Na zonneschijn komt regen. Twee weken lang hebben we, na een vrij lange, natte winter, eindelijk zon gehad. De temperaturen liepen op tot iets boven de 20 graden en onze witte snoetjes verkleurden snel. Maar helaas, het regent weer pijpenstelen en de natuur hoor je bijna groeien. Zielig wel voor onze gasten, die een week vakantie komen vieren in onze gîte. Maar gelukkig genieten ze toch nog volop. We zitten nu op een verhuur van totaal van 19 weken! Joechei!
Dagtocht Kamer van Koophandel
Inmiddels hebben we het dagje met de CCI (de Franse Kamer van Koophandel) achter de rug. Zij organiseerden voor een bepaalde groep mensen die zich in de reiswereld begeven, een reeks dagtochten om de streek te promoten. Wij hadden alles al gezien, behalve de Lauragais. Dus hebben we ons vorige maand ingeschreven om mee te gaan op deze dagtocht, die begon en eindigde in Castelnaudary. Toen we onze auto, die we Paulus hebben genoemd (klein maar fijn), hadden geparkeerd aan de haven, begon onze zoektocht naar de Halte Nautique, waarvan niemand zeker wist waar die nou eigenlijk was. Maar het busje van de CCI reed geduldig heen en weer van de parkeerplaats naar de brug en kon ons zo mooi oppikken! De rest stond bij de parkeerplaats waar dus de Halte Nautique zou moeten zijn. Niet, dat dit ergens stond aangegeven. Maar toen we aankwamen zagen we een bekende tussen de wachtenden! Nicolas de Léon, vice-president van APARC, werkzaam bij het bureau de tourisme in Alet-les-Bains en inmiddels een goeie kennis van ons. Toen hij ons herkende, viel hij ons in de armen en riep: “Ha, nu komt alles goed, want jullie zijn erbij!” Iedereen lachen. Grapjas.
Afin, om een kort verhaal lang te maken, we reden al snel richting de abdij van St. Papoul voor ons eerste bezoek van de dag. Voor we naar binnen gingen moesten we allemaal even in een kring gaan staan en uitleggen wie we waren en wat we deden binnen het toerisme in de Languedoc. Toen het mijn beurt was, heb ik mijn beste Frans uit de kast getrokken om uit te leggen dat ik gids ben en dat we de streek promoten en service verlenen aan niet-Franse toeristen uit de hele wereld. De rest van de groep was óf zelf van een VVV afkomstig, óf van een accommodatie. Wij waren dus de enige reisagenten in de groep van 30 (trouwens allemaal Fransen!).
Goed, de reis werd na het bezoek aan de mooie abdij voortgezet in de richting van een fantastisch mooi gelegen natuur-eco-spirituele camping “Le Bout du Monde” (Het Einde v/d Wereld), en ja hoor, daar lag het ook! Het mini busje kon er maar net komen! Maar aan de horizon konden we de hele bergrug van de Pyreneeën zien, met zijn witte sneeuwkappen! Wat een schitterend panorama! We bezochten de camping en gebruikten gezamenlijk de lunch in de herberg, waar ik als vegetariër ontzettend werd verwend! Wat lief!
Na enkele onderonsjes met de reisleidster van de Kamer van Koophandel, die veel interesse had in ons bedrijf en wat we deden en onze ervaringen in het toeristische wereldje, reden we de schitterende route door de warme beboste heuvels en glooiende akkers terug naar Castelnaudary, waar we aan boord gingen van de heilige St. Roch, een rondvaartboot op het Canal du Midi! Dat was schitterend! Op de dieselvergiftiging na, een prachtige ervaring, vooral, toen we een van de sluizen doorvoeren! Het was alleen heel bizar om twee boten in de haven te ontdekken met de illustere namen Biesbosch en Dordrecht…
Duh!
We besloten de dag met een bezoek aan een schitterende kapel en kregen tenslotte tassen mee met een map folders en een boek met wandelingen door de Aude streek. We kregen tevens de mogelijkheid ons in te schrijven als ambassadeurs van de Aude, waarbij we een pasje zouden krijgen die ons tijdens het gidsen onbelemmerd toegang zou moeten gaan verschaffen tot de vele bezienswaardigheden. Ik kon met mijn visitekaartje vaak overal al wel gratis naar binnen, maar soms accepteerde de caissière het niet en dat probleem zou dus nu opgelost moeten zijn, zodra we de kaartjes binnenkrijgen. Ik heb nog een mailtje gestuurd met een kopie van mijn diploma’s, een door SEPR in het Frans opgestelde verklaring (SEPR is de stichting examens in de reisbranche) en een opsomming van onze ervaring in het toerisme, om ze bij de Kamer van Koophandel gerust te stellen dat we wel weten wat we doen, en dat toeristen bij ons in veilige handen zijn. Hopelijk kan ik in mijn volgende BLOG entree de pasjes tonen! Les vraies ambassadeurs professionnels du tourisme! Tataaa!
VOORJAARSMOEHEID
Ken je dat? De maand april is er weer, en boem, weg energie. Slappe benen, eng hoofd, veel slaap, voorjaarsmoeheid heet zoiets. Nou is er 1 ding flink lullig en dat is, dat ik door mijn M.E. al bijna iedere dag te maken heb met vermoeidheid, en dat die voorjaarsmoeheid er nog eens bovenop komt. Ergo: ik ben niet vooruit te meppen. Voor mensen die dit lezen en vroeger Pfeiffer hebben gehad: je komt er bijna niet onderuit. Pfeiffer blijft, net als Hepatitis B overigens (dat ik in Israel heb gekregen), in je systeem. Heb je flink doorgewerkt en ben je daarvan moe, dan wordt het ook weer actief. Ze zeggen wel eens, goh, wat heb jij op je lever!! Nou, dat dus! Heb je bij Pfeiffer ook koortsen gehad of heb je Pfeiffer erg gehad (bijna niet kunnen lopen enzo), dan heb je grote kans, dat je ook M.E. hebt. Het blijkt, dat veel mensen in Nederland M.E. hebben zonder het te weten. Die lopen dan met vermoeidheidsmomenten zonder reden, worden niet echt fris wakker zelfs na een goeie nachtrust, en kunnen lang zoveel niet aan op een dag, vergeleken met veel mensen om hun heen.
Ik had Pfeiffer toen ik een jaar of 10 was. Ik herinner me nog dat ik maandenlang thuis was, mijn schoolwerk ook thuis deed en we in de late zomer naar Zwitserland gingen, waar ik eigenlijk pas een beetje opknapte (zie foto - Sion, Zwitserland). Dat je dan meteen daarna ook gewoon M.E. kan hebben, verklaart bij mij althans wel, waarom ik vanaf mijn tiende dus erg veel problemen had met drukte, lawaai, fel licht, spanningen en stress en met lichamelijke en geestelijke inspanningen. Want dat heb je, bij M.E. Daar kun je gewoon niet tegen. Ik snap nu ook veel meer van mijn eigen verleden, nu ik dit allemaal te weten ben gekomen. En omdat ik weet dat er minstens twee lezers zijn van dit BLOG, die ook Pfeiffer hebben gehad, wilde ik dit delen. In deze periode zullen jullie je waarschijnlijk extra moe voelen, met die voorjaarsmoeheid er bovenop. Het ligt dus niet aan je conditie, maar je lichaam zegt nu even: easy aan doen! Neem rust. Tip: Verminder je dagtaken tot 75% van wat normaal is en neem niet teveel hooi op je vork. Even een weekendje niks doen, boekje lezen, tv kijken, zonnetje slurpen… Eet witlof, tonijn en appels. Drink weinig of geen alcohol. Pak een saunaatje en drink veel water. En dat noemen we dan de VOORJAARSSCHOONMAAK. Hehe…
Maar er lopen er meer te tobben hoor, met lichamelijke klachten. Mijn zus Lenie moet onder het mes voor een ontsteking in haar pols (hale vale sterkte meid!!), mijn pa heeft een fikse ontsteking gehad in zijn enkelgewricht en loopt nog wel een poosje met de naweeën daarvan, mijn ma heeft, tja, wat heeft ze nou niet… (zie foto, op haar scootmobiel bij de volière). Zij is eigenlijk mijn grootste voorbeeld als het gaat om moed erin houden!! Die heeft zoveel dingen meegemaakt, maar positief blijven he!! Fantastisch!! Petje af. Hoed af. Pruik af. Toepetje af. Etc.
Sterkte dus aan iedereen die loopt te tobben!! Gewoon positief blijven en op de leuke dingen letten, kijken wat je wel hebt, wat je wel kunt, tel je positieve punten, en denk aan wat je aan leuke dingen hebt meegemaakt die niemand je meer kan afpakken.
Hmmm.. Positief blijven. Eh.. Nou ja. Onze website business loopt dus goed, er zijn er weer twee in testversie online gegaan afgelopen week, en we hebben er weer 3 voor de boeg die moeten worden aangemaakt. Er worden ook weer tours besteld, mensen die met ons dagtochten maken (Peter rijdt, ik gids) en dus nergens aan hoeven te denken en alleen maar hoeven te genieten. Ik verwacht ieder moment weer een telefoontje van het baasje van Grendel, het Airedale monster, die in april nog een week zou komen. En ik probeer een benefiet festival van de grond te krijgen, om geld in te zamelen voor het vervallen domein van Abbé Saunière in Rennes-le-Château. De plannen worden volgende week op het gemeentehuis ingeleverd. Spannend hoor!! Grijns!
Dierenliefde
De poes van de buren ligt op de bank te slapen, Smudge is bijna altijd hier. De afgelopen dagen was ik zo moe en voelde ik me zo beroerd, dat ze me geen seconde uit het oog verloor en me overal achterna liep. Schildpadkatten moeten daar een speciale eigenschap voor hebben. Ze zijn gevoelig voor pulsen die mensen zowiezo al nooit opvangen. Door haar aanwezigheid, gespin en gekroel, sleept ze me wel door mijn zwakke periode heen. Ik ga nu lekker op de bank, tv kijken en chillen, morgen is er weer een dag. Nu even naar mijn lichaam luisteren. Gaaaaaapp…
Verjaardagsfelicitaties met knuffel en pakkerd gaan naar Charlotte, Maja, Ronald, ome Wiebe en Sylvia, en mijn pa en ma zijn eind deze maand alweer 61 jaar getrouwd. Allemaal een extra warme knuffel van ons!!
Een fijne Pasen, enne, blijven lachen he!!!
Tot de volgende BLOG!
Het is heel bijzonder om op deze lokatie te wonen, een toeristische bestemming, dat in de vakantie-periode enorm opleeft, maar in alle seizoenen verschrikkelijk mooi is. Het harde werken dat Peter en ik (vaak 7 dagen per week) moeten doen, wordt hierdoor enorm gecompenseerd. Je wandelt gewoon na het avondeten een rondje en je kunt dan gewoon niet geloven dat je temidden van oude vulkanen, schitterende wilde rotstuinen, versteende aslagen, uitzichtpunten, kabbelende beekjes en watervalletjes een pakje druivensap oplurkt, slechts 15 minuten lopen van je huis. Dat maakt alles gewoon weer goed.
Rennes-le-Château
Het resultaat is wel, dat we een multifunctioneel bedrijf hebben, waar onze Franse accountant helemaal van in de war raakte. Grijns. Want normaal doe je gewoon 1 ding, maar nee, wij doen websites maken, boekjes maken, we doen tours met toeristen, we krijgen commissie van boekingen via internet, we verhuren een vakantiewoning, we hebben een hondenopvang (buiten het zomerseizoen), en we zijn consultants voor de streek. Wel zijn we nu echte "ambassadeurs professionelles du tourisme" en hebben inderdaad pasjes gekregen, waardoor we niet alleen vrijwel overal gratis met gasten/klanten in kunnen, maar waardoor we ook op de hoogte worden gehouden van evenementen en info rond de bezienswaardigheden en accommodatiemogelijkheden. Top he? We zijn er, eigenlijk, best trots op. Conclusie van de maand: "hard werken loont". Zo zie je maar weer! 
