen. Ook degenen die voor ons staan. De stugge dorpeling, de mopperende oude dame aan het eind van de straat, de lelijk kijkende winkelbediende, ze hebben allemaal hun eigen pijnen. Een glimlach uit het hart kan de dag voor hen ineens zonneschijn geven, liefde geven, en dus ook genezing. We zijn allemaal broeders en zusters in dit ondermaanse, en leunend op elkaars schouders zijn we supersterk, vooral als we uit het hart de liefde laten stromen, en van het koude handje overgaan op twee dikke pakkerds en een warme knuffel…


TMWTBB
Het waren allemaal stuk voor stuk lieve schatten, de 6 klanten op een tour in juni. Een van de 6 was degene die me had geboekt voor een halve dag tour Rennes-le-Chateau, en we hebben het allemaal heel erg naar ons zin gehad, het was ook zo’n schitterende ochtend! We eindigden zoals zo vaak in de Jardin de Marie, waar we lunchten. Ik had berehonger, zoals altijd als ik druk in de weer ben. Ik kan dan ook ontzettend genieten. Ondanks dat let ik natuurlijk wel een beetje op de calorieën, want ik word al dik van water. Lachend noemde hij me toen The Madonna With The Big Boobies!

Ik realiseerde me, dat ik er eigenlijk, eerlijk gezegd, helemaal niet mee zat! Ik vond het wel grappig. Dus op een goeie avond zaten we o.a. met Henry Lincoln te eten in Rennes-les-Bains...


... en hup, An had honger dus ik val een pizza aan alsof ik net een week in de woestijn had rondgezworven. Schaapachtig keek ik om me heen en realiseerde ik me, dat het opviel. Ik zei toen tegen Henry, "yeah well, y’know, low blood sugar, I know that when people call me the Madonna With The Big Boobies I should really loose some weight, but ah well…" En die man die schiet me toch in de lach! Tja, alle ‘Allo‘Allo fans snappen hem natuurlijk wel. Maar ik blijf gewoon lekker genieten van de zuiderse heerlijkheden, hetzij met mate, mijn kleren passen me allemaal nog hoor! Grijns, hik, gnuif, puf…

Tot de volgende keer! Twee dikke pakkerds en een warme knuffel!


Smudge, de buurpoes, als een sphinx op de leuning van de bank.