Donderstorm

Allereerst meelevende en warme condoleances aan Peter Hofman en familie voor het verlies van broer Jan, en Willem v/d Nadort met het verlies van zijn dierbare levenspartner Corrie. De schok van zoiets onverwachts laat een gat achter in je hart, samen met verwarring en verdriet. We leggen onze handen op jullie harten, en wensen jullie heel veel sterkte toe in deze zware tijd!

Ook sterkte aan iedereen die loopt te tobben met zijn gezondheid, en dat zijn er nogal wat. We leven met iedereen mee, die het even moeilijk heeft.

Het is dan even zwaar om weer terug te klimmen uit deze sferen, naar de gewone klets die iedereen van mij gewoon is, in mijn Blogs. Maar ik zal mijn best doen!

Uitnodiging
Graag willen Peter en ik iedereen die zin en kans heeft, uitnodigen in het hart van Breda in een nog nader te bepalen café lokatie, op zaterdag 13 november a.s. We houden die middag namelijk een zogenaamde "Hadie!-middag". Maar, graag een mailtje of je wel of niet kunt komen, zodat we een beetje beeld hebben hoeveel mensen er komen, en, of er uberhaupt iemand komt! Gnuif. Alvast bedankt dus voor de response!!

Collega's
Eigenlijk is het wel kicken. Zitten we hier in een dorpje in het zuiden van de Languedoc, starten een touroperator op voor culturele tochten met of zonder vervoer en/of accommodatie voor individuelen en groepen en beginnen heul heul langzoam wat bekendheid te krijgen, ook over de grens. Settelt er een tweede touroperator in Belvianes, deze keer gespecialiseerd in sportieve tours zoals wandelen, raften, kanoën, canyoning, via ferrata, sneeuwtochten, etc.! We hebben onze handen ineen geslagen en gaan dus samenwerken, zij de sportieve tours, wij de culturele, en zonder erg bouw je een prachtig service systeem op voor talloze toeristen! Ik heb trouwens hun website gemaakt:

www.pyrenees-attitude.info

En het filmpje ook:



Gaaf he? Ik hoop, dat het toerisme lekker verspreid over het hele jaar goed gaat aanslaan, zodat we niet alleen voor onszelf (Barinca T&T en Pyrenees Attitude), maar ook voor de accommodaties, restaurants en bezienswaardigheden in de omgeving lekker wat klanten kunnen vangen! In die sfeer hebben we ook onze webpagina Packages aangepast. Ons aanbod en de mogelijkheden zijn nu overzichtelijker.

Gite verhalen
Door een annulering zijn er in augustus nog 3 weken boekbaar, dus mochten jullie mensen weten, die in een prachtige interessante streek van Frankrijk hun vakantie willen vieren, dan stuur ze svp door naar deze pagina (Le Conte du Graal). Merci!!



Momenteel zit het hoofd van de reserveringsafdeling van Topic Travel in onze gite! Dit is de touroperator die ons huisje per exclusief contract verhuurt, dus dat is wel heel erg gaaf!! En van de week kwamen er twee Belgiërs om de hoek kijken, die na 2 jaar onze gasten te zijn geweest, dit jaar echter door een te late reservering naast de gite hadden gegrepen, en een huisje in Quillan hadden geboekt. Ze konden alleen maar laat reserveren omdat ze oma en opa waren geworden en niet eerder wisten wanneer ze weg konden. Toch heerlijk, dat ze dan toch nog even op visite kwamen! We hebben er een Blanquette bij opengetrokken (hihi, ieder excuus...) Volgend jaar zijn ze er weer als de kippen bij! Top!

Even boodschappen doen
Gisteren zijn we even goedkoop boodschappen wezen doen in La Junquera, net over de grens in Spanje. In plaats van over de hoofdweg besloten we via de Col de Jau te rijden, en we genoten van de natuur en de oude dorpjes, de berg Canigou (Catalaans voor "Hondenkies") en op de terugweg het kasteel van Queribus hoog op de rotsen.



Mosset


Het Thermenhotel van Molitg-les-Bains




De Canigou


Queribus boven de wijngaarden van de Roussillon

Kortom, even boodschapjes doen is hier best bijzonder!

De WOW! Factor
Tijdens een tour met Ierse dames kwam ik voor het eerst in de grotten van Bedeilhac. Wat was dit indrukwekkend! Niet alleen is deze grot miljoenen jaren oud, getuige de gigantische pilaren van druipsteen, ze werd ook bewoond. Minstens in de Cro Magnon periode, toen enkele artiesten hun tekeningen achterlieten. Van alle grotten in de Ariège is dit zeker de meest indrukwekkende, samen met Niaux staat hij nu op een gedeelde eerste plaats op mijn lijstje. We hadden het eigenlijk niet in de gaten, maar meer dan 2 uur later kwamen we er pas weer uitzetten. Met onze handlampen en kippevel...






Donderstorm
Zondag was het raak. Een flinke onweersbui die traag opkwam maar ontlaadde in een wolkbreuk met hagel en zware donderslagen, veroorzaakte een lawine in de kloof, nog geen 2000m van ons vandaan. Ik heb het krantenartikel voor de lol weer eens door Google Translate gehaald:

"Wonder boven wonder, geen twijfel over bestaan, is er geen toeval. Maar de enorme modderlawine die zondagavond plaatsvond op de D 117, tussen Quillan en Axat, op de parade van de Pierre-Lys, kan fataal zijn voor een automobilist. Gelukkig hebben de 400 ton aarde en stenen bereikten geen driver op een rek nog overvloedig aanwezig elke zondag avond.

De storm was aangekondigd. Van daaruit naar zo'n slechte weer in de bovenste vallei te produceren, had niemand gedacht. Op de slag van 17 uur, echter de lucht donkerder totdat het bijna zwart. De regen begint te vallen, eerst langzaam en dan heftig als de donder gromt. De storm is zo slecht als snel. Op de heuvel, het dorp Saint-Martin-Lys houdt zijn adem, maar in het dal, op de smalle weg die leidt Axat Quillan, zijn de schade voelbaar."
La Depeche


Bijgesloten wat plaatjes van ons noodweer van zondag. Omdat we normaliter (met de klemtoon op liter) de dans ontspringen hier op ons plekje, dachten we dat het rondom ons heen wel erger zou zijn geweest nog, maar dat was niet zo. We hebben een hele kleine overstroming gehad en een hagelbui tijdens een van de heftigste onweersbuien die we ooit hier hebben gehad.



Niks kapot, beetje troep op het terras dat ik heb weggespoten in mijn rrrrrubbberrre kaplaarrrzen, dus we hebben er geen last van gehad, maar alles bij elkaar was het best spannend. Zo spannend, dat we de rampenfilm waar we naar zaten te kijken hebben afgezet en naar buiten zijn gaan kijken.... grijns...


Smudge de poes was zo bang, dat ze dicht tegen Peter en mij aankroop en zich soms op gekke plekken verstopte. Uiteindelijk moest ze perse door Peter worden gerustgesteld, en dit was dus de eerste keer in 5 jaar (zolang we Smudge dus kennen) dat Peter haar heeft geaaid. Stoer he, met zijn allergie? Geen effect overigens. Misschien is hij onderhand wel aan onze Smudge gewend...

Ik had een grote cappuccino klaargemaakt met slagroom, en haar ook wat gegeven, om haar te troosten. We hoorden trouwens de sirenes voor de rafters hier helemaal. "Allemaal uit het water", betekent dat! Vissers, rafters, kanoërs, pootjebaaiers, zwemmers, blauwe vinvissen, etc. De rivier is nog steeds bruin, en opnieuw bouwen de cumuluswolken zich op boven de kloof. Misschien krijgen we straks wel weer een donderstorm...

Graag tot mails en warme knuffels uit het warme zuiden!

Gelululukt!

Jaja! Het is allemaal gelukt gisteren! Voor de liefhebbers heb ik hieronder een compleet verslag van zondag 13 juni neergekalkt, inclusief foto's! Wat hebben we gisteren mazzel gehad!!! Het is zo'n El Niño jaar weet je wel, wisselvallig, geen bestendig warm weer zoals normaal, dus gewapend met plu reden we naar Esperaza voor een bezoekje aan de Occitaanse markt onder de platanen, altijd heerlijk! Onderweg begon het te regenen. Dan heb je dus even een "ojee" gevoel, wat dan overgaat direct op het moment dat je uitstapt en de zon weer doorbreekt!

Een paar jaar geleden was ik ook met mijn zus en Peter op de markt daar. We zagen toen een bekende en je weet hoe dat gaat in Frankrijk, twee zoenen en "ça va?" Mijn zus inclu. Naderhand vroeg ze, wie was dat? Peter en ik: de postbode. Hilarisch natuurlijk! En nu was ie er ook weer, inmiddels met pensioen, maar Lenie herkende hem nog van een paar jaar geleden en schoot direct in de lach! Voila het zwoele zuiden, het land der knuffels...

Na ons koffiestopje bij de theesalon bij de loopbrug...


(Heerlijke verse broodjes van de bio bakker en een café crême, smul!)

... kwamen de donkere wolken weer dichterbij en ineens begon het te plenzen!! Weer zo'n "ojee" gevoel... We schuilden tussen de Nepalese kleren, de wierook en de Indische godenbeeldjes, en spoedden ons uiteindelijk maar terug naar de auto, op weg naar de lunch afspraak in Rennes-le-Chateau (gelukkig kun je er voor een deel onder de kap zitten!).

Eenmaal in Rennes was alles redelijk stilletjes, het goot pijpestelen en we bestelden een aperitiefje. Al snel werd het toch droog, tot onze grote verbazing, want de weersvoorspelling loog er niet om. Het werd nog leuker, de zon ging schijnen en liet ons niet meer in de steek! Op wat wolkjes na dan... maar dat was dan wel weer even lekker. De zon is bijna op zijn hoogst en dan is ie heet meneer!

Daar kwamen Lorrie en Eugene van het Engelen Heiligdom, die nog steeds een huis in Limoux huren en leven van hun winkel in Rennes-le-Chateau en de webshop, naarstig op zoek naar een nieuw Heiligdom om Lorrie's Angels een nieuwe, welverdiende plek te geven.


We hebben een oergezellige babbel en lunch gehad met elkaar, onder het genot van live pianospel! De pianist speelde zelfs nog even "Happy Birthday To You!" Gerda van de Jardin de Marie en haar man Tobi hebben zich echt ingezet om de hele middag speciaal te maken voor mij en mijn mede-genieters! :)


David Bailey, de pianist...

Hij is niet alleen bekend om zijn prachtige pianospel. Hij speelt ook zielemuziek, als hij je hand even mag vasthouden. Dus Lenie en ik om de beurt natuurlijk even luisteren naar de compositie die hij bij ons 'voelt'. Dat was zo schitterend, dat we allebei even een traantje moesten wegpinken!!


Vervolgens zijn Lenie en ik een rondje winkeltjes gaan doen, we genoten van de uitzichten en kozen voor de route achter de Tour Magdala langs, onder het kasteel langs en via de oeroude trappen naar de hoofdstraat naar het eerste winkeltje van de glasblazerij. Via de andere winkels en natuurlijk The Angel Place van Lorrie en Eugene, liepen we weer terug naar de Jardin de Marie, waar inmiddels wat meer mensen waren gearriveerd. We verplaatsten ons van onder de kap naar in de tuin in de zon en genoten met volle teugen!


We werden verrast door een bezoek van Ankie Nolen, hartstikke leuk natuurlijk!! We hebben even bijgekletst en ik heb haar direct even voorgesteld aan Henry Lincoln, die ook was gearriveerd. Het weerzien was hartstikke leuk en we hebben lekker gekletst over van alles en nog wat.


Ani's harpconcert was schitterend! We hebben heel erg genoten. Henry ook trouwens (rechts op de foto)...


De burgemeester van Rennes, Alex Painco, kwam ook nog even aan ons tafeltje bijzitten. Ook Jaap en Joke van Les Labadous waren er, hartstikke leuk om weer te zien natuurlijk! Met Lenie en Ankie liep ik nog even naar het mysterieuze kerkje om wat mysterieuze dingen te laten zien en een paar mysterieuze verhalen te vertellen... (ik kan het toch niet laten)...

Diverse bekenden uit het dorp kwamen me nog even feliciteren, en het genieten van zo'n dag, met een onverwacht zonnetje, vrienden, muziek en lol, dat is echt het mooiste wat er is. Zelfs de wilde cervetkat kwam luisteren naar Ani's harpmuziek (rechtsonder op het muurtje):


Jaap Rameijer zei het gisteren ook al, het is een bijzondere plek met bijzondere mensen. Uiteraard miste ik vooral mijn ouders, maar ze waren er in gedachte bij. We hebben via Skype (lang leve Skype) uitgebreid verslag geleverd gisterenavond toen we weer thuis waren.

Op de terugweg zagen we de lucht weer betrekken en de zon verdween langzaam onder de dikke donkergrijze wolken.


We waren nog niet beneden aan de hoofdweg naar Quillan of het begon te hozen! Niet normaal! Wat hebben wij een mazzel gehad!!!

Een van de verjaardagskaarten die ik kreeg, luidde: "tijd om te gaan liegen over je leeftijd?" --- Kijk, je bent zo jong als je je voelt natuurlijk, maar ik ga open kaart spelen. Ik ben gisteren 44 geworden. Een prachtig getal. Een getal dat de 8 representeert in de mystiek; het "zo boven, zo beneden" gegeven, maar ook de eeuwige stroming tussen het materiële en het spirituele. De samenwerking tussen het Kosmische en het Aardse. Je hart en je hoofd. Het streven naar die perfecte balans. Het "loslaten" bij complete machteloosheid en het leren accepteren van onvermijdbare dingen. Gisteren liet ik los, toen het begon te plenzen op de markt. Ik accepteerde het. Daarna brak de zon weer door. Ik zie dit als een prachtig cadeau! En wat ben ik dankbaar dat we daarom ook allemaal hebben kunnen genieten gisteren, op mijn 44ste verjaardag...


Een hele warme knuffel, vanuit een wederom regenachtig Occitanië!
Heel veel liefs!

Bijkleleleleppen

Goeienavond allemoal, hier een berichtje uit het zwoele zuiden, waar de Tramontana, de wind die door de bergen raast, de kop heeft opgestoken. Maar daar bleef het niet bij. Er heeft nog iets zijn kop opgestoken! Op een dag was ik net bezig om de tegen het huis opgewaaide troep weg te vegen, toen ik een bloedspoor zag. De buurpoes Smudge kwam even aanwijzen met haar neusje, waar de patient was, die dat bloedspoor (door haar aandoen overigens) had getrokken. Achter het luik van de terrasdeur. En daar zat ze! Opgekruld in een driedubbele prop, waardoor ik meteen moest denken aan de naam van een kapperszaak in een film; "Curl up and Dye". Een vette, ruim 1 meter lange couleuvre rayoné, die we maar even met haar neef de waterslang hebben weggejaagd:


Het arme beest, inmiddels voorzien van de naam Mien, trok zich na een kwartiertje spuiten (terras meteen lekker schoon) terug onder de rododenderon, nee, rozemarijn. Toch wel bijzonder, het buitenleven, he? Zeker, als je wat konijntjes hebt rondhuppelen, Pjotr met zijn familie, inmiddels met puppies!


Leuk he?

Leuke ontmoeting!
Onze trouwste gasten en vrienden Erik en Sandra waren er in mei voor 2 weken, heerlijk genieten van de omgeving en zijn mysterieuze geschiedenis. Naast wat korte uitstapjes en het inslaan van wat voorraad bij onze favoriete wijnboer Domaine St. Jacques bij Montazels (onder)...


wilde Sandra graag het boek kopen van Ankie Nolen, Het Land der Katharen. Nou, Ankie was zo lief om het persoonlijk af te geven en te signeren, tijdens een borrel!


Dankjewel Ankie (rechts op de foto), dat was ontzettend tof!!

Over Katharen gesproken, ik heb inmiddels ook een pagina aangemaakt voor het Studiecentrum Als Catars, waar o.a. de schrijvers Bram Moerland en Willy Vanderzeypen (meteen goed gespeld he Marc!!) aan meewerken. Klik hier om naar deze pagina te surfen.

Masseur!
Als mijn zus op visite komt, blijft ze altijd 2 weken. Dat heb je ervan, als je 1300 km van elkaar woont, dan is een bakkie doen er niet meer bij! Voor Peter en mij een goeie kans om tijdens die 2 weken ook een beetje kalmpjes aan te doen en te genieten van dagjes uit, of dagjes aan, afhankelijk van het weer natuurlijk! En zo waren we al een keertje diep de Pyreneeën ingereden, om nog wat remsporen van de laatste winterse sneeuw te kunnen zien. Altijd goed voor een mooi kiekje natuurlijk!


Mijn zus Lenie (rechts). We hebben mooie plannen voor de komende periode en kunnen meteen weer eens lekker bijkleppen (normaal zitten we allebei op skype iedere dag, dus we hebben nogal wat in te halen, niewaar?)...

Wat gidswerk tussendoor
Ondertussen had ik nog enkele tours gedaan, waaronder een groepje Australische dames, allemaal Reiki masters, die dus een auto hadden gehuurd en waar we dan alle 7 in moesten. En dan heb ik het over dit groepje:


Ik zat tussen de 2 rechtse dames in, in het midden van de auto. Twee dagtochten lang. Zucht... Maar, ze hebben weer genoten en daar gaat het om. En ik ben weer wat vocht kwijt.

Filmpje Carcassonne
Verder heeft het verkeersbureau van de Languedoc-Roussillon mijn Carcassonne filmopnames van Via Vacance gemonteerd en in een 5-minuten lange versie op hun website gezet! Klik hier om deze versie te zien. Ze vinden het natuurlijk prachtig, dat we zo vol vuur de provincie promoten, en ons enthousiasme is besmettelijk! We stimuleren de hele omgeving om niet te concurreren maar om samen te werken, de handen ineen te slaan en een eenheid te vormen, want alleen op die manier kan er gestruktureerd worden gepromoot, en klanten worden verdeeld en opgevangen, ondergebracht en voorzien van gidsen. De toerist moet kwaliteit krijgen voorgeschoteld, geen geforceerde kortingen door concurrentie met als resultaat dat alles dan maar wat minder wordt... ook de Kamer van Koophandel luistert naar onze adviezen, omdat we zien wat er scheelt. En er wordt vooruitgang geboekt, al is het soms traag...

The Great Escape
Aanstaande zondag 13 juni vier ik lekker mijn verjaardag buitenshuis!! Even geen visite, geen catering, geen duizend keer opstaan, geen grote afwas, lekker chillen op de Occitaanse markt in Esperaza en dan lunchen en genieten op mijn favoriete plekje, Rennes-le-Chateau! Voor degenen die in de buurt zijn, we zullen hoogstwaarschijnlijk te vinden zijn in de Jardin de Marie, onder het genot van een Blanquette de Limoux! Grijns... Hipzzz... dat moet lulululukken, toch?

De Koevinkjes
Weten jullie nog, in april zaten Peter en ik een weekje in Het Koevinkje in Brabant. De verhuurders van dit huisje waren zo onder de indruk van de streek waar wij wonen, dat ze op dit moment van schrijven in een huisje in Belvianes zitten voor hun vakantie! Leuk he? Wij zaten vol. Immers. Maar Belvianes heeft genoeg accommodatie en het is werkelijk een uitstekend uitgangspunt voor talloze excursies. Daarbij heb je altijd een mooi uitzicht op de eerste grote jongens van de Pyreneeën...


Het leven gaat niet over rozen, maar kan soms erg mooi zijn...

Oja, voor de Facebook kijkers: ik heb een foto album aangemaakt genaamd "Memories" met wat schokkende beelden van mijn reizen... gnuif...

Hale vale leaves en tot de volgende Blog! Dag vogels, dag bloemen, welterusten!

Prehisterisch

Raaaarrrrr
Het was schitterend mooi weer in de laatste helft van april en begin mei. Op sommige dagen was het tegen de dertig graden! En dat kwam mooi uit, want we hadden veel buitenklusjes zoals de tuin en het opzetten van de gazebo bij de gite, etc. We hebben tomaten geplant net als vorig jaar, want dat was ons prima bevallen. De zon deed zijn best en omdat we biologisch werken met ons fruit en de tomaten, en dus niet sproeien tegen ziektes of insecten, zijn de tomaatjes en ons fruit overheerlijk en 100% veilig om zo van de boom of de struik te eten. Het enige dat we na de warme periode tegen elkaar zeiden is, "zullen we se aanders wa woater gev'n." En dat, lieve mensen, hadden we beter niet kunnen zeggen.

Er brak direct een lange week aan van regen, regen en nog eens regen. Maar goed, we zouden dinsdag 4 mei met Ankie Nolen naar Carcassonne en Lastours gaan om wat afspraken te maken met een hotel en twee restaurants voor de Katharenreis in september. En zo reden we dinsdagochtend om half 11 nietsvermoedend richting Carcassonne. Bij Couiza schoten we in een sneeuwbui. Een SNEEUWBUI? Ja! Een sneeuwbui! De daken werden wit, de bergen werden wit, de auto's die afkomstig waren uit iets hogere gebieden hadden soms een laag van bijna 10 cm op het dak en de motorkap liggen! Op 4 mei meneer! En KOUD! De buitentermometer in de auto schoot op 1 graad en gaf risico voor gladheid aan! In de harde wind en de sneeuwstorm liepen we naar de adressen die we zouden bezoeken. We ervaarden het als half komisch half tragisch en zijn gelukkig nog met positieve resultaten huiswaarts gekeerd. Peter moest op de terugweg vreselijk nodig... stoppen bij de Kentucky's Fried Chicken... zucht...


Dit was iets hoger, in de vallei was het alleen poedersneeuw en dikke regen.

Wat nog erger is, er zaten lieve mensen in de gite, onze eerste gasten van dit seizoen, en die hebben natuurlijk weer eens blote pech met het weer! Niet alleen het weer zit tegen, maar door hevige sneeuwval in de bergen is tijdelijk de elektriciteit uitgevallen en konden de kachels en de lichten niet aan, alle restaurants en winkels waren gesloten, en daar zaten ze dan toen we terugkwamen, met de jassen aan in een donker huisje. Achossie! Meteen heeft Peter razend snel het oliekacheltje bij hen geplaatst. Hij had het kacheltje net gevuld en aangestoken, toen de elektriciteit weer aan schoot! Poh! Nee, normaal is het niet, sneeuw en kou in mei. Normaal pompen we nu het opblaasbadje op en lopen we in t-shirts te genieten van de zon, net als eind april. Daar worje toch prehisterisch van!

En nee, het ligt niet aan de as van de vulkaan, zeggen ze...

Prehisterisch
Er was eens een schrijver, die zich jaren lang heeft toegelegd op interessante research. De geheimen van de piramides, de zoektocht naar de Ark des Verbonds, Atlantis en nog veel meer. De grote mysteriën van de wereld boeien hem enorm en hij is inmiddels dan ook een van de beroemdste schrijvers/researchers ter wereld. Maar, nu heeft hij zich toegelegd op het schrijven van een avonturenboek, een soort thriller dus, een verhaal. Het verhaal speelt zich gedeeltelijk af in de grotten van de Ariège, dus, niet zo ver van ons vandaan. Zijn eerste deel, Entangled, is inmiddels in de winkels te koop (nu nog even alleen in het Engels maar er komen vertalingen aan).

Hij schrijft nu driftig aan het tweede deel, Entangled II. Voor het geval hij ineens een vastloper heeft, en hij dus tijd heeft om deze kant op te komen voor een uitgebreid grottenbezoek, heeft hij ons in de arm genomen voor meerdere tours naar de grotten van de Ariège en uiteraard een daggie Rennes-le-Chateau!

Wat Graham Hancock, de schrijver in kwestie, niet weet, is dat ik al vele jaren fan ben van zijn research, en hij mij (ook bij mijn huidige boek dat nog steeds niet af is) altijd enorm heeft geïnspireerd! Heel erg kicken dus! Maar dat het een hele lieve man is, daar ben ik van overtuigd, want kijk eens wat er ineens in de brievenbus lag:


Ontzettend lief!! Het is een "book plate" om in een van zijn boeken te plakken. Entangled I is inmiddels al door lieve vrienden in de UK voor mij aangekocht, en daarin zal ik hem plakken.



Voor het geval hij ineens groen licht geeft en een vliegtuig boekt (dus als die idiote as een keer de andere kant op drijft), hebben we al wel wat voorwerk gedaan en enkele grotten bezocht, om eens te kijken of we iets kunnen regelen, een privé rondleiding of zo. We waren zelf nog nooit in Niaux en La Vache geweest, dus dat deden we vorige week. Dat was een heel interessante dag! Vanuit Tarascon-sur-Ariège zijn er meerdere grotten te bezichtigen, waarvan Niaux met zijn prehistorische tekeningen, de beroemdste is.


Na een smal weggetje kom je bij de indrukwekkende ingang. Met een gids ga je vervolgens de grot in (maximum 20 personen per keer). Allereerst loop je met een lamp door de onverlichte grot over een ruw geërodeerde vloer. Wurmend door enkele nauwe doorgangen loop je stiekem diep de berg in. Hier en daar wordt er gestopt om iets te laten zien, en uiteindelijk kom je dus in de grote ronde zaal waar de grottekeningen te zien zijn. Alle zaklampen moeten uit. De gids schijnt dan vanuit het aardedonker op de rotswand met 1 enkele lamp. Opeens sta je oog in oog met tekeningen van dieren uit het Cro Magnon tijdperk, dat ook wel het Magdalenien wordt genoemd naar een plaats in de Dordogne waar voor het eerst vondsten uit die periode werden gedaan. Dus dan hebben we het over 13.000 jaar oude tekeningen! Fantastisch!

Dit is mijn favoriet:


Na de lunch reden we naar de vlakbij gelegen grot La Vache, geen tekeningen maar wel de grot waar een enorme hoeveelheid voorwerpen is gevonden, een woongrot dus. Hartstikke interessant!


We wilden nog naar Bedeilhac maar de rondleiding was al begonnen, dus die en Maz d'Azil staan nog op het programma voor een volgende dagtocht. Of Graham Hancock nu wel of niet deze kant op komt, we moesten zowiezo de grotten eens bekijken, ze stonden namelijk al een tijdje op onze wenslijst. Het was een interessante excursie!

Slakkenbevalling
And now for something completely different. We hebben dus een compostbak, waar ik ook nog wel eens slakken in deponeer, die aan mijn plantjes zitten te kauwen. Ze helpen de compostbak een beetje en ik kan die beestjes nu eenmaal niet doodmaken. Op een morgen opende ik de compostbak om er wat uitgebloeide bloemen in te gooien, toen ik het volgende aanschouwde:


Tja, het zijn er 10 geworden, en we hebben ze allemaal namen gegeven. Sluske, Sliske, Slors, Slimmie, Slumdog, Slot, Slobber, Slalali, Slalala en Sloompje. De laatste zit er nu nog...

Ademhalen?
Naast het enthousiast promoten van de Katharen rondreis, onze services en tours op alle mogelijke gebieden, de start van een nieuw gite seizoen, het 2 x per week maaien en strimmen, reisboekjes maken en het doorwerken aan de websites voor de klanten, is er eindelijk ook iets meer tijd voor iets meer rust. We plannen tevens een paar dagtochtjes in, die we eventueel weer in de tours kunnen bijvoegen. En, sinds lange tijd draai ik weer eens af en toe een paar oude BeeGees nummers, en ineens kreeg ik een mailtje dat mia amigo Robin Gibb op 31 augustus in de Heineken Music Hall een concert zal geven. Een enthousiast mailtje, "I'm coming to Amsterdam!" Hartstikke leuk natuurlijk, maar daar kan ik nu dus even niet naartoe. Dat is midden in het seizoen en in de drukte. Aaaarrchh... Om prehisterisch van te worden! But, I will be there in Spirit! Grijns...

WOII
Robin Gibb is trouwens flink bezig om de piloten uit de Tweede Wereldoorlog, die in vergetelheid zijn geraakt, even terug in het zonnetje te zetten. "De crews van de Britse bommenwerpers (Bomber Command) mogen worden beschouwd als helden van de Tweede Wereldoorlog, maar hun daden worden overschaduwd door dramatische gebeurtenissen zoals het bombardementen van de Duitse stad Dresden. Een klein groepje veteranen was enkele weken geleden in Nederland om aandacht te vragen voor al het goede werk dat Bomber Command verrichtte, samen met hun wereldberoemde beschermheer: Robin Gibb, zanger van de BeeGees".

Eigenlijk best mooi! Klik hier om dit interview / programma terug te kijken.

Een tijdje terug heeft hij hiervoor nog een plaatje opgenomen met diverse artiesten:



Het is trouwens de laatste tijd ook weer "In den Soete Inval" hier, lokale vrienden die toevallig in de buurt zijn of naar Perpignan moesten, en even een kwartiertje komen bijkleppen. Dat is hartstikke leuk natuurlijk! Mochten jullie ook plannen hebben om deze kant op te komen, bel of mail echter eerst even, want we zijn vaak weg, we hebben regelmatig klanten aan huis, etc. De zomermaanden (van begin mei tot eind september) zijn erg druk voor ons, en we moeten het ook van deze drukte hebben. Merci voor jullie begrip!! :)

Sinds een paar maanden zit er een wild bruin konijntje in onze tuin. Ach, we hebben hem maar Pjotr genoemd. Hij heeft het zo naar zijn zin! Huppelen en snuffelen. Een echt schatje. Als ik er een foto van kan maken, dan staat ie in mijn volgende Blog!

Atoetaleur en abjentoo met de nieuwste developma! Doedoei!

Trugvanweggewees

Nou, het is weer maan-dag. Snik. De week in Nederland is wederom omgevlogen en we zijn nog tijd tekort gekomen. We zijn wederom moeier dan voordat we gingen dus doen we iets fout. We plannen teveel in en hebben amper tijd om te relaxen. Ook de reis, ruim 13 uur rijden, wat we dan ook altijd in 1 keer doen, is veel te zwaar aan het worden. We gaan het dus in de toekomst anders aanpakken en daarover dus in de loop van de zomer meer, maar nu eerst mijn verslag! :)

Hierboven: Mijn zus Lenie en ik met hondje Rosa op het terras in Nederland met het fototoestel op de selftimer, het ging maar net goed! Wel lachen...!

Ik Hou Van Holland?
Zit je in een van de mooiste gebieden van Europa, en dan gaan we op vakantie naar Nederland. Eigenlijk is het geen vakantie maar familiebezoek en boodschappen doen en soms wat zakelijke afspraken aflopen. Maar deze keer wilden we in ieder geval 1 dag de toerist uithangen! En, we zijn in het Koevinkje gekropen. In het Koevinkje? Het Koevinkje? Wat is nou weer het Koevinkje?

Nou, het is in ieder geval geen loeiende vogel, maar een vlinder, en ook dat is ook weer een halve waarheid. Het Koevinkje, dat zal ik je vertellen, is een hele pittoreske Bed&Breakfast in het Brabantse Land in Liempde.


Een gerenoveerde boerderij waar de boer en boerin niet alleen een stapel vee hebben met een vreemde vlekkenverdeling, genaamd Lakenvelders...


Maar ook twee appartementen die als gastenverblijf worden verhuurd op basis van B&B. Dat was een vondst, want zo zit je toch nog in een mooie omgeving, rustig, bezienswaardig en centraal voor wat we zo allemaal overhoop halen in 6 dagen.


Met koei'n en kipp'n...


Helemoal druut!

We genoten van ons terrasje want we boften dinsdag en woensdag enorm met een heerlijke zonnige paar dagen! Woensdag hebben we de stoere broek aangetrokken, de stoute schoenen aangetrokken en onze kont gewaarschuwd want we gingen fietsen!

Naar St. Oedenrode met zijn kasteeltje Henkenshage...


En de Klomp natuurlijk!


En nou wil ik meteen weer es de Suske en Wiske en de Vliegende Klomp gaan herlezen, want met die klomp zijn Tante Sidonia en Suske en Wiske dus Brabant gaan verkennen, terwijl Lambik en Jerom op de fiets waren.


Ik kreeg hem alleen geen meter vooruit he... en nergens geen professor Barabas te zien natuurlijk. Dus toch maar weer op de fiets verder...

En een zadelpijn meneer, een zadelpijn! Wij hebben klimkuiten, geen fietskonten. Daar kwamen we al snel achter!

Onderweg op de fiets genoten we stillekes van de natuur. Heeeeel stillekes want even je mond open en hij zat vol insecten. En ik ben dus vegetarisch he, dus... stillekes fietsten we door de weilanden, we hebben geweldige noten, eh, geweldig genoten... op onze konten na dus, grijns...

Donderdagochtend naar de tandarts, vulling vervangen die aan het lekken scheen, want zeker weten doen we het niet, maar toch maar even een lelijk deel ervan vervangen. Bleh, maar goed, een uurtje later zaten we bij mijn ouders aan de koffie. Als we in Nederland zijn, nemen we het echt even waar. We zijn die middag nog even de hort op geweest. De hort voor pa en Peter was de Office Center en de hort voor ma en mij was het Tuin Center... waar we dan weer bij elkaar kwamen voor een drankje en een foto, grijns...


Kicken hoor, lekker gezellig bij elkaar zijn, en wat is zo'n dag dan weer snel om. Snik.

Na de boodschappen op vrijdag en zaterdag en een bezoekje aan Lenie om de nieuwe badkamer te zien (nee, ik ga niet in detail over de vreselijke twee maanden die Lenie heeft moeten doorstaan omdat er een douchekabine kapot werd afgeleverd en er weeeeeeeeeeeeken later pas een nieuwe kwam waar dan weer onderdelen aan ontbraken die dan weer weeeeeeeeeeeeken later pas weer konden worden geleverd zodat Lenie bijna 2 maanden dus moest kamperen in eigen huis enzo maar nee ik ga niet in detail), was het alweer tijd om terug te rijden naar Frankrijk. We bereidden ons voor op een lange dagtocht van Liempde naar Belvianes en zetten de klok op 03.30 uur.

We gingen vroeg naar bed, he, lekker slapen. Lekker slapen? Dachtetnie. Er was een buurtfeest en de hele omgeving mocht meegenieten. Tot 4 uur toe!!! Dus hadden we amper geslapen toen we om 5 uur in het donker het zandpad afreden richting de weg naar Eindhoven en Turnhout. Het werd een lange, lange, lange, lange, lange... lange........... lange.......... heeeele lange dag...

Maar, we zijn er weer en wilden maandag ochtend weer aan het werk, want zelfs na 1 week stapelt het werk zich op en toen Peter dus vanmorgen zijn computer wilde aanzetten, wilde de computer niet meewerken. Panico! Wat een pech en waarom heeft Murphy ooit die wetten gemaakt? Maar goed, de laptop en die van mij die doen het nog, al kan Peter dus niet verder wanneer hij programmaatjes en speciale dingen nodig heeft die op zijn computer staan. Balen he? Morgen brengen we hem naar de reparateur in Quillan, op hoop van zegen voor een snelle reparatie!!

Kort Lontje
Wel wil ik een klein dingetje opmerken over Nederland. Wij wonen hier in dit prachtige zuid Franse gebied in een landelijke omgeving met stadjes en kleine dorpjes, waar de mentaliteit nog lijkt op Nederland in de vijftiger jaren. Dan kom je dus in Nederland waar de mentaliteit iedere keer weer is verslechterd. Veel mensen zijn ontzettend prikkelbaar, egoistisch, lomp en moeilijk. Peter en ik zijn er gewoon van geschrokken. In de winkels, op de weg, in de omgang, alsof er een negatieve mentaliteit is ontstaan die besmettelijk is. Mensen gaan direct in de verdediging, denken eerder slecht dan goed, er is geen begrip meer voor anderen. Peter en ik weten echt heel zeker, dat als we hier kunnen en mogen blijven wonen, we niets liever willen dan ons tot de laatste dag begeven tussen de zuidelijke Occitanen, waar het leven gaat zoals het gaat, mensen dingen accepteren, begrip hebben en vertrouwen, lol in het leven en alles wat het leven brengt en plezier geboren wordt uit dienstbaarheid aan een ander. Laat ons hier maar oud worden...

Gewijzigde datum rondreis Land der Katharen
Inmiddels is de datum voor de Katharenrondreis verplaatst naar 11 september want Willy Vanderzeypen heeft in de week waarop we hem eerst hadden gepland, zijn eigen rondreis en dat is niet zo leuk voor hem. Dus, hebben we hem een weekje verlegd. Nu is de reis van 11 t/m 18 september en is er dus ook een nieuwe versie van de trailer voor YouTube gemaakt:



Geboortenieuws!
Willem en Corrie, van harte met de geboorte van jullie kleinzoon Max!! Enne, vooooorziiichtig laten wennen aan jullie Franse stek he? Heeeeel voooorziiichtig! ;P


Er breken drukke weken aan voor ons, maar als we weer nieuwe avonturen meemaken, dan volgt er weer een update!

Heel veel liefs en geniet van de lente!!

Katharenrondreis

Tatatatataaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!

Met veel trots presenteert Barinca Travel & Tourism onze eerste zelf georganiseerde rondreis "Land der Katharen" met schrijfster Ankie Nolen als gids!

De reis vindt plaats van 4 t/m 11 september 2010 en start en eindigt in Carcassonne. De rondreis gaat via de belangrijkste kastelen en bezienswaardigheden van Occitanië en is zeer gevariëerd. De reis is op basis van halfpension en op 2 dagen zelfs op volpension!

Peter is de tourmanager, hij blijft van het eerste tot het laatste moment bij de groep, zodat Ankie zich lekker kan concentreren op haar gidswerk en op de mensen.

Om de reis, waarvan de details in de maand mei bekend zullen zijn (prijzen, het precieze reisschema, de hotels en de overige details), te promoten, heb ik een trailer op YouTube gezet. Mensen kunnen zich nu al op een nieuwsbrief inschrijven op het e-mail adres katharen@barinca.fr.

RONDREIS "LAND DER KATHAREN" MET ANKIE NOLEN
4 t/m 11 september 2010



En natuurlijk is hier even een fles Blanquette voor gesneuveld he...... grijns... Proost Ankie!! ;P

CCI Dag
Afgelopen dinsdag 30 maart vond de CCI dag met de Franse Kamer van Koophandel en de VVV van de Languedoc plaats. We verzamelden bij de VVV in Limoux en moesten vreselijk lachen toen de bus kwam aanrijden... He! Da's "mijn" bus, en wie zit er achter het stuur? Jean Louis! Wat een verrassing! De chauffeur wees direct naar de gidsstoel voorin, en zei, 'moet je niet daar zitten vandaag?' Ik zei, nee, vandaag speel ik de toerist! We hebben veel gelachen die dag!


Dit keer was het een vrij relaxte dagtocht met 's morgens een bezoek aan het Musée Petiet in Limoux, waar schilderijen hangen en een bijzondere steen met een kruis en een pentagram staat.


Vervolgens gingen we per bus naar Alet-les-Bains waar we een rondleiding kregen van onze vriend Nicolas de Léon.


En na een kort bezoek aan de camping van Alet, liepen we naar het restaurant van hotel de l'Evèché voor onze lunch. Dat was erg goed georganiseerd, dus dat slaan we weer op in onze data base van onze touroperator.

Vervolgens reden we via een schitterende weg naar St. Hilaire voor een bezoek aan de abdij waar de Blanquette is uitgevonden. Ach ja, we waren onderhand wel een beetje melig...


Op de foto: Peter, Elvire en Andy Andrews.

Daarop volgde een wijnproeverij, en bezochten we de krochten waar de wijn werd opgeslagen. Blanquette moest 9 maanden liggen en steeds weer worden gedraaid, cremant moet 12 maanden liggen. Iedereen had zoiets van, we weten het nu wel, waar blijft het sap?


Maar toen hij eenmaal begon in te schenken en de eerste slokjes waren genuttigd (aan spugen doe je hier toch niet echt hoor) bleek, dat die wijn niet te z....pieieieieieeeeeeep..en was! Ai! Dus deze wijnboerderij hoeven we niet toe te voegen aan onze bestanden. Teleurgesteld klom iedereen weer aan boord van de bus. Dat maak je hier toch niet vaak mee. Maar het is niet erg want we blijven toch trouw aan de Domaine St. Jacques in Montazels. De beste Blanquette van Occitanië!

Maar het leukste op zo'n dag is het ontmoeten van mensen. Deze keer zaten er veel bekenden bij, waaronder Elvire en Andy, inmiddels vrienden van ons. De bus chauffeur had ik vorige week bij de Amerikanen, dus ook dat was bekend terrein. Nicolas de Léon, die gids uit Alet, is ook een vriend van ons en we zijn al een poosje bekend in het hotel in Alet waar we lunchten, omdat ze daar zulk lekker ijs hebben en we al meerdere keren aan de praat waren geraakt. Geinig he? Maar het mooiste is dat de meneer van de VVV al wel eens van Barinca Travel & Tourism had gehoord. Dat betekent, dat we eindelijk naamsbekendheid beginnen te krijgen! En dat is geweldig!!

Het knoerharde werken dat Peter en ik al jaren doen, begint eindelijk zijn vruchten af te werpen. We zijn met de hakken over de sloot door de crisis gekomen, mede dankzij diverse hulptroepen in mijn familie, waarvoor ik eeuwig dankbaar zal zijn!!

Zondag 4 april om 6 uur vertrekken we richting Nederland, de buren en hun honden passen op het huis, Karen watert mijn plantjes... we kijken er enorm naar uit om er even uit te zijn, familie te zien, even genieten, even ontspannen...

Charlotte Kuster wensen we (2 april) een hele fijne verjaardag toe! Proost meid!! Ook mijn neef Ronald en onze vriendin Maja verjaren 8 april! Joyeux anniversaire! :)

Wij wensen jullie allemaal een heerlijk Paasweekend toe, met lekkere warme broodjes, halfzacht gekookte eitjes, le boursin, le pain du stok, le tarte de poire, le chocolat, le visite, affin, un Joyeuses Pâques pour tous!!

Anne-que*** (...) :D

Le Templière

Zondagavond hebben we, zoals aangekondigd in mijn vorige Blog, een Laatste Avondmaal genoten in Maison Le Templière in Belvianes. Dat was heel erg bijzonder! De bus arriveerde vanuit Lourdes op een prachtige tijd, kwart voor zeven, en iedereen liep direct door naar de mystieke tuin, die achter en opzij van het hotel is aangelegd. Een klein stukje Tibet aan de Aude, waar iedereen zich even kon strekken en even kon ademhalen na de lange busrit.

Vervolgens was de zaal klaar en konden we naar binnen voor de maaltijd. Ze hadden zo'n grote paëlla klaargemaakt, weet je wel?


Het zag er niet alleen erg lekker uit...

De groep, die uit 34 personen bestond, was internationaal. De mensen kwamen uit de States, Canada, Paraguay, Uruguay, Brazillië, Ierland, Duitsland, Spanje...


Na de maaltijd, die echt verschrikkelijk goed was verzorgd, was er een hele korte lezing over Katharenland en de Tempeliers en waar ze vandaag de dag voor staan, in de zaal naast het restaurant.


Dat was heel erg interessant, vooral omdat alle drie de eigenaars aanwezig waren en iets vertelden. Het zijn echt bijzondere mensen met een bijzondere roeping: vrede en eenheid.

Dat deze groep een soort van pelgrimstocht onderging in de afgelopen week is duidelijk. Ze werden begeleid door twee spirituele leraren die in de States heel beroemd zijn. Maar, wie zijn dan die celebrities, vragen mensen me dan nieuwsgierig...


Er zullen niet veel mensen zijn die ze herkennen, maar in de States en in spirituele kringen zijn ze heel bekend. Foster Perry (rechts) en Kristos Tsompanelis (dus links). Link: The Golden Hummingbird. Toen de groep met mini busjes werd terug gebracht naar het hotel, reed Peter hen met de auto. Natuurlijk hebben we razendsnel even onze autoreclame, "Barinca Travel, Guided Tours, No Groups, No Coaches, Just You" van de auto afgehaald... grijns...

Tot zover onze belevenissen en avonturen met deze bijzondere groepsreis (zie mijn vorige Blog). Peter begeleid de tweede transfer naar Toulouse vandaag, en dan is iedereen weer op doorreis naar huis of een andere bestemming. En voor Peter en mij? We hebben vier websites om te maken en een vijfde hangt in de lucht, en we hebben nog zooooooveel te doen in en rond het huis en de gite...

We bereiden ons voor op een kort bezoek aan Nederland waar we op eerste Paasdag hopen aan te komen. En natuurlijk moet ik weer es naar de tandarts... bleh...

Warme knuffel!