Zomer in de bergen. De tijd van krekels in de dalen, zwaluwen, hete zon, het grasmaaien is alleen maar nodig om de bloemstelen kort te houden van het onkruid dat er tussen groeit, de kleine riviertjes en bronnen zijn opgedroogd, auto's waaien stof en zand op, en het is druk. De toeristen hebben het gebied weer gevonden. Hele trossen motorrijders brommen voorbij in de ochtend en komen weer terug in de avond. Blauw-rode rafters varen of zwemmen langs onze tuin door de Aude om bij de buren, het Raftstation Rodeo Raft, weer uit te stappen na een spannende wildwatertocht. Er zijn festivals, brocantes, markten, muziekuitvoeringen, culturele shows, en ons huis hebben we tijdelijk hernoemd. Het heet nu: "In den Zoeten Inval".De afgelopen periode hebben we weer heel wat avonturen beleefd. We kregen wederom een bezoek van Nathalie van Koot en David Scherpenhuizen van "Verborgen Frankrijk", en een jongedame uit Maleisië die twee tours had geboekt. Het enige dat ik wist, was dat ze verbleef in Lavaldieu, vlakbij Rennes-le-Chateau, en dat ze speciaal was overgekomen voor dit gebied. Heel bijzonder. Vervolgens was er een Australische spirituele meester overgekomen waar ik al bijna 10 jaar mee correspondeer. Hij verbleef in Lavaldieu (...). De Maleisische was namelijk een leerling van hem. Kleine wereld he? Hij had een groep van 6, die vanuit de hele wereld speciaal hier naartoe waren gekomen om te profiteren van de speciale aardse krachten die de vallei achter ons huis bezit.
Ook deze spirituele meester had contact met me opgenomen voor een afspraak. We zijn naar diverse krachtplaatsen toegegaan die hij nog niet kende (vortexen), en daar heeft hij heerlijk kunnen mediteren. Peter en ik mochten ook een Deeksha ontvangen van hem, een handoplegging met zeer positieve waarde. Wat een bijzondere dag! And another day in Paradise...Halve zool
Wat waren het twee heerlijke weken, toen mijn zus Lenie er was! En hoe snel is het omgevlogen! Toen we haar ophaalden op het vliegveld in Carcassonne had Peter in verband met het warme weer zijn sandalen maar weer eens aangetrokken. Maar deze bleken niet tegen de Occitaanse hitte bestand te zijn. Ze desintegreerden in de hal van de luchthaven en op zijn sokken moest hij over de hete asfalt van de parkeerplaats. Miljaar!
Dus wij op zoek naar een schoenenwinkel die we snel vonden in de ring van Carcassonne en met nieuwe schandalen kon hij weer door! We hebben een rondje door de oude middeleeuwse binnenstad gemaakt, een paar souvenir-winkeltjes bekeken, oude straatjes door gelopen en hebben heerlijk gedineerd in ons favoriete restaurantje, de Troubadour. Carcassonne is ingeschreven bij de UNESCO als werelderfgoed en het is duidelijk waarom. Het blijft een schitterende oude stad!
De twee weken waren gevuld met dagjes uit / dagje zonnen en "zwemmen". Beetje wijnproeven, marktje afgestruind, terrasje gepakt, dwars door de prachtige wijngaarden van de beroemde Blanquette de Limoux naar een abdijtje gereden, kasteeltje bezocht, naar de kust geweest, boottochtje gemaakt, Tempelierskasteel bezocht, de bergen in geweest naar Font Romeu, kortom, echt vakantie! Avonturen in Rennes
Al snel brak de dag aan, dat onze Maleisische Wai Ching, die in Lavaldieu verbleef, moest worden opgehaald van het vliegveld van Carcassonne. Onderweg heeft Peter Lenie en mij afgezet in Rennes-le-Chateau. Peter moest namelijk toch in de buurt zijn als hij Wai Ching afleverde in Lavaldieu zodat hij Lenie en mij weer kon ophalen op de terugweg. Dawasmoeiregeld.
Ik had stiekem een mailtje gestuurd naar Henry Lincoln, in de hoop dat ik hem zou kunnen overhalen ook in Rennes te zijn, en met ons de kerk door te lopen. Hij is de papa van het geheim van Rennes, al 4 decennia bezig (BBC documentaires, boeken, dvd's etc.) en niemand weet zoveel van de hints die de oude priester Saunière 100 jaar geleden in zijn kerkje had achtergelaten als hij. Toch had ik weinig hoop, want Henry heeft het altijd druk.
Maar, toen Lenie en ik het museum hadden gehad en op weg waren naar de tuin van het restaurantje La Jardin de Marie, die gerunt wordt door een Duitse Tempelier en zijn vrouw, zagen we Henry uit zijn 4x4 stappen. Toen hij ons zag, riep hij: "I really didn't think I would make it!" Er was namelijk geen water in zijn huis en hij wilde niet ongedouched verschijnen. We hebben gelunched aan zijn vaste tafeltje, waar herhaaldelijk mensen met vragen kwamen of voor een handtekening, en hij vermaakte ons tussendoor met zijn verhalen en avonturen. We hebben erg gelachen. Op de foto: Lenie met Henry voor de deur van de beroemde kerk.Na de lunch moesten we even wachten tot het kerkje weer open ging. Peter had inmiddels, bij wijze van extraatje, Wai Ching vanaf het vliegveld mee naar Rennes-le-Chateau genomen, zodat we elkaar nog even konden zien. Wat bleek nu... Wai Ching had in de auto vanaf het vliegveld alleen maar zitten praten over Maria Magdalena en Henry Lincoln!
Wai Ching, Lenie en ik gingen maar even in het Lourdesgrotje zitten, in de schaduw, want het was erg warm inmiddels. Henry moest Annie bellen, zijn grote vriendin, de zangeres/harpiste, die tijdelijk in Rennes was voor o.a. een concert, dus die was net even weg. We zouden elkaar weer ontmoeten bij de kerk. Dus, toen Henry door het hek van de poort breed stond te grijnzen naar Wai Ching, stuiterde die dus meters de lucht in! Ze viel echt met haar neus in de boter, want tijdens de rondleiding door de kerk hing ze aan zijn lippen. Ik ook, trouwens, want ik heb er toch het een en ander van opgestoken! Grijns... Ook was er een groepje mensen bij gekomen die van de gelegenheid gebruik maakte en meeluisterde. Aan het eind van de middag brachten we Henry thuis, en onderweg reden we precies door 'zijn' pentagram! Dus hij vertellen, en vertellen, en vertellen.... Maar, ontzettend leuk natuurlijk!!Het hele verhaal staat overigens prachtig beschreven in zijn boek "De Gewijde Vijfhoek" (uitgeverij Tirion) en het beroemde boek "Heilig Bloed, Heilige Graal" dat hij met Baigent en Leigh heeft geschreven en waarop de Da Vinci Code van Dan Brown is gebaseerd.
Bats
Wel lachen eigenlijk. Lenie en ik waren nog even naar Arques gereden, een donjon uit de Middeleeuwen, en we bezochten het bijgebouw waar nog oude woonvertrekken te zien waren. Midden in de kamer lagen allemaal poepjes en we hoorden veel gepiep van boven komen. Onmiddellijk dachten we aan zwaluwen. Wat leuk, een zwaluwennestje, die zie je wel vaker in die oude gebouwen met die open ramen!
Maar het was wel een nestje dat leek uit te puilen, alsof de jongen te groot waren voor het nest. Ik nam een paar foto's op goed geluk en thuis pas zagen we, dat het vleermuizen waren!
Op het moment van schrijven zitten er weer nieuwe gasten in onze gite, hele lieve mensen met een goed gevoel voor humor en die hebben we graag! Vanmiddag komt er weer visite, en komende week moeten we een rondje accommodaties rijden om ons bedrijf (de tours en onze website service) te promoten. Ook moet ik hoognodig mijn websites gaan bijwerken en het zou beter zijn voor de portemonnee als er wat meer tours zouden worden geboekt. Het is wel eens als werken in een taartenwinkel. Je zou ze allemaal willen opeten, maar dat mag niet. Je moet ze juist verkopen... Toch nemen we stiekem af en toe een likje, en genieten we met volle teugen van de omgeving en de bijzonderheden van het Land van Oc.Tot de volgende keer!
