Zoals beloofd hier een verslag van onze avonturen tijdens de groepsreis in de Languedoc. Peter en ik hebben samen in opdracht van een Amerikaanse touroperator gewerkt als reisagent hier in de Languedoc. Het pakket dat wij leverden bevatte de touringcar voor 6 dagen (we hadden zowat iedere dag een andere bus), diverse maaltijden, de groeps-entrees, en ikzelf was ingehuurd als lokale gids voor 3 dagen. Dat betekende dus, dat ik voorin de bus zat, met de microfoon, en de gehele tour leidde samen met de tourleider van de touroperator, Mark. Dat was ontzettend kicken!! Voor Peter was het vreemd, om thuis te blijven. Maar Peter regelde op de achtergrond wel het e.e.a. voor enkele mensen van de groep die maandag vervoer nodig hebben, en andere technische zaken. Voor mij was het de eerste keer dat ik "op een bus zat". Spannig!!
Donderdag 18 maart was de eerste dag. 's Morgens reden we naar Montsegur en vertelde ik van alles over de Katharen en de val van Montsegur. Na iedere zin moest ik pauzeren, want een derde deel van de bus was alleen Spaans sprekend en er zat dus een tolk aan boord. Maar het ging hartstikke goed en ik voelde me als een vis in het water. Dit is mijn ding! Dat had ik al snel door.
De lunch hadden we georganiseerd in een restaurantje onderweg, en dat verliep prima. Na de lunch reden we naar Rennes-le-Chateau waar ik een uitgebreide rondleiding deed. Ook dat was kicken! Het ging hartstikke goed, en ik merkte dat de hele groep aan mijn lippen hing. Zelfs Mark, de tourleider, was heel erg onder de indruk, en dat is super gaaf natuurlijk! Het was ook spannend om de twee beroemdheden die we aan boord hadden, het naar de zin te maken. Ook dat was geen enkel probleem. Wat hebben we genoten en gelachen! Het werd een groot succes!
Op de tweede dag, 19 maart, stond Carcassonne op het programma. Tijdens de rit naar Carcassonne vertelde ik van alles over de streek, de wijn, de geschiedenis en natuurlijk Carcassonne en het beleg van 1209. Eenmaal aangekomen leidde ik met mijn rode Occitaanse vlaggetje iedereen via de legende van Dame Carcas en de dubbele ommuring door de Porte Narbonnaise naar het kasteel. Peter en ik hadden de week ervoor de groep persoonlijk aangemeld en ik had een mooi a-viertje met alles erop voor de kassière. Het was dus voor Mark een eitje om de groep door de kassa te krijgen, het lukte binnen 5 minuten. Bij de controle deed ik met mijn vlaggetje nog Benny Hill na, waarna de meneer die de kaartjes controle deed, bijna van zijn krukje viel van het lachen! Hij hoefde de kaartjes niet te tellen, we konden zo doorlopen. Toen we langs liepen, was hij nog steeds in hurkhouding in een deuk, ach ja, ik kan het niet laten. Ik ben nou eenmaal een clowntje...
In het kasteel leidde ik de mensen over de muren naar de zalen en het museum, waarna iedereen vrij was zodat men kon winkelen en lunchen. Mark en ik trokken ons terug bij de open haard in Le Troubadour, voor een vegetarische maaltijd, en om wat bij te kletsen. We vertrokken om kwart over 2 in de richting van de grotten van Cabrespine, ons middagprogramma. En toen gebeurde het...
We waren nog op de buitenwegen van Carcassonne, toen ik rechts voor me door de reling van de weg een hond met een vrolijke snuit de weg op zag lopen. Onmiddellijk daarna volgde er een misselijk makende 'bonk'. Mijn lunch kwam dreigend naar boven en het bloed trok uit mijn hoofd weg. De hele rechterkant van de bus zag de hond bij het passeren liggen. Er trok een schokgolf door de bus en de chauffeur stopte ongeveer een kilometer verderop in een inham van de weg. Hij deed de deur open omdat hij wilde kijken, of zijn voorkant was beschadigd. Ik nam de mogelijkheid direct waar, deed mijn gordel af, smeet mijn tas op de cockpit en rende de bus uit, terug van waar we kwamen, met zoevende auto's langs me heen. Het kon me niet schelen, ik moest naar die hond toe! Ik kon hem niet zo maar laten liggen! En natuurlijk had ik angst, wat ik zou aantreffen...
Toen ik bij de hond kwam, zag ik, dat hij nog leefde!! Er was 1 vrouwtje uit de bus achter me aangekomen. De schat! Ze is hulp gaan halen bij de eerste de beste kluster huizen in de omgeving. Ik checkte de hond op mogelijke breuken of erger, maar kon niets vinden. Hij draaide alleen met zijn ogen en zag me waarschijnlijk driedubbel, maar nergens was er bloed, nergens leek het erop, dat hij breuken had of inwendig letsel. Aanraking gaf geen enkel piepje. Hij keek me uiteindelijk aan en liet me hem aaien en toespreken. Toen kwam de vrouw terug met hulp, en ook de tourleider Mark was komen aanlopen. Er kwam een man met een auto, die de hond wel kende van uit zijn buurt, en die hem naar de dierenarts wilde brengen. Met grote tederheid tilden we de hond in de kofferbak, waarna hij zijn kop optilde en ons nog een keer aankeek. De man was het met ons eens, het komt wel goed! Hij heeft waarschijnlijk alleen een hersenschudding.
De bus was inmiddels omgedraaid en parkeerde achter de auto waar de hond in lag en zette zijn alarmlichten aan. De man nam afscheid en reed weg. We stapten weer aan boord, en met trillende hand pakte ik de microfoon om iedereen gerust te stellen. We hielden een kwartier stilte, toen we weer verder reden. Helemaal voorin de bus en laag in mijn stoel kon niemand zien, dat ik heel even moest huilen. Maar ik moest me heel snel bijeen rapen, ik had geen keus.
Ik wist niet, of er mensen in de bus waren die boos waren dat we een half uur vertraging hadden, dus ik verontschuldigde toch maar even voor de vertraging. Tegen de tijd dat we de Montagne Noire inreden, probeerde ik de sfeer weer wat op te krikken door het verhaal van de ontdekking van de grot van Cabrespine te vertellen. Doodse stilte.
We reden de parkeerplaats op van de grotten. Iedereen stapte uit. De man van de kassa was naar buiten gekomen om ons te begroeten en zag dat de lamp stuk was van de bus. Ja zei de chauffeur met een wit toetje... ik ben tegen een hond aangebotst. De groep liep de hal in waar we de kaartjes kochten, en een van de vrouwen van de groep begon hardop verschrikkelijk te huilen. Dat triggerde bij de rest van de groep de emoties en voor ik het wist stond bijna iedereen te huilen. Ik had zo mijn best gedaan om mezelf groot te houden, maar toen moest ik er zelf ook aan geloven. We namen even de tijd om onszelf weer bij elkaar te rapen. Iedereen vond het waanzinnig stoer dat ik de bus was uitgerend, en ze waren zo blij dat we niet waren doorgereden! Uiteindelijk waren we op adem en gingen we de grot in. Iedereen was onder de indruk van het schouwspel van moeder natuur...
Dat was een welkome gebeurtenis! De grot omarmde iedereen met zijn schitterende majesteit, en iedereen genoot ervan. Mark en ik liepen vervolgens naar een van mijn favoriete plekjes, The Seventh Heaven, waar sneeuwwitte aragonietkristallen hangen tegen een achtergrond van rode geoccideerde kalksteen.
En toen stortte Mark in...
Tja, wat kan ik zeggen. Vuurdoop? Je eerste groep, je eerste bus, een moeilijke veel eisende touroperator die je al een maand lang continu belast met allemaal bijna onmogelijke wensen, een moeilijke groep in 2 talen met 2 celebrities aan boord, en dan gebeurt er zoiets! Je bent dan echt even de mamma, die iedereen er doorheen moet slepen. Iedereen moet sussen. Iedereen moet kalmeren en het programma zo goed mogelijk in tact moet laten. Zonder de kwalliteiten van de rondleiding, de uitleg, en de organisatie uit het oog te verliezen. Toen ik thuis kwam en mezelf in mijn pijama had gehesen, stortte ik helemaal in. En dat was effe lekker. Even mezelf zijn, mijn emoties uiten, ventileren, adem halen...
De volgende dag stond ik weer vrolijk bij de bus bij het kasteelhotel in Couiza, klaar voor de derde en laatste dag. Ik zette mijn liefste glimlach op en begroette iedereen bij het aan boord klimmen van de bus met een hartelijkheid die iedereen vrolijk maakte. De zon schijnt en vandaag wordt fantastisch, riep ik vrolijk! En het gebeurde inderdaad! De dag werd fantastisch!!
's Morgens reden we naar Rennes-les-Bains waar ik een rondleiding deed en een terrasje in de zon had geregeld op de Place de 2 Rennes bij een vreselijk blije café eigenaar die net als iedereen hier, springt om inkomsten. Daarna liepen we naar de rivier waar de groep een meditatie zou doen, georganiseerd door de 2 celebrities. Ik heb ze naar een bijzondere plek gebracht met een helende vortex zodat iedereen genoot en weer helemaal tot zichzelf kon komen.
Ik deed niet mee, want ik moest op zoek naar 1 persoon die ik miste. Niemand miste hem, vreemd he? Ik vond hem een klein stukje verderop, genietend van het natuurschoon. Hij had geen idee dat er een meditatie was begonnen en ik kon hem nog net op tijd terug krijgen zodat hij zonder storen nog kon meedoen. Daarna ben ik een eind verderop op een rots in de rivier gaan zitten en heb stilletjes voor mezelf genoten en gemediteerd, omarmd door de stilte van de natuur en de complete eenzaamheid die ik dronk als ambrozijn.
Heerlijk...
Tussen de middag hadden we een lunch georganiseerd in Esperaza in le Cantou, en wat was dat fantastisch!!! Iedereen genoot!! En... zij blij, wij blij en Mark blij!
Op weg naar Rennes-le-Chateau voor ons tweede bezoek heb ik het verhaal verteld van het Engelen Heiligdom en hun grote tragedie en de schitterende schilderijen van Lorrie en de bijzondere manier waarop zij Engelen ziet en met haar vingers schildert en zo heel veel mensen tot in het diepste van hun ziel beroert. Die middag ging haar winkeltje in Rennes-le-Chateau open, want ze hebben de inkomsten verschrikkelijk hard nodig!! En dus liepen we vanuit de bus direct naar de Belvedere achter de watertoren, waar bijna iedereen wat kocht en mensen inderdaad hun hart ophaalden bij het zien van de prachtige schilderijen! Ook hier weer, iedereen blij! Wat een heerlijke baan!
Ik heb nog wat rondgeleid in onderwerpen die we donderdag uit tijdgebrek niet konden behandelen en we hebben verschrikkelijk in een deuk gelegen met een van de twee celebrities, wat heeft die man een heerlijk gevoel voor humor!
Op weg terug naar het hotel kreeg ik me toch een applaus van de bus! Ik werd er warm van! Heerlijk als je het mensen naar de zin kan maken he!
Met een zere keel en een moe hoofd ben ik om 10 uur zaterdagavond in mijn warme bedje gekropen. Ik viel direct in een coma. Wat een avontuur. Wat een ervaring! En wat een bijzondere
excursiereis...
Vandaag zit de groep in Lourdes en Peter heeft voor de avondmaaltijd een buurman ingeschakeld, het hotel in Belvianes. En omdat de buschauffeur direct door moet naar de garage na die lange dag, hebben we nog een buurman ingeschakeld voor de transfer terug naar het kasteelhotel in Couiza; onze lieve vrienden van Le Jardin des Gorges met hun mini-busjes! Dus: vanavond hebben we een afscheidsmaaltijd bij de Tempeliers van Le Templière in Belvianes! Wat een waanzinnig einde van een bijzondere pelgrimstocht!
Wordt vervolgd met: Het laatste avondmaal... :)
Warme knuffels!
