Begin mei
Op 5 mei was mijn pa jarig! Natuurlijk moest dat ook even op Facebook:
Helaas, we hadden o.a. een wisseldag (vakantiewoning) dus kon ik niet even als verrassing heen en weer vliegen, dit jaar is gewoon zo druk, dat het een wereldwonder is dat ik vandaag deze blog kan schrijven. Wetende dat er zoveel lezers zijn die het op prijs stellen, doe ik dit met veel liefde! Hartelijk dank voor alle leuke reacties weer!
Vreemd weer
De lente hier in de Languedoc is heel vreemd. Het heeft prachtige dagen maar ook periodes van ongewone kou, regen en wind. De weersvoorspellingen zijn vaak onjuist, maar dat hoort bij de bergen vind ik. Daar is vrijwel alles onvoorspelbaar, laat staan het weer. Maar een hagelbui van hagelstenen die soms meer dan een centimeter dik waren hebben flink wat deuken geslagen in de auto's waaronder helaas ook die van ons. Je ziet het wel niet zo heel goed, maar het dak zit vol pitjes. Wijboeren hebben wat afgevloekt toen de jonge blaadjes door de harde hagel grof van de wijnstruiken werden afgeslagen. De bloesem van fruitbomen idem. Onze prachtige eucalyptus is zo goed als overleden en de granaatappel heeft ook de pijp aan maarten gegeven. Een van onze palmen is dood, en ook de bananen van de buurman die meer als 10 jaar oud waren, zijn levensloos. Het jaar 2012 is een raar jaar, op alle fronten.
Dit jaar is kwa werk compleet ontploft. Zijn het geen groepsreizen dan zijn het wel privé tours voor 1 of 2 personen. Tijdens een van deze privé tours had ik het genoegen met iemand de pog van Montségur te beklimmen in de mist. Dat had ik nog nooit eerder gedaan en geloof me, dat is magisch! Het zicht is maar enkele tientallen meters, en als je dan na een flinke klim bijna bij het kasteel bent, komt ze ineens als een spookschip uit de mist tevoorschijn. Dat moment was zeer indrukwekkend. We hebben er gewoon 5 minuten in stilte gestaan om de sfeer te beleven. Een speciale ervaring! Ook binnenin het kasteel was er een bijzondere sfeer.
Goeie grotjes!
Soms voel je het, als er iets speciaals gaat gebeuren. Op een goede dag reden we naar Ornolac voor een bezoek aan lieve vrienden, die met veel passie het oude huisje van Antonin Gadal hebben gerestaureerd. Antonin Gadal was de mentor van Otto Rahn, die dus voorkomt in mijn boek White Lie met zijn indrukwekkende verhaal. Otto kwam er vaak, in Ornolac, en deed ook wat archeologisch onderzoek samen met de mystieke groep de Polaires, in o.a. Montsegur en Lordat.
Het originele plan was, dat we zouden wandelen naar enkele grotten in de buurt, en zouden lunchen in Tarascon. Maar in de auto had ik al een gevoel, dat het een speciale dag zou worden. We zaten amper aan de koffie, toen buurman Christian Koenig, een panfluitist, gids en Rozekruiser, ons vertelde dat er een groepje mensen was gearriveerd die wat vragen had. Het huisje van Gadal trekt aandacht door zijn schoonheid en de Occitaanse vlag die aan het balkon hangt. Al snel waren we diep in gesprek, en wat blijkt nou, de groep mensen was van de White Eagle Lodge, die voorheen heette: De Polaires! De leider van de groep was de kleinzoon van een vrouw die samen met Otto heeft gewerkt! Ze kwamen niet meer bij toen ik vertelde over mijn boek, en mijn liefde voor filosofie, mystiek en Hermetische kennis. We besloten de hele dag met elkaar op te trekken!
Na de koffie vertrokken we naar de Eglise, waar vroeger de Katharen samenkwamen. Onderweg begon Christian te vertellen, en ik moest vertalen. Christian's lessen waren vrijwel identiek als die ik heb geleerd, dus ik kon op sommige momenten ook aanvullen en zelfs vragen beantwoorden. Er werd een bijzondere band gekweekt deze dag.
Toen we naar boven waren geklommen in de Eglise (Kathedraal) grot, haalde Christian zijn panfluit tevoorschijn en samen met een vriendin die hem soms subtiel begeleidde op een accordeon, speelde hij 5 liedjes, waaronder enkele in zang. Oude troubadoursliedjes, en uiteraard het Ce Canto, het Occitaanse volkslied, dat we zachtjes meezongen.
Daarna klommen we naar een andere grot, waar de Katharen het Onze Vader baden, hun eigen versie, die anders is dan de versie van de Katholieke Kerk en uit oudere tijden stamt. Ik stelde voor om hier het Abwoen te zingen, het Aramese 'Al Vader Moeder' dat uit de eerste eeuw stamt, in een gezongen versie die is overgeleverd via de Franciscanen. Ik deed het uit mijn hoofd. Ik snapte er niks van. Iedereen moest huilen, een van de leden van de White Eagle Lodge heeft 5 minuten luid zitten huilen. Heel bijzonder, als je op dit soort plaatsen een oeroude erfenis weer opnieuw leven in mag blazen en dat dit zo'n enorm effect heeft op de luisteraars.
Na de lunch, die geweldig was, en waarvoor we onze gastheer en gastvrouw hierbij nogmaals heel hartelijk willen bedanken, begonnen we aan ons tweede avontuur: de Heremietgrot. Christian leidde ons naar een ingang die verborgen ligt achterin de bossen tegen de bergen boven Ornolac.
Na aankomst verkenden we de grot, en drongen we steeds dieper de berg in, soms moesten we zelfs door nauwe spleten kruipen, waar je maar net doorheen kon. Of jezelf laten zakken in een diep zwart gat, volledig vertrouwend op Christian, die ons veilig de berg door hielp. Omarmd door moeder aarde, en ik had geen seconde angst. Het was een inwijding en vrijwel letterlijk een wedergeboorte, van de duisternis naar het licht.
Uiteindelijk kwamen we aan de andere kant van de berg er weer uit. En daar zag ik de rotsformatie waarop Otto Rahn stond, 80 jaar geleden, vereeuwigd op een foto, welke is verwerkt op de cover van mijn boek White Lie. Ik was heel enthousiast, en voelde hoe ik moet hebben gelopen en gekropen in de voetsporen van Onzen Otto, op vloeren waar geen regen komt en geen wind. Alsof de tijd stil stond, stond Otto nog steeds daar, boven de ingang, en was hij erbij...
Rondreis zuidelijke Provence
Voor het eerst ben ik een weekje meegeweest met een groepsreis waarvoor Peter tourmanager is, en welke nu nog steeds aan de gang is. Van de Provence naar Girona, met schrijvers Kathleen McGowan en Filip Coppens. Op zondag 20 mei reden we met Kathleen en Filip in onze mini bus naar Marseille, waar de groep zich verzamelde in het Best Western hotel op de luchthaven. Het regende flink, maar dat heeft de pret niet gedrukt. Al snel waren we allemaal in gesprek in de bar van het hotel. Sommigen kende ik nog van vorig jaar, en het weerzien was ontzettend leuk!
Kathleen gaf me zo'n warm welkom, dat ik er emotioneel van werd. Deze week zou heel bijzonder worden, maar dat wist ik toen nog niet. Ik was blanco. Geen voorbereiding, ik heb me niet ingelezen, geen huiswerk gedaan, maar ben er blanco in gestapt. Dat heeft zo zijn voordelen, want je verwacht niks. En alles kan zich dan voltrekken...
Maandagochtend, vlak voor het ontbijt, kwam Peter naar de kamer met het slechte nieuws van Robin's overlijden. Ik had me erop voorbereid want hij was al lang ziek, maar dit kwam aan als een donderklap en zonder een woord uit te brengen ging ik op het bed zitten. Mijn hoofd stroomde vol met herinneringen, zijn stem, zijn omarming, de speciale klik tussen ons, zijn grapjes, zijn steun en hulp als ik dat nodig had, zijn prachtige songs, zijn erfenis in de muziekwereld, zijn enorme algemene kennis, en hoe hij aan de telefoon de laatste wilde zijn die 'bye' zei. En toen kwam het eruit. Maar ik moest naar de ontbijtzaal, en had slechts enkele minuten om mezelf weer op te hijsen.
Beneden in de ontbijtzaal kwam Kathleen huilend op me af. Ze omhelsde me en toen brak ik weer. Al snel wist iedereen het, en de groep maakte het voor mij makkelijker om er mee om te gaan door troostende woorden en knuffels. Hoe speciaal is het dan om met elkaar later die ochtend een basiliek te bezoeken waar men een schedel vereert die wordt toegeschreven aan Maria Magdelena, in St. Maximim Ste Baume in de Provence. Ik heb een kaars gebrand voor Robin en zei: "See you on the other side".
Hieronder zie je de schedel die toegeschreven wordt aan Maria Magdalena, die hier samen met Maria Martha, Maria Salome, Maria Jacobe en Lazarus in de eerste eeuw als vluchtelingen zouden zijn opgevangen door de plaatelijke bevolking. Deze legende is erg sterk, niet alleen in de Provence, maar in heel Frankrijk. Koningen zijn hier al 1300 jaar naartoe gereisd om de schedel te zien, en om in de voetsporen van de heilige de grot te bezoeken waar ze enkele jaren zou hebben gewoond vlak na haar aankomst in de Provence.
Op weg naar de grot...
De grot van Ste Baume...
Het klooster (Couvent Royal) naast de kathedraal in St. Maximim Ste. Baume, waar de koningen verbleven, was onze accommodatie.
We liepen in de voetsporen van koningen en pelgrims, en sliepen waar de koningen en de pelgrims sliepen, maar mijn hoofd was bij Robin...
De dag daarop, woensdag 23 mei, reden we naar de kust. We reden in onze mini bus achter de bus aan naar Stes Maries de la Mer, waar we twee nachten verbleven.
Avonturen in Stes Maries de la Mer
Stes Maries de la Mer is het stadje dat later is gebouwd op de plek waar het schip dat de Maria's en Lazarus naar Frankrijk bracht, zou zijn gestrand. Een plaatselijke inwoner genaamd Sarah zag dat hun schip in nood was en alarmeerde de bevolking. Door deze daad zou iedereen veilig aan land zijn gekomen en vandaag de dag wordt Sarah nog steeds vereerd als de redder van de heilige familie, die hen verwelkomde in Frankrijk. Ze was Egyptische, en daarom wordt ze in het Engels 'Sarah the Egyptian' genoemd. Ze is daarom ook de patroonheilige van de zigeuners, oftewel de Gypsies.
Terwijl de groep werd afgezet in het centrum, vertrok de chauffeur na het uitladen van de koffers bij het hotel met de touringcar naar zijn basis, en Peter en ik reden met onze mini bus direct door naar het hotel om enkele voorbereidingen te treffen. Toen we aankwamen waren ze nog volop aan het renoveren. We schrokken ons helemaal kapot! Het was nog vroeg, dus men had de hele dag de tijd om het "in orde" te maken, voordat de groep arriveerde. Peter zou enkele malen met de mini bus heen en weer rijden aan het eind van de middag, totdat de groep compleet was. Ondertussen konden we dus nog niet op de kamer, en men garandeerde ons een zogenaamde upgrade als goedmakertje, terwijl we werden geinstalleerd bij het zwembad en een indrukwekkende lunch kregen. Het was inmiddels schitterend weer, en we konden heel even relaxen.
Ach ja, die rosé was wel heel erg lekker. Het was een lokale rosé genaamd Gris de Gris. Een echte 'poolside' wijn met een zwoele bite, die eigenlijk overal bij smaakte, los en bij welk eten dan ook. Dat werd mijn maatje.
Toen we eenmaal op de kamer mochten en Peter vervolgens naar de stad reed, heb ik een gesprek aangevraagd met de manager van het hotel, om hem rond te leiden langs alle 'problemen' die ik vond. Het zag er waanzinnig uit, maar soms was het niet praktisch of deed iets het nog niet. Of er was iets gewoon niet. Ik heb heel fijn met hem gepraat, een Portugees met de looks van een fotomodel, in pak, met schitterende bruine ogen en een accent waar iedereen van zou smelten. Hij heeft me als een koningin behandeld en we hebben o.a. getoast op de toekomst van het hotel. Natuurlijk met een Gris de Gris... ;-)
Die middag kwamen ook twee vrienden om een hoekje kijken, Nathalie van Koot en David Scherpenhuizen, schrijvers van Verborgen Frankrijk en David heeft nu een nieuw boek uit genaamd het Mysterie van Bugarach. Het was gezellig!
De avond viel en vanaf het restaurant staarden we, inmiddels met de volledige groep, ademloos naar de prachtige zonsondergang boven de Camarque, terwijl er groepen flamingo's overvlogen. Paradijs, maar dan met veel muggen...
Niet te filmen...
We hadden de ochtend voor onszelf, want het Festival voor de heilige Sarah begon pas 's middags, en samen met twee anderen kreeg ik de gelegenheid om te gaan paardrijden. Dat kon ik dus niet weerstaan! Ik kreeg, omdat ik de meest ervaren rijder was, het moeilijkste paard van stal. Eclipse. Hoe bijzonder! Ze wilde niks van me weten. Nee, ik wil geen suikerklontje, ga weg! Nee, ik wil niet weer gaan wandelen, ik wil hier blijven. Nee, ik wil niet linksaf, ik wil rechtsaf naar de voerbak. Maar het zijn net grote honden. Al snel had ik Eclipse onder controle, en ons avontuur door de moerassen kon beginnen.
Na een korte douche en een Gris de Gris bij het zwembad, vertrokken Peter en ik met de mini bus naar het centrum van Stes Maries de la Mer. Peter had inmiddels de hele groep naar de stad gebracht voor het bijwonen van de mis en de processie door het centrum naar het strand. De Camarque is bekend om haar zigeunerfestival, moerassen, flamingo's, witte paarden en zwarte stieren. Olé!
Er heerste een bijzondere sfeer in de stad. Het was niet zo druk, nog, en er waren minder zigeuners in traditionele kleding dan vroeger, maar je kon hier en daar toch wel wat mooie plaatjes schieten.
We keken nog even snel in de crypte waar de relikwiën van Sarah worden bewaard, en er waren zoveel kaarsen aan het branden dat het minstens 50 graden moet zijn geweest. Wat een hitte, en hoe indrukwekkend!
Uiteindelijk besloten we, na een laatste drankje, om een plaatsje te zoeken vanwaar we de processie door de straten goed konden zien. Ik koos een hogere positie omdat je dan niemand voor je neus hebt. Bijna 2 uur lang heb ik mijn plekje bewaakt en de zon brandde hevig op mijn hoofd en schouders. De mensen stroomden toe. Duizenden liepen naar het strand, vonden een plekje op een van de twee pieren, of aan de boulevard en langs de straten. Het is ongelofelijk! Na zoveel eeuwen! Het is zo'n sterke legende, dat er nu nog duizenden mensen uit de hele wereld op af komen.
De processie zou zich naar het water begeven, met een beeld van Sarah, dat symbolisch in het water wordt gedoopt ter nagedachtenis van haar nobele daad in de eerste eeuw, toen ze de schipbreukelingen redde en daarmee de aankomst van de drie Maria's in Frankrijk mogelijk maakte. Volgens de traditie zat Maria Magdalena hier niet bij (vandaar de drie Maria's en geen vier), maar volgens een andere legende weer wel, en dat was heel verwarrend voor enkele leden van onze groep.
De 'Guardians' van de Camarque, cowboys (vaak zigeuners) die al generaties lang de hoeders zijn van de paarden en van de Camarque, begeleidden de processie, die een prachtige sfeer uitstraalde.
Ik dacht, ik ga er snel achteraan en ik volgde de mensen van de pers en de priester in het blauw, en voor ik het wist, zat ik middenin de processie!
Wow, wat was dat geweldig!!! Ik werd omringd door duizenden mensen en niemand duwde, iedereen lachte, maakte foto's, er was een fantastische sfeer en dat kon je ook aan de paarden merken, die kalm waren en ik kon er zelfs met een paar knuffelen! (Ik kan daar toch niet vanaf blijven)... En ja hoor, wie stond daar in het water? David Scherpenhuizen (rechts in zwarte kleding). Ik moest daar echt ook even een foto van maken. :-)
En toen zag ik haar, het oude beeld van Sainte Sarah...
Het beeld werd heel even vlak boven het water gehouden, en symboliseerde de bijzondere gebeurtenis uit de legende. Alsof 2000 jaar werden teruggedraaid, staarde Sarah naar de zee, en verwelkomde ze de heilige familie. En toen kwam ze weer terug het strand op...
Daarna wilde bijna iedereen in het water, want heel even was het water heilig voor hen.
Naast het paardrijden op diezelfde witte paarden die ochtend, was dit wel het hoogtepunt in mijn week in de Provence. De sfeer van zo'n event, en het voelen van de kracht van deze oude legende, die nog zo leeft vandaag de dag, heeft een grote indruk op mij gemaakt.
Via Tarascon naar huis
Op vrijdag verlieten we de prachtige Camarque vol muggenbeten en mooie herinneringen, en reden we achter de bus aan naar Tarascon en Provence.
Sainte Martha en het monster
Wel lachen. Dan heb je dus de legende van de drie Maria's waaronder de heilige Martha, de zus van Lazarus. Volgens de legende verjoeg Maria Magdalena een monster uit de grot van Ste. Baume, waarna het monster in Tarascon opdook. Het was vervolgens de heilige Martha die in Tarascon het monster verjoeg door het te besprenkelen met heilig water. De stoffelijke overblijfselen van de heilige Martha worden bewaard in de kerk van Tarascon, naast het kasteel van de koningen van de Provence. Samen met de groep bezochten we de kerk en het kasteel.
De crypte waarin het volledige skelet van Maria Martha wordt bewaard.
Filip Coppens, de man van Kathleen McGowan, weet ontzettend veel van de lokale legenden en mythen.
Hieronder zie je een bijzonder relief van Maria Magdalena, waarin de schedel op een bepaalde positie wordt getoond, die de legende van de bloedlijn van Maria Magdalena versterkt. Ze is altijd herkenbaar aan diverse symbolen zoals het kruis en de schedel (ze was een van de mensen die aan het kruis stonden), de pot met nardusolie, en ook vaak een open, of in dit geval, gesloten boek, afhankelijk van de symboliek van het geheel. Het gesloten boek wijst op de geheime leer.
Na de lunch wandelden we naar het indrukwekkende kasteel uit de vroege 15de eeuw.
Het monster dat Maria Martha verjoeg met heilig water.
René D'Anjou, een van de bijzondere koningen uit de Renaissance, heeft van het kasteel van zijn vader een Renaissance paleis gemaakt. Prachtige architectuur en reliefs. Hij hield van kunst en zang.
Een bijzondere ruimte met oude graffiti, waar ik ineens heel nieuwsgierig naar ben geworden. Wat is het verhaal hierachter en wie heeft dit aangebracht?
Bovenop het dak. Bizar. Ik heb bovenop Montségur op meer dan 1200 meter hoogte bij een afgrond gestaan en het doet me niks. Maar hier had ik hoogtevrees. Misschien omdat het dak een beetje bewoog toen ik er overheen liep. Zucht... al die drie gangen maaltijden... en de vele glazen Gris de Gris...
Vervolgens bolden we in 3 uur terug naar de Aude; de bus met de groep naar hun hotel in Couiza, en Peter en ik naar huis. We stopten nog even bij het uitzichtpunt op Carcassonne, schitterend!
Peter zit echter pas op de helft, hij reist nog een paar dagen met de groep hier in de streek en gaat dan door naar Spanje. Ik blijf thuis omdat ik andere afspraken heb. Ik moet straks alweer een koffertje klaarmaken voor een kort verblijf in de Ariège, waar we filmopnames maken voor een documentaire van de Mystery Hunters serie (Britse TV). We zijn in dit geval Richard Stanley en ik, en het onderwerp is Otto Rahn. We bezoeken twee grotten en worden geinterviewed bij het kasteel van Montségur. Ik reis samen met mijn lieve vriendin Ankie Nolen en haar verloofde, Rob. Ik heb er zo'n zin in! Mijn eerste echte keer op de Britse TV en geinterviewed als "Jeanne D'Aout - author of White Lie", geweldig!!
Daarna een volgende documentaire genaamd L'Autre Monde, voorheen The Otherworld, waarvoor ik al ben geinterviewed en waarin ik nog wordt gefilmd bij de Fontaines des Amours. Wederom door cinematographer Karim Hussain en zijn team. Hieronder de poster en Karim. Dit wordt een schitterend avontuur want men gaat ook luchtopnames maken en de docu komt op de Franse TV. Ik word waarschijnlijk nagesynchroniseerd maar ik vind dat juist heel gaaf!! Lachen toch?
White Lie de Movie
De enige beweging die er is, is dat er een nieuw, kort filmpje in de maak is bij RedFilm om het boek te promoten, een teaser voor filmproducers op mijn perspagina is geplaatst, en dat de agent van de beroemde acteur heeft bevestigd dat ze de mail en de Pitch heeft ontvangen. Het is nu weer afwachten, want voor hetzelfde geld dendert alles wat we erin hebben gepompt weer ter aarde als een lekke bal. Maar de documentaires zijn al geweldige promotiemogelijkheden en ik mag over de verkoop van mijn boek niet klagen.
Ook grappig: twee mensen uit de groep van Kathleen kenden White Lie, en hadden niet door dat ik Jeanne D'Aout was. Na 10 x "Oh my God" op dag 1 volgde gisterenavond nog een handtekeningensessie. Vervolgens heb ik weer een dot boeken verkocht! Dus ik begin toch wel een beetje bekender te worden nu. En dat is heel mooi! Ik heb het gevoel dat mijn wereld volgend jaar helemaal op zijn kop staat... maar dat is eigenlijk nu al een beetje zo! Ik hou jullie op de hoogte!
Warme knuffels en dikke pakkerds en een heel fijn Pinksterweekend toegewenst!
