Op tv? Op tv?

Eindelijk weer een geluid uit het zuiden! Wat hebben wij het druk gehad de afgelopen paar maanden. Het is in juli en augustus erg warm geweest, tussen de 30 en de 40 graden met een enkele korte storing. Dat had tot gevolg dat we iedere dag de cigales hoorden (dat zijn dus geen krekels, maar grijze gevleugelde insecten). Hele concerten gaven ze weg! Wel zwoel hoor! :)

Het badje was fantastisch om in af te koelen. Ook mijn zelf gezaaide stokroos is met zijn ruim 2 meter en al 3 maanden onafgebroken bloei een enorm succes! En onze vrienden Maja en Bob hebben met hun boot 'De Druppel' de Kaap gerond (Cap d'Agde). Gefeliciteerd! En allebei de baard laten staan zeker he? Want "Al die willen te kaap'ren varen..." Immers? Grijns...

Hieronder zal ik met zevenmijlslaarzen door onze zomer stappen.

STERKTE!!
Allereerst willen Peter en ik Roland van den Hout en zijn familie en vrienden van harte beterschap en heel veel sterkte wensen. Het knokken tegen een hersentumor is afschuwelijk en wij leven ontzettend mee. Hang in there!! De wonderen zijn de wereld nog niet uit!!

Peter's verjaardag
Op Peter's verjaardag zijn we een route gaan voorrijden voor een klant en wat hebben we genoten van het Prehistorisch Museum en een bergtocht naar de Montcalm Range! Overigens, als je op de foto's klikt, krijg je een grotere versie te zien.



Huwelijksbootje!
Op 12 augustus zijn Jeroen en Froukje Koremans in het huwelijksbootje gestapt!

De jongste zoon van mijn broer Piet is dolgelukkig met deze mooie dame, en het feest was een groot succes!

De huwelijksvoltrekking en het feest dat erop volgde werd gehouden in Kasteel Duurstede. De dag begon met regen maar gelukkig klaarde het daarna snel op.

Uiteraard wensen wij hen een gelukkige toekomst toe!

Uit APARC
Peter en ik gaan binnenkort APARC verlaten, de stichting die is opgericht om de ziel van Rennes-le-Chateau te behouden. De reden hiervoor is, dat het een soort van 'fanclub' dreigt te worden die bestuurd wordt door iemand die niet staat voor waar wij voor staan. Dat is de afgelopen maanden gebleken. Wij concentreren ons nu voortaan rechtstreeks op de gemeenteraad van het beroemde dorpje, door te adviseren en te helpen waar we kunnen om het Domein van Saunière in de best mogelijke staat te houden. Ook de website die ik voor de stichting heb gemaakt, zal t.z.t. worden vervangen door een andere, door de voorzitter zelf gemaakte website.

Succesvolle verhuur!
Fantastisch nieuws! De gite wordt dit jaar al 28 weken verhuurd, en dat is ontzettend gaaf! Nu kunnen we een kleine reserve opbouwen om dingen te verbeteren cq vernieuwen of vervangen, zodat ook volgend jaar het vakantiehuisje er weer een jaar tegen kan!

Uitjes in juli
Peter en ik zijn overigens nog wel een paar keertjes erop uit geweest. Zo woonden we op een mooie zwoele zomeravond een concert van de groep OC bij, die in Puilaurens onder het kasteel een optreden gaf waar heel veel mensen op afkwamen. OC is heel populair hier, ze maken een leuke mix tussen pop en middeleeuwse muziek met echte middeleeuwse muziekinstrumenten, en ze zingen in het Occitaans. Wat een sfeertje!!

Dat Occitanië al 100 miljoen jaar oud is, maakt het ook voor geologen en paleontologen een paradijs. Ik heb het op een blauwe maandag nog bestudeerd en vond het dus ontzettend leuk om tijdens een wandeling deze bizarre aardlaag te zien. Het was gebarsten, versteende modder uit de oertijd. Een schitterend gezicht! De Pyreneeën werden tussen 150 en 100 miljoen jaar geleden gevormd en toen de laatste vulkaan in slaap viel kwam de aarde tot rust. Behalve erosie en een klein beetje menselijke invloed is het landschap dus letterlijk oeroud.

Een ander uitstapje ging naar het Engelen Heiligdom vlak boven Alet-les-Bains. Daar leerden we kunstenares Lorrie en haar man Eugene kennen, inmiddels klanten van ons voor grafisch werk en het ontwerp voor een nieuwe website. Nooit gedacht, dat een schildering met bijpassend gedicht van een Engel zo'n indruk op ons zou maken! Zij weet echt de ziel te beroeren met haar prachtige geinspireerde werk!

Tijdens een promotietour, waarbij we accommodaties in de omgeving afliepen om onszelf en onze gidstochten te promoten, hebben we de eigenaars van Le Jardin des Gorges in Belvianes ontmoet (chambres d'hôtes). Zowel voor gidstochten als voor website werk hebben ook zij interesse! En dat is fantastisch! We hopen met ons bedrijf niet alleen het toerisme in de Languedoc te promoten en vakantiespreiding te stimuleren, zodat er het hele jaar door meer toeristen komen en niet alleen in het hoogseizoen, maar we hopen ook iedereen die in het toerisme zit te helpen door te adverteren en te adviseren en elkaar aan te vullen op allerlei gebied.

Verder heb ik dan eindelijk een keertje mijn eigen Franse gele pruimenjam gemaakt, heerlijk voor op een beschuitje of een cracker! De appelboom die Piet en Sjouk voor ons huwelijk hebben geschonken heeft 2 appels opgeleverd, maar ja... het is ook nog zo'n jonkie! Maar op een goeie dag zullen we daar eens lekkere appeltaarten van kunnen bakken. Tomaten hebben we al, daar snoepen we nog steeds van! En druiven, vijgen, kersen...

Deze pot die je hier ziet heb ik speciaal gemaakt voor de gasten in de gite. Precies toen ze wilden gaan barbecuen ging de barbecue stuk, tja, dat kan gebeuren. Maar we proberen dan altijd een pleister op de wond te doen en dit is natuurlijk altijd erg leuk!

Visite, visite!
Eind juli kregen we bezoek van een neef van Peter, Mark, met zijn vrouw Joyce, dochter Magali en vriendin Nina. Ze verbleven twee nachtjes bij onze vriendin in haar prachtige appartement aan de overkant en konden zo nog even genieten van de omgeving. We vonden het ontzettend leuk ze weer te zien!

Ook een grote verrassing was het bezoek van mijn oude vriendin Lies in diezelfde week, met haar man André en twee kinderen Ischa en Mitsie. Ze verbleven een korte week op de camping in Axat en we konden zo nog een paar daagjes met elkaar doorbrengen. Dat was echt super! Ik ken Lies al sinds 1984. We hebben tussen 1984 en 1992 heel wat avonturen meegemaakt, samen op vakantie geweest naar Groot-Brittannië, we hebben samen opgetreden (zij op keyboard en ik zong) en dan is het natuurlijk altijd leuk om bij te kletsen!

Naast een bezoekje met Lies en co aan Alet-les-Bains en Rennes-le-Chateau (zie foto boven) hebben we op een woensdag-avond de openings-avond van het jaarlijkse Folklore festival in Quillan bijgewoond (hilarisch overigens)! Diverse landen presenteren zich op muzikale wijze tijdens een optocht en diverse optredens gedurende de week zelf. Een mooie afsluiter van een mooie week!


Achter de computer
Daarna brak er een zware tijd aan, vooral voor mij. Ik heb in een kleine maand de website www.vakantie-wereld.nl compleet vernieuwd. Het is nu een online reisbureau geworden, waar je naar je bestemming kunt gaan met een simpele muisklik, een keuze kan maken uit het aanbod, en de reis gemakkelijk online kunt boeken. De site staat vol wetenswaardigheden, mogelijkheden en tips en is echt de moeite waard om even doorheen te surfen, vooral als je vakantieplannen hebt. De website moet het ontbrekende stuk inkomsten dat wij nu nog ervaren, gaan aanvullen, zodat we niet steeds de stress hebben dat we aan het eind van de winter in de problemen raken. Ik heb er dus flink hard aan gewerkt en ik hoop, dat de website succes zal hebben! Mochten jullie nog (schoonheids)foutjes of andere zaken zien, stuur me dan svp een mailtje? Bedankt!!!

Gidsen met klanten
Tussendoor hebben we nog wat tours gemaakt, soms ik alleen met gasten uit de gite, en soms met auto en Peter als chauffeur, zoals met de broer van een oude rockstar manager. Dit was de tour die we hadden voorgereden op Peter's verjaardag. Robert, Jane en zoon David trokken met ons een dag de bergen in boven Vicdessos, met een grotere huurauto voor max. 7 personen! Dat is een afspraak met onze Engelse vriend, die wij betalen met maaibeurten. Gaaf geregeld zo he? Het is alleen een Engelse auto, dus het stuur zit rechts, de versnellingsbak links, en daar moest Peter toch even aan wennen, maar met zijn ervaring was dat na een klein uurtje al onder de knie.

De dagtocht werd een succes! 's Morgens het Prehistorisch Museum bij Tarascon-sur-Ariège waar ik uitleg gaf over de geschiedenis van de kunst (grotschilderingen Niaux en Bedeilhac). Toen de bergen in. Onderweg hadden we kuddes schapen, koeien en stieren, met kleintjes nog, en we genoten van de uitzichten en een piezeltje sneeuw, één van de weinige remsporen van de (vroegere eeuwige!) sneeuwkap die 's winters op de Pyreneeën ligt. En dan die wegversperring hier: "You shall not pass!!" Grijns!



Enne, weet je nog, die spirituele meester waarmee we een middagje hebben opgetrokken in juni? We deden de krachtplaatsen aan, hier in de vallei vlakbij Rennes-le-Chateau. Hij heeft daarover een verslag geschreven, hartstikke leuk! T'is natuurlijk wel in 't Engels...

Op Teevee?
Op zondag 30 augustus was het spannend! Toen hadden we een afspraak met Via Vacance, een reisprogramma van RTL4 die mij zou gaan filmen tijdens de rondleiding in Carcassonne met de presentatrice Pauline de Wilde. We hebben van half 11 tot 3 uur gefilmd, met een uurtje lunchpauze tussendoor. Wat een avontuur! En keigaaf natuurlijk om met zo'n filmcrew door de Cité van Carcassonne te lopen. Ik dan met een microfoontje in mijn bh, een zendertje op mijn kont en een tv-camera op menne snuffert.

Ik mocht ontzettend weinig vertellen. Nou, da's een uitdaging voor mij, dat snap je wel. Grijns... Dus niks over de Katharen, want dat zou te lang duren. Heel klein beetje over 1209, een miniscuul stukje Canal du Midi, en ik heb zelfs door tijdsdruk en snelle improvisatie de mogelijkheid gemist om te vertellen dat ik gids! Boehoe! Dus hopelijk zetten ze toch BARINCA TOURS onder mijn naam straks, als de uitzending op tv komt in het eerste kwartaal van 2010 (wat zal ik in een deuk liggen zeg... er was me al gewaarschuwd dat je op tv 5 kilo dikker ben. Aaaarrrcchh!! Nog dikker!). Maar we vonden het echt leuk om mee te doen, we zijn weer een ervaring rijker!



De presentatrice vroeg me op een moment, wat mij nou zo naar dit gebied trekt. Ik heb daarop slechts 1 antwoord:



Vakantie Luxemburg 1972. Jong geleerd, oud gedaan! Grijns....

Free Willy!
De eerste week van september is wit met veel haren. Wilfrid is er weer! Dus kunnen we een weekje lang wandelen, poetsen, borstelen, spelen, knuffelen en ikkes kan een beetje op adem komen, want motje motje wat ben ik moe! Dus neem ik deze week 'vrij' tussen aanhalingstekens, want de rest gaat gewoon door natuurlijk. Koken, afwassen, wassen, de boel schoonhouden en noodzakelijke computerwerkzaamheden uitvoeren. Ik zou best op vakantie willen, een paar dagen naar een wit zandstrand met azuurblauw water, geen wind en tussen de 25 en 30 graden. Palmboompjes en een goed boek. Zucht...

Vakantie?
Voor alle Amorcianen de leuke mededeling dat Peter en ik aanwezig zullen zijn op het Jubileumconvent van de AMORC op zaterdag 14 november! We hebben onze trip naar Nederland hier omheen opgebouwd. We kijken er echt naar uit! De week Nederland staat gepland van vrijdag 13 november tot en met zaterdag 21 november. Zondagochtend 22 november rijden we weer naar Frankrijk terug. De week zal redelijk bezet zijn met diverse bezoekjes en zakelijke plichtplegingen natuurlijk, maar we moeten ook zelf even op adem komen en hebben dus een vakantiehuisje bij Roompot gehuurd in oost Brabant. Zodat ook wij even een dagje helemaal niks hoeven, even eruit zijn...

Puf!

Tot de volgende keer!

Zomer in de bergen

Zomer in de bergen. De tijd van krekels in de dalen, zwaluwen, hete zon, het grasmaaien is alleen maar nodig om de bloemstelen kort te houden van het onkruid dat er tussen groeit, de kleine riviertjes en bronnen zijn opgedroogd, auto's waaien stof en zand op, en het is druk. De toeristen hebben het gebied weer gevonden. Hele trossen motorrijders brommen voorbij in de ochtend en komen weer terug in de avond. Blauw-rode rafters varen of zwemmen langs onze tuin door de Aude om bij de buren, het Raftstation Rodeo Raft, weer uit te stappen na een spannende wildwatertocht. Er zijn festivals, brocantes, markten, muziekuitvoeringen, culturele shows, en ons huis hebben we tijdelijk hernoemd. Het heet nu: "In den Zoeten Inval".

De afgelopen periode hebben we weer heel wat avonturen beleefd. We kregen wederom een bezoek van Nathalie van Koot en David Scherpenhuizen van "Verborgen Frankrijk", en een jongedame uit Maleisië die twee tours had geboekt. Het enige dat ik wist, was dat ze verbleef in Lavaldieu, vlakbij Rennes-le-Chateau, en dat ze speciaal was overgekomen voor dit gebied. Heel bijzonder. Vervolgens was er een Australische spirituele meester overgekomen waar ik al bijna 10 jaar mee correspondeer. Hij verbleef in Lavaldieu (...). De Maleisische was namelijk een leerling van hem. Kleine wereld he? Hij had een groep van 6, die vanuit de hele wereld speciaal hier naartoe waren gekomen om te profiteren van de speciale aardse krachten die de vallei achter ons huis bezit.

Ook deze spirituele meester had contact met me opgenomen voor een afspraak. We zijn naar diverse krachtplaatsen toegegaan die hij nog niet kende (vortexen), en daar heeft hij heerlijk kunnen mediteren. Peter en ik mochten ook een Deeksha ontvangen van hem, een handoplegging met zeer positieve waarde. Wat een bijzondere dag! And another day in Paradise...

Halve zool

Wat waren het twee heerlijke weken, toen mijn zus Lenie er was! En hoe snel is het omgevlogen! Toen we haar ophaalden op het vliegveld in Carcassonne had Peter in verband met het warme weer zijn sandalen maar weer eens aangetrokken. Maar deze bleken niet tegen de Occitaanse hitte bestand te zijn. Ze desintegreerden in de hal van de luchthaven en op zijn sokken moest hij over de hete asfalt van de parkeerplaats. Miljaar!

Dus wij op zoek naar een schoenenwinkel die we snel vonden in de ring van Carcassonne en met nieuwe schandalen kon hij weer door!

We hebben een rondje door de oude middeleeuwse binnenstad gemaakt, een paar souvenir-winkeltjes bekeken, oude straatjes door gelopen en hebben heerlijk gedineerd in ons favoriete restaurantje, de Troubadour. Carcassonne is ingeschreven bij de UNESCO als werelderfgoed en het is duidelijk waarom. Het blijft een schitterende oude stad!

De twee weken waren gevuld met dagjes uit / dagje zonnen en "zwemmen". Beetje wijnproeven, marktje afgestruind, terrasje gepakt, dwars door de prachtige wijngaarden van de beroemde Blanquette de Limoux naar een abdijtje gereden, kasteeltje bezocht, naar de kust geweest, boottochtje gemaakt, Tempelierskasteel bezocht, de bergen in geweest naar Font Romeu, kortom, echt vakantie!

Avonturen in Rennes

Al snel brak de dag aan, dat onze Maleisische Wai Ching, die in Lavaldieu verbleef, moest worden opgehaald van het vliegveld van Carcassonne. Onderweg heeft Peter Lenie en mij afgezet in Rennes-le-Chateau. Peter moest namelijk toch in de buurt zijn als hij Wai Ching afleverde in Lavaldieu zodat hij Lenie en mij weer kon ophalen op de terugweg. Dawasmoeiregeld.

Ik had stiekem een mailtje gestuurd naar Henry Lincoln, in de hoop dat ik hem zou kunnen overhalen ook in Rennes te zijn, en met ons de kerk door te lopen. Hij is de papa van het geheim van Rennes, al 4 decennia bezig (BBC documentaires, boeken, dvd's etc.) en niemand weet zoveel van de hints die de oude priester Saunière 100 jaar geleden in zijn kerkje had achtergelaten als hij. Toch had ik weinig hoop, want Henry heeft het altijd druk.

Maar, toen Lenie en ik het museum hadden gehad en op weg waren naar de tuin van het restaurantje La Jardin de Marie, die gerunt wordt door een Duitse Tempelier en zijn vrouw, zagen we Henry uit zijn 4x4 stappen. Toen hij ons zag, riep hij: "I really didn't think I would make it!" Er was namelijk geen water in zijn huis en hij wilde niet ongedouched verschijnen. We hebben gelunched aan zijn vaste tafeltje, waar herhaaldelijk mensen met vragen kwamen of voor een handtekening, en hij vermaakte ons tussendoor met zijn verhalen en avonturen. We hebben erg gelachen. Op de foto: Lenie met Henry voor de deur van de beroemde kerk.

Na de lunch moesten we even wachten tot het kerkje weer open ging. Peter had inmiddels, bij wijze van extraatje, Wai Ching vanaf het vliegveld mee naar Rennes-le-Chateau genomen, zodat we elkaar nog even konden zien. Wat bleek nu... Wai Ching had in de auto vanaf het vliegveld alleen maar zitten praten over Maria Magdalena en Henry Lincoln!

Wai Ching, Lenie en ik gingen maar even in het Lourdesgrotje zitten, in de schaduw, want het was erg warm inmiddels. Henry moest Annie bellen, zijn grote vriendin, de zangeres/harpiste, die tijdelijk in Rennes was voor o.a. een concert, dus die was net even weg. We zouden elkaar weer ontmoeten bij de kerk. Dus, toen Henry door het hek van de poort breed stond te grijnzen naar Wai Ching, stuiterde die dus meters de lucht in! Ze viel echt met haar neus in de boter, want tijdens de rondleiding door de kerk hing ze aan zijn lippen. Ik ook, trouwens, want ik heb er toch het een en ander van opgestoken! Grijns... Ook was er een groepje mensen bij gekomen die van de gelegenheid gebruik maakte en meeluisterde. Aan het eind van de middag brachten we Henry thuis, en onderweg reden we precies door 'zijn' pentagram! Dus hij vertellen, en vertellen, en vertellen.... Maar, ontzettend leuk natuurlijk!!

Het hele verhaal staat overigens prachtig beschreven in zijn boek "De Gewijde Vijfhoek" (uitgeverij Tirion) en het beroemde boek "Heilig Bloed, Heilige Graal" dat hij met Baigent en Leigh heeft geschreven en waarop de Da Vinci Code van Dan Brown is gebaseerd.

Bats

Wel lachen eigenlijk. Lenie en ik waren nog even naar Arques gereden, een donjon uit de Middeleeuwen, en we bezochten het bijgebouw waar nog oude woonvertrekken te zien waren. Midden in de kamer lagen allemaal poepjes en we hoorden veel gepiep van boven komen. Onmiddellijk dachten we aan zwaluwen. Wat leuk, een zwaluwennestje, die zie je wel vaker in die oude gebouwen met die open ramen!

Maar het was wel een nestje dat leek uit te puilen, alsof de jongen te groot waren voor het nest. Ik nam een paar foto's op goed geluk en thuis pas zagen we, dat het vleermuizen waren!



Op het moment van schrijven zitten er weer nieuwe gasten in onze gite, hele lieve mensen met een goed gevoel voor humor en die hebben we graag! Vanmiddag komt er weer visite, en komende week moeten we een rondje accommodaties rijden om ons bedrijf (de tours en onze website service) te promoten. Ook moet ik hoognodig mijn websites gaan bijwerken en het zou beter zijn voor de portemonnee als er wat meer tours zouden worden geboekt. Het is wel eens als werken in een taartenwinkel. Je zou ze allemaal willen opeten, maar dat mag niet. Je moet ze juist verkopen... Toch nemen we stiekem af en toe een likje, en genieten we met volle teugen van de omgeving en de bijzonderheden van het Land van Oc.

Tot de volgende keer!

Mysterie!

Vanuit de hele wereld komt men naar Occitanië. Of het nu om krachtplaatsen gaat, of om te mediteren, om de Katharenburchten te bekijken, of de sporen van de Tempeliers te volgen. Natuur, cultuur, historie, het is hier allemaal en behoorlijk duidelijk aanwezig.

Zo buigt een grote groep mensen vanuit de hele wereld zich nog steeds over het enigma van Rennes-le-Chateau, dat verbonden is met de geheimen van de Tempeliers en hun dubbele agenda. Al vele decennia is men op zoek naar de oplossing van het raadsel en omdat ik er nu al zo lang met mijn neus bovenop zit, heb ik het een en ander ontdekt, dat ik met jullie wil delen.

Voor alle liefhebbers van het Mysterie, dit filmpje heb ik 10 juni 2009 op YouTube gezet. Het gaat over de Tempeliers en het Enigma van Rennes-le-Chateau; wat was het geheim van de Kerk, en wat hield men verborgen? Waren de ingewijden uit de Renaissance (b.v. Poussin, Da Vinci, Michelangelo) op de hoogte? En wat hebben zij ons nagelaten in hun schilderingen en prenten? Kijk zelf:

Achter de schermen

Vandaag neem ik jullie mee achter de schermen. Maar eerst heb ik een fantastische mededeling! Mijn kinderboek, Het Grimwald Mysterie, is nu vrij verkrijgbaar bij alle grote online boekenzaken zoals Bol.com, AKO.nl en Bruna.nl!!!

Vervolgens hebben we gisteren toestemming gekregen van de burgemeester van Rennes-le-Château, om de nieuwe website van het dorpje, die ik heb ontworpen en in elkaar heb gezet, vandaag online te zetten! Graag wil ik Corjan de Raaf bedanken voor zijn inzet, adviezen en tijd!!!

Website van de gemeente: www.rennes-le-chateau.fr
Alles over Rennes-le-Château: www.rlcresearch.com

Nieuw e-mail adres
Dan nog even een praktische mededeling: Ik heb een nieuw e-mail adres: anneke@barinca.fr. Binnen niet al te lange tijd zal anneke@barinca.nl komen te vervallen. Alvast bedankt voor het aanpassen in jullie e-mail adresboek!

Wat een verdriet he, op 30 april, Koninginnedag! We zaten hier naar de televisie te kijken met Franse tompoesjes (millefeuilles) toen we het zagen gebeuren. Peter en ik zijn die middag een wandeling gaan maken om onze gedachten te verzetten. We besloten die middag Bezu te beklimmen, de ruïne van een oud Tempelierskasteel dat hoog op een rots lag. We waren getuigen van een reddingsactie met helicopter op de berg Bugarach (1230 meter). Maar het uitzicht vanaf de rotspunt was onvergetelijk. Even waren we het drama van Apeldoorn vergeten...

Wilfrid
Op de valreep moesten we toch nog een kleine week op een hond passen, Wilfrid, terwijl de Engelse eigenaars naar Londen moesten voor o.a. een verjaardag. Wilfrid is een 'Griffon', twee jaar oud, en opnieuw heb ik geconstateerd dat deze hond geen ballen kon vangen, niets terug gaf wat je gooide en ik besloot om te kijken of ik ook deze knul het e.e.a. kon bijbrengen. Wilfrid was, net als Grendel, erg slim. Dus die bal vangen had ik hem in 1 minuut al geleerd. Het afgeven had ie op de derde dag door, en om een glimlach op de gezichten van de eigenaars te toveren, heb ik ook Wilfrid geleerd om 'high five' te doen. Hij slaat dus nu letterlijk tegen je hand aan, in plaats van een pootje te geven. Dit was ook in 3 dagen voor elkaar en het is dus echt geen gezicht. De eigenaar moest er zo om lachen toen ik het voordeed! Prachtig! Wat wil je nog meer, hond blij, wij blij, eigenaars blij... en ook wel weer blij dat de hond weer weg is... grijns... Het zijn handenbinders hoor!

Het enigma van Kentucky Fried Chicken
Peter heeft iets met KFC. Hij is er altijd dol op geweest, maar hij heeft op de een of andere manier een banvloek op een maaltje kip van Kentucky Fried Chicken. Het begon allemaal op Cyprus, waar we dertien jaar geleden waren voor een korte vakantie. Aan de hoofdstraat door het plaatsje waar we verbleven ontdekte Peter een KFC! Daar zouden we die week zeker een keer gaan eten. Maar, toen we op een dag dus naar KFC wilden gaan, konden we hem nergens aan die hoofdweg meer vinden! Bizar!

Afin, een paar jaar later waren we in Londen, waar we als VIP gasten een van de laatste Bee Gees concerten in Wembley Stadium mochten bijwonen. Tuurlijk zouden we tijdens die dagen even een KFC aandoen, Peter keek er watertandend naar uit. Maar we konden helemaal nergens een KFC vinden! Toen we de laatste avond in een buitenwijk liepen, waar ons hotelletje toen lag, waaide er provocerend een servetje van Kentucky Fried Chicken vlak langs Peter's benen....



Afin, jaren later en Peter greep altijd naast de kans om te snacken bij een KFC, want overal waar we kwamen, was er geen een te bekennen. Dus, toen we afgelopen keer in Nederland waren, was Peter steevast van plan om in Breda naar een KFC te gaan, maar daar kwam toen even niets van. Maar, Peter moest toch de week erop weer naar Nederland toe, dus zou hij dan zeker goed plannen om naar de KFC te gaan in Breda. Maar we weten inmiddels dat die dag zijn vliegtuig niet vertrok! Hoe erg is het dan, als je naar de tv kijkt een paar weken terug, om dan te horen dat er in TILBURG een vestiging is geopend van Kentucky Fried Chicken!!! Aaaaaaaaaarrrrrrrrrrrrcccccccccchhh!!

Maar goed. Ooit.... De eerste vestiging hier in het zuiden is inmiddels in Narbonne geopend, dus er is nog hoop!

Sprong vooruit!
Onze bank BNP Paribas hier in Quillan heeft het nieuwste van het nieuwste nu als service voor zijn klanten ontwikkeld. De manager van de bank heeft nu ook een antwoordapparaat aangeschaft! Ja, dan heb je niks!! Hoezo, men is hier vast blijven zitten in de vorige eeuw? Toch? En wij maar klagen...

Achter de schermen
De afgelopen drie dagen hebben we weer tours gehad, dit keer met twee Amerikaanse Belgen, die al 28 jaar in The States wonen. Ze hebben veel van de wereld gezien maar waren nog nooit in de Languedoc geweest. Ze huren altijd overal privé gidsen in, en zo kwamen ze bij ons terecht. Ze huurden Peter in als chauffeur voor hun huurauto, zodat ze zelf niet hoefden te rijden in dit bergachtige landschap, met mij als hun privé gids. We nemen even een kijkje achter de schermen...

Als ik word ingehuurd als gids, wordt er altijd van te voren een programma gemaakt, zodat ik alle informatie, verhalen, legenden e.d. uit mijn hoofd ken als we de tour gaan maken. Die informatie verpak ik dan, afhankelijk van de smaak van de klant, op een sappige manier, zodat het geen schoolreisje wordt maar een gezellige vakantiedag met achtergrondverhalen. De bezienswaardigheden komen dan zo tot leven.

Al vroeg in de ochtend staan we klaar en repeteer ik nog even wat data en namen, en dan rijden we naar de klant, die vaak in een van de hotels in Quillan is ingeboekt. In dit geval stapten we over in de huurauto van de klant. Het kinderslot van de huurauto ging echter een geheel eigen leven leiden. Dit had hilarische gevolgen! Degenen die op de achterbank zaten, moesten dus 'bevrijd' worden van buitenaf. Op dag 1 zat ik achterin met de vrouw, en op dag twee zat ik achterin met de man van het stel. De man was de fotograaf, dus die had nog wel eens de neiging om onderweg te willen stoppen voor een foto. En iedere keer weer vergat hij, dat iemand hem van buitenaf moest bevrijden! Miljaar! Dus, Peter zit te zoeken naar een knopje of een hendeltje om 'het probleem' op te lossen. Met als gevolg dat mijn deur wel lukte, maar juist die van hem nu noch van binnen, noch van buiten open kon! Woehahaha! Maar, uiteindelijk vond Peter het juiste knopje en kwam alles weer goed.

We reden door de Pyreneeën, zagen de kastelen Puivert en Montségur, het Katharendorp Montaillou met zijn burchtruïne en we kwamen onderweg als bonus zelfs nog een herder tegen met zijn schapen inclusief Pyrenese berghond! Dat was een schitterend gezicht hoor! De Katharendagtocht was een groot succes, vooral, omdat het zulk schitterend weer was!

Voor het eerst deden we ook een Mystery Tour. Dat is dus een dagtocht waarvan de KLANTEN niet weten waar ze naartoe gaan. Wij hadden natuurlijk wel een prachtige tocht door de Haute Corbière uitgestippeld met zijn elfensprookjes, kastelen, bergen, bossen en wijngaarden. Maar het zou toch anders lopen dan we hadden gepland!

Al het eerste kasteel dat we die ochtend zouden bezoeken, was later open dan alle andere kastelen en omdat we toch een planning hadden, en de klanten toch niet wisten waar ze die dag zouden heengaan, hebben we plan B in actie gezet. We zouden vanaf Villerouge-Termenes dwars doorsteken naar Cucugnan en de twee kastelen Peyrepertuse en Queribus gaan bekijken en dan via de Fenouiiet en door de kloof van Pierre Lys terug rijden. Maar al meteen na de afslag misten we de weg naar Maisons en reden we over een b-weggetje, dat weliswaar over een schitterende bergrichel liep, en gelukkig toch nog in Maisons uitkwam. Het viel onze twee klanten natuurlijk wel op, dat we een alternatief plan hadden, en lagen uiteraard in een deuk, maar ze vonden het wel prachtig! Een echte Mystery Tour, met een mysterieus kinderslot op de autoportieren en een route die zelfs voor de organisatoren een mysterie zou zijn!

De man was een ongelofelijke zoetekauw; zodra we langs een bakker reden zou hij bijna rijdende weg zijn uitgestapt om er watertandend in de etalage te staren. Natuurlijk hebben we er een paar keer aan moeten toegeven, inclusief de pecanbroodjes uit Couiza, die onderhand bij de 'ingewijden' een absolute 'must' zijn als je hier in de streek bent, liefst iedere dag! Hè Theo, Maggie en Simonne? Grijns...

Eigen huis en tuin
Er breken nu een aantal klusdagen aan. Reparaties, de tuin netjes maken, zwembadje opzetten en Peter zet vandaag o.a. de partytent op bij de gite op het terras. Dat is supergezellig en fijn bij warm weer! Dus Erik en Sandra, hij staat er hoor, zaterdag, inclusief een fles Blanquette in de koelkast!! Zoals beloofd! :)

De lente is de mooiste tijd van het jaar, vooral de maand mei! Alles staat hier in de bloei, rots- en alpineplanten, oeverplanten, bloesem die naar honing ruikt, het lichte jonge groen tussen het donkere groen van de naaldbomen, de ideale temperaturen met een schitterende blauwe lucht, maar pokkedepokkede wat moeten we vaak maaien! En als je dan 2600 vierkante meter hebt, waarvan het grootste deel gras is, dan is het dus voor mij een paar middagen werk om het geheel te doen. Ik ga dus snel aan de slag, voordat we met kapmessen door de jungle moeten!

Tot de volgende blog entree!! Heel veel liefs uit Belvianes!

VAKANTIE VAKANTIE!

Nu de natuur zijn groene jasje weer heeft aangetrokken, en de "Green Man" (groene man) uit de oude folklore de natuurkrachten heeft doen ontwaken om het nieuwe lenteleven te scheppen, krijgt ook de mens de energie om er op uit te trekken. Met 25 weken bijna ononderbroken verhuur van onze vakantiewoning tot aan eind september, zullen we het nog druk krijgen met alle vakantiegangers, die van de Languedoc komen genieten.

Dat deze streek meer biedt dan een gemiddeld aantal uitjes voor de vakantie, merken we ook aan de toegenomen hoeveelheid boeken die er over de streek wordt geschreven. Gisteren kregen we bezoek van 2 van deze auteurs, Nathalie van Koot en David Scherpenhuizen, die de Dominicus themagids "Verborgen Frankrijk" hebben geschreven. Een schitterend boek! En wat een fijne middag was het, lekker kletsen over mystiek en mysterie.

Het is heel bijzonder om op deze lokatie te wonen, een toeristische bestemming, dat in de vakantie-periode enorm opleeft, maar in alle seizoenen verschrikkelijk mooi is. Het harde werken dat Peter en ik (vaak 7 dagen per week) moeten doen, wordt hierdoor enorm gecompenseerd. Je wandelt gewoon na het avondeten een rondje en je kunt dan gewoon niet geloven dat je temidden van oude vulkanen, schitterende wilde rotstuinen, versteende aslagen, uitzichtpunten, kabbelende beekjes en watervalletjes een pakje druivensap oplurkt, slechts 15 minuten lopen van je huis. Dat maakt alles gewoon weer goed.

Rennes-le-Château
Aangezien we dus actief bezig zijn om op welke manier dan ook te helpen de infrastructuur van de streek te verbeteren, zo ook zijn we immers werkzaam voor Rennes-le-Château. Zowel voor het maken van de nieuwe website van de gemeente zelf, als voor de stichting die geld inzamelt om het dorpje te helpen met de hoge kosten van de hoog nodige renovatie van het Domein van Saunière. Bij de laatste vergadering hebben we weer heerlijk zitten kletsen met de levende legende Henry Lincoln. En... lief he? Grijns...

Oud-Hollandsch Ganzenbordt


Maar, het is helaas niet allemaal rozegeur en maneschijn in Les Contes de l'Aude. We hebben vooral zakelijk heel wat klappen voor onze kiezen gehad, alhoewel wij zelf daar geen schuld aan hadden. Het kwam allemaal van buiten af. Ik ga hierover natuurlijk hier niet in detail, maar het eindresultaat is een verlies van vele duizenden euros, waardoor we weer moeten herbeginnen. Het lijkt eigenlijk net een spelletje ganzenbord! De put! U krijgt geen 100 gulden en u moet weer terug naar af. Voor afwikkelingen moesten we een paar weken geleden nog even naar Nederland, superkort, maar ondanks alles toch heel gezellig! Dank gaat uit naar mijn familie, en in het bijzonder naar mijn broer Piet, voor alle steun en hulp!

Dus kunnen we niets anders doen dan keihard werken om het hoofd boven water te houden, zoals zo vele anderen. Maar wat wij hier in Frankrijk ondertussen hebben opgebouwd, is het resultaat van doorzetten, niet opgeven, iedere dag benutten, inventief zijn, alles aanpakken en geen moment luieren. Dus, we moeten gewoon slikken en weer doorgaan. Daar krijg je haar van op je tanden, zeggen ze dan. Nou, dan zullen we maar geen spagetti meer eten... Woehahahahaha!

Het resultaat is wel, dat we een multifunctioneel bedrijf hebben, waar onze Franse accountant helemaal van in de war raakte. Grijns. Want normaal doe je gewoon 1 ding, maar nee, wij doen websites maken, boekjes maken, we doen tours met toeristen, we krijgen commissie van boekingen via internet, we verhuren een vakantiewoning, we hebben een hondenopvang (buiten het zomerseizoen), en we zijn consultants voor de streek. Wel zijn we nu echte "ambassadeurs professionelles du tourisme" en hebben inderdaad pasjes gekregen, waardoor we niet alleen vrijwel overal gratis met gasten/klanten in kunnen, maar waardoor we ook op de hoogte worden gehouden van evenementen en info rond de bezienswaardigheden en accommodatiemogelijkheden. Top he? We zijn er, eigenlijk, best trots op. Conclusie van de maand: "hard werken loont". Zo zie je maar weer!

Tot de volgende keer!

De Barinca Ambassade

Na zonneschijn komt regen. Twee weken lang hebben we, na een vrij lange, natte winter, eindelijk zon gehad. De temperaturen liepen op tot iets boven de 20 graden en onze witte snoetjes verkleurden snel. Maar helaas, het regent weer pijpenstelen en de natuur hoor je bijna groeien. Zielig wel voor onze gasten, die een week vakantie komen vieren in onze gîte. Maar gelukkig genieten ze toch nog volop. We zitten nu op een verhuur van totaal van 19 weken! Joechei!

Dagtocht Kamer van Koophandel
Inmiddels hebben we het dagje met de CCI (de Franse Kamer van Koophandel) achter de rug. Zij organiseerden voor een bepaalde groep mensen die zich in de reiswereld begeven, een reeks dagtochten om de streek te promoten. Wij hadden alles al gezien, behalve de Lauragais. Dus hebben we ons vorige maand ingeschreven om mee te gaan op deze dagtocht, die begon en eindigde in Castelnaudary. Toen we onze auto, die we Paulus hebben genoemd (klein maar fijn), hadden geparkeerd aan de haven, begon onze zoektocht naar de Halte Nautique, waarvan niemand zeker wist waar die nou eigenlijk was. Maar het busje van de CCI reed geduldig heen en weer van de parkeerplaats naar de brug en kon ons zo mooi oppikken! De rest stond bij de parkeerplaats waar dus de Halte Nautique zou moeten zijn. Niet, dat dit ergens stond aangegeven. Maar toen we aankwamen zagen we een bekende tussen de wachtenden! Nicolas de Léon, vice-president van APARC, werkzaam bij het bureau de tourisme in Alet-les-Bains en inmiddels een goeie kennis van ons. Toen hij ons herkende, viel hij ons in de armen en riep: “Ha, nu komt alles goed, want jullie zijn erbij!” Iedereen lachen. Grapjas.

Afin, om een kort verhaal lang te maken, we reden al snel richting de abdij van St. Papoul voor ons eerste bezoek van de dag. Voor we naar binnen gingen moesten we allemaal even in een kring gaan staan en uitleggen wie we waren en wat we deden binnen het toerisme in de Languedoc. Toen het mijn beurt was, heb ik mijn beste Frans uit de kast getrokken om uit te leggen dat ik gids ben en dat we de streek promoten en service verlenen aan niet-Franse toeristen uit de hele wereld. De rest van de groep was óf zelf van een VVV afkomstig, óf van een accommodatie. Wij waren dus de enige reisagenten in de groep van 30 (trouwens allemaal Fransen!).

Goed, de reis werd na het bezoek aan de mooie abdij voortgezet in de richting van een fantastisch mooi gelegen natuur-eco-spirituele camping “Le Bout du Monde” (Het Einde v/d Wereld), en ja hoor, daar lag het ook! Het mini busje kon er maar net komen! Maar aan de horizon konden we de hele bergrug van de Pyreneeën zien, met zijn witte sneeuwkappen! Wat een schitterend panorama! We bezochten de camping en gebruikten gezamenlijk de lunch in de herberg, waar ik als vegetariër ontzettend werd verwend! Wat lief!

Na enkele onderonsjes met de reisleidster van de Kamer van Koophandel, die veel interesse had in ons bedrijf en wat we deden en onze ervaringen in het toeristische wereldje, reden we de schitterende route door de warme beboste heuvels en glooiende akkers terug naar Castelnaudary, waar we aan boord gingen van de heilige St. Roch, een rondvaartboot op het Canal du Midi! Dat was schitterend! Op de dieselvergiftiging na, een prachtige ervaring, vooral, toen we een van de sluizen doorvoeren! Het was alleen heel bizar om twee boten in de haven te ontdekken met de illustere namen Biesbosch en Dordrecht…

Duh!

We besloten de dag met een bezoek aan een schitterende kapel en kregen tenslotte tassen mee met een map folders en een boek met wandelingen door de Aude streek. We kregen tevens de mogelijkheid ons in te schrijven als ambassadeurs van de Aude, waarbij we een pasje zouden krijgen die ons tijdens het gidsen onbelemmerd toegang zou moeten gaan verschaffen tot de vele bezienswaardigheden. Ik kon met mijn visitekaartje vaak overal al wel gratis naar binnen, maar soms accepteerde de caissière het niet en dat probleem zou dus nu opgelost moeten zijn, zodra we de kaartjes binnenkrijgen. Ik heb nog een mailtje gestuurd met een kopie van mijn diploma’s, een door SEPR in het Frans opgestelde verklaring (SEPR is de stichting examens in de reisbranche) en een opsomming van onze ervaring in het toerisme, om ze bij de Kamer van Koophandel gerust te stellen dat we wel weten wat we doen, en dat toeristen bij ons in veilige handen zijn. Hopelijk kan ik in mijn volgende BLOG entree de pasjes tonen! Les vraies ambassadeurs professionnels du tourisme! Tataaa!

VOORJAARSMOEHEID
Ken je dat? De maand april is er weer, en boem, weg energie. Slappe benen, eng hoofd, veel slaap, voorjaarsmoeheid heet zoiets. Nou is er 1 ding flink lullig en dat is, dat ik door mijn M.E. al bijna iedere dag te maken heb met vermoeidheid, en dat die voorjaarsmoeheid er nog eens bovenop komt. Ergo: ik ben niet vooruit te meppen. Voor mensen die dit lezen en vroeger Pfeiffer hebben gehad: je komt er bijna niet onderuit. Pfeiffer blijft, net als Hepatitis B overigens (dat ik in Israel heb gekregen), in je systeem. Heb je flink doorgewerkt en ben je daarvan moe, dan wordt het ook weer actief. Ze zeggen wel eens, goh, wat heb jij op je lever!! Nou, dat dus! Heb je bij Pfeiffer ook koortsen gehad of heb je Pfeiffer erg gehad (bijna niet kunnen lopen enzo), dan heb je grote kans, dat je ook M.E. hebt. Het blijkt, dat veel mensen in Nederland M.E. hebben zonder het te weten. Die lopen dan met vermoeidheidsmomenten zonder reden, worden niet echt fris wakker zelfs na een goeie nachtrust, en kunnen lang zoveel niet aan op een dag, vergeleken met veel mensen om hun heen.

Ik had Pfeiffer toen ik een jaar of 10 was. Ik herinner me nog dat ik maandenlang thuis was, mijn schoolwerk ook thuis deed en we in de late zomer naar Zwitserland gingen, waar ik eigenlijk pas een beetje opknapte (zie foto - Sion, Zwitserland). Dat je dan meteen daarna ook gewoon M.E. kan hebben, verklaart bij mij althans wel, waarom ik vanaf mijn tiende dus erg veel problemen had met drukte, lawaai, fel licht, spanningen en stress en met lichamelijke en geestelijke inspanningen. Want dat heb je, bij M.E. Daar kun je gewoon niet tegen. Ik snap nu ook veel meer van mijn eigen verleden, nu ik dit allemaal te weten ben gekomen. En omdat ik weet dat er minstens twee lezers zijn van dit BLOG, die ook Pfeiffer hebben gehad, wilde ik dit delen. In deze periode zullen jullie je waarschijnlijk extra moe voelen, met die voorjaarsmoeheid er bovenop. Het ligt dus niet aan je conditie, maar je lichaam zegt nu even: easy aan doen! Neem rust. Tip: Verminder je dagtaken tot 75% van wat normaal is en neem niet teveel hooi op je vork. Even een weekendje niks doen, boekje lezen, tv kijken, zonnetje slurpen… Eet witlof, tonijn en appels. Drink weinig of geen alcohol. Pak een saunaatje en drink veel water. En dat noemen we dan de VOORJAARSSCHOONMAAK. Hehe…

Maar er lopen er meer te tobben hoor, met lichamelijke klachten. Mijn zus Lenie moet onder het mes voor een ontsteking in haar pols (hale vale sterkte meid!!), mijn pa heeft een fikse ontsteking gehad in zijn enkelgewricht en loopt nog wel een poosje met de naweeën daarvan, mijn ma heeft, tja, wat heeft ze nou niet… (zie foto, op haar scootmobiel bij de volière). Zij is eigenlijk mijn grootste voorbeeld als het gaat om moed erin houden!! Die heeft zoveel dingen meegemaakt, maar positief blijven he!! Fantastisch!! Petje af. Hoed af. Pruik af. Toepetje af. Etc.

Sterkte dus aan iedereen die loopt te tobben!! Gewoon positief blijven en op de leuke dingen letten, kijken wat je wel hebt, wat je wel kunt, tel je positieve punten, en denk aan wat je aan leuke dingen hebt meegemaakt die niemand je meer kan afpakken.

Hmmm.. Positief blijven. Eh.. Nou ja. Onze website business loopt dus goed, er zijn er weer twee in testversie online gegaan afgelopen week, en we hebben er weer 3 voor de boeg die moeten worden aangemaakt. Er worden ook weer tours besteld, mensen die met ons dagtochten maken (Peter rijdt, ik gids) en dus nergens aan hoeven te denken en alleen maar hoeven te genieten. Ik verwacht ieder moment weer een telefoontje van het baasje van Grendel, het Airedale monster, die in april nog een week zou komen. En ik probeer een benefiet festival van de grond te krijgen, om geld in te zamelen voor het vervallen domein van Abbé Saunière in Rennes-le-Château. De plannen worden volgende week op het gemeentehuis ingeleverd. Spannend hoor!! Grijns!

Dierenliefde
De poes van de buren ligt op de bank te slapen, Smudge is bijna altijd hier. De afgelopen dagen was ik zo moe en voelde ik me zo beroerd, dat ze me geen seconde uit het oog verloor en me overal achterna liep. Schildpadkatten moeten daar een speciale eigenschap voor hebben. Ze zijn gevoelig voor pulsen die mensen zowiezo al nooit opvangen. Door haar aanwezigheid, gespin en gekroel, sleept ze me wel door mijn zwakke periode heen. Ik ga nu lekker op de bank, tv kijken en chillen, morgen is er weer een dag. Nu even naar mijn lichaam luisteren. Gaaaaaapp…

Verjaardagsfelicitaties met knuffel en pakkerd gaan naar Charlotte, Maja, Ronald, ome Wiebe en Sylvia, en mijn pa en ma zijn eind deze maand alweer 61 jaar getrouwd. Allemaal een extra warme knuffel van ons!!

Een fijne Pasen, enne, blijven lachen he!!!

Tot de volgende BLOG!

Soooofeel te doen!

Steeds opnieuw verbaas ik me erover, hoe druk een mens het kan hebben. Okay, nu zijn wij erg ondernemend, niet alleen van nature maar ook omdat het moet. Hier kun je niet even de ww in of een uitkering aanvragen als het fout gaat met een bedrijf of met een baan. Dit brengt echter het beste in de mens naar boven, omdat je alles geeft, het uiterste doet, om je droom gestalte te geven én te behouden. Het voor jezelf werken is voor ons natuurlijk ideaal, omdat je dan ook ondernemend kunt zijn. Werk creëren, als het ware. Het mooie is, dat je voor hard werken wel erg vaak wordt beloond. Maar om je schaapjes op het droge te houden, vergt net zoveel tijd en moeite als om ze op het droge te krijgen, zelfs in een gebied met hoge bergweiden, grijns… Maar bij spanning hoort ontspanning. Een maandje terug bezochten we Perpignan, een boeiende stad aan de kust aan de oude pelgrimsroute naar Santiago de Compostella (zie foto rechtsboven) met het Paleis van de Koningen van Mallorca en prachtige oude kerken, winkelstraatjes en uitzichtpunten.

Uitzicht!
Zodra de bovengrondse leidingen, die deels over onze tuin lopen en knats midden in ons uitzicht staan, ondergronds zijn (hopelijk deze lente!), hebben wij een ongehinderd uitzicht op een van de mooiste stukjes Frankrijk: de kloof van Pierre Lys en de hoge bergen, die de kloof links en rechts vergezellen (zie foto linksboven, in februari genomen vanuit het keukenraam - overigens; leuk afwassen zo he?). De gemeente Belvianes is met veel lawaai en stof bezig om de leidingen langs de hoofdweg in te graven en ook ons straatje staat op het plan. De vraag is alleen, wanneer? Voorbeeld: Men stuurt iedereen een briefje dat op een bepaalde dag van 11 tot 12 uur de elektriciteit even uitvalt. Vervolgens valt op die dag om kwart voor 10 alles een kwartier uit en dat was het dan. Dat is typisch Frans. Daar leer je mee leven. Maar we zou het erg prettig vinden als we wisten wanneer men de leidingen in ons straatje ondergronds gaat leggen en dus de weg gaat opbreken, want dan kunnen we daar rekening mee houden. Zeker, omdat we gasten in ons vakantiehuisje zouden kunnen hebben, of net boodschappen willen gaan doen. Snappez vous? Het is alleen hilarisch dat men hier in Frankrijk de ‘Franse Slag’ ook kent. Die heet hier de ‘Spaanse Slag’. Comme un Espagnol…. O God. Het kan dus nog erger!

Holiday Home for Dogs, een verhaal met een staartje…
Het zou Frankrijk niet zijn, of het barst er van de Engelsen. In groepen, verenigingen, of individueel. Ze hebben bijna allemaal een of meerdere honden, die ze dan vervolgens weer niet zo makkelijk naar de UK mee kunnen nemen. Dus als ze met een begrafenis, verjaardag, ziekenhuiscontrole of andere gelegenheid naar de UK moeten afreizen, bellen ze ons op. Zo hadden wij in februari de Airedale Terriër, weet je nog? Nou, die is vorige week wéér geweest, ook weer een week. Grendel heet hij. Genoemd naar een middeleeuwse schurk. Om een reden. Grijns.

Omdat Grendel ons - en zijn verblijf hier - nog vers in het geheugen lag, was hij helemaal niet zielig toen zijn baasje de oprit afreed en door de poort verdween. In tegendeel. Hij pakte de bal en wilde meteen spelen. Joechei! Vakantie! We noemen onszelf niet voor niets “Holiday Home for Dogs”. In enkele gevallen wilden de honden geeneens terug naar huis! Nu is Grendel groot en sterk, maar ook intelligent. Da’s lastig, mits je zo’n kerel bezig weet te houden. Het zou een uitputtende week worden, voor ons allebei. Peter was namelijk erg druk met diverse werkzaamheden die nogal een tijdsdruk hebben, en de hond zorgt voor heerlijk korte nachtjes met veel onderbrekingen. Overdag nam ik Grendel onder mijn hoede en probeerde ik hem nieuwe trucjes te leren. Hij kon nooit een bal vangen, dan hapte hij in de lucht en kreeg hij de bal op zijn kop. Hilarisch dus! Die lol is er nu af, want na 10 minuten had ik Grendel geleerd om rustig de bal te volgen (watch the ball!) en toen had hij de techniek ineens door! Het gevolg: nog een keertje nog een keertje nog een keertje! Toen zijn baasje gisteren bij het ophalen de truc zag, kwam hij niet meer bij!

Toen Peter woensdag een hele dag weg was (bijklussen bij onze goede vrienden Anneke en Diederik in Lapradelles (Maison 1800), heb ik hem meegenomen op een superlange wandeling om hem eens lekker helemaal uit te putten, zodat ik ’s middags even kon uitrusten. We liepen over het oude Katharenpad richting Quillan en halverwege is er een uitzichtpunt. Vlak voor het uitzichtpunt loopt er een pad de bergen in (zie foto). Dat pad had ik nog nooit genomen en eens moest toch de eerste keer zijn. Afin, wij de bergen in, langs een watervalletje, en achter ons verdween Belvianes steeds dieper in het dal. Het was prachtig en idyllisch met 20 graden, zon en complete stilte en een supervrolijke Grendel. Nadat we bij het stroompje wat hadden gedronken, begonnen we aan de terugweg. Zodra Grendel op het Katharenpad terug was, begon hij te racen! Linksaf, terug rechtsaf, weer linksaf, helemaal door het dolle!! Ik had mijn duimen alweer omhoog staan want ik zag dat middagje op de bank al helemaal zitten. En ja hoor, toen we thuis waren viel hij op de vloer en lag 3 uur diep te slapen, en ik kon heerlijk mijn boek uitlezen. Missie geslaagd! Donderdag heb ik hem durven loslaten in onze bostuin, bij de rivier, waar hij zich kostelijk vermaakte door onze stapel aanmaakhoutjes te slopen.

Vrijdag was Peter weer een dag klussen en zijn Grendel en ik bij de rivier in de kloof vlakbij de waterval gaan zitten, een feest voor Grendel die, nadat ik hem nat spetterde, breeduit begon te lachen! Woehahahaha! Ik wist niet wat ik hoorde!!! Resultaat: Nog een keertje nog een keertje nog een keertje!! Terug thuis kon ik lekker buiten zitten toen hij weer uren lang onderzijl was. Die paar uurtjes uitrusten had ik wel nodig!

Ik wist trouwens niet dat een hond kon slaapwandelen, nou ja, slaapzitten. Hij zat. Met zijn ogen dicht! We merkten aan de spastische spierbewegingen van zijn bovenlip en zijn ogen dat hij droomde, maar hij was in zijn slaap van alles aan het vertellen en luisterde met gespitste oren toen ik ‘good boy’ zei. Hij keek me recht aan… met zijn ogen dicht.., voordat hij weer ging liggen en een diepe bromzucht slaakte. Die Grendel… Hij is gisteren weer opgehaald. Wat een rust...

Leuke gebeurtenissen en andere nissen…
Maar genoeg nu over honden. Er zijn nog meer leuke dingen gebeurd de afgelopen maand. Eind februari kregen we visite van 2 lieve vrienden, Klaas van Urk en Wouter de Boer. Klaas is bekend als schrijver van een bestseller over de Ark des Verbonds, waarvan de onderzoekssporen naar de Languedoc lopen. We hadden elkaar een jaar geleden al ontmoet. Wouter trakteerde ons opnieuw op een heerlijke lunch, die door het prachtige zonnige weer buiten werd klaargemaakt en opgegeten. We genoten van het sfeertje en het al-fresco lunchen. Aan het einde van de middag reden we nog even naar Rennes-le-Chateau, waar we alvast een voorproefje kregen van het gerenoveerde museum. Peter was al in onderhandeling met de gemeenteraad en de burgemeester, meneer Painco, in verband met de website van het dorpje, dat wij graag zouden willen ontwerpen. Dus kreeg Peter de speciale toestemming om met ons (Klaas, Wouter, ikzelf en nog twee RLC onderzoekers die we in RLC tegenkwamen: Johan en Christien - zie foto) alvast een kijkje te nemen.



Ikzelf had meneer Painco de burgemeester nog niet ontmoet. Ze waren volop bezig met de laatste loodjes in de oude kosterswoning, en de man in het blauwe werkpak die ons de unieke en exclusieve rondleiding gaf, bleek dus burgemeester Painco te zijn! Lachen hoor! Het was heel bijzonder om te zien hoe men met man en macht inclusief gemeenteraad én burgemeester in werkpak bezig was om het museum te renoveren, dat op 1 maart weer is geopend en nu een nog beter beeld geeft van het ‘Geheim van de Rijke Priester’.

De laatste weken heb ik dus hard gewerkt aan een website ontwerp voor Rennes-le-Chateau, de gemeente zelf dus. Het ontwerp voor de kopillustratie heeft Corjan de Raaf (raafmusic.nl) gedaan, en daar zijn we erg trots op! (Luister eens naar zijn (Nederlandstalige) prachtige liedjes!). Donderdag 12 maart werd het ontwerp goedgekeurd, dus de komende week zal ik de website helemaal in elkaar gaan zetten en vertalen in het Engels, en binnen een paar weken moet deze dus online staan. Wat een eer! En wat een vertrouwen! Hopelijk komen er nu na deze gemeente ook andere gemeenten over, die ons een website opdracht gaan geven. We zijn momenteel bezig aan de website voor een Deense componist en werken aan de laatste loodjes voor de interactieve website van een grote groep Engelsen in de Languedoc. Pffff. En dan moet ik onze eigen sites dus ook nog bijhouden…

Honden, websites, wat nog meer? Peter heeft dus voor een grote Nederlandse touroperator reisinformatie boekjes zitten maken, die in grote getale worden gedrukt. Dat was dus echt een geboorte. Deze komende week zijn het nog de laatste loodjes. Daarna hebben we een waslijst met klussen in en rond het huis en het vakantiehuisje om af te ronden. De tuinen beginnen nu ook wat meer vorm te krijgen, maar 2600 m2 is geen kattenpis. Iedere keer weer een beetje en langzaam begint alles mooi te worden. De vroege fruitbomen zoals de zwarte kers, de amandel en de abrikoos staan in de bloei, evenals de voorjaarsbolletjes, en de vogels zijn driftig nestjes aan het bouwen. Lekker! Lente!

Weet je wat jij zou moeten doen?
Om het toerisme in deze streek wat te stimuleren, geeft de Kamer van Koophandel dagtochten weg (alleen de lunch moet je dan betalen) aan bedrijven die zich voor het toerisme inzetten, de zgn. ambassadeurs van Occitanië. Ook wij kregen een brief met de uitnodiging voor een x-aantal tours, waarvan wij er eentje hebben uitgekozen die in een gebied komt, waar wij nog amper zijn geweest. De Lauragais. We hebben ons dus ingeschreven en gaan 26 maart met de Kamer van Koophandel een abdij en een kapel bezoeken, lekker lunchen en een boottochtje maken. Gaaf hoor!! Kunnen we weer contacten leggen en de streek ontdekken. Het hoort er allemaal bij.

Verborgen Frankrijk
Er is een nieuw boek uit in de Dominicus reeks, genaamd Verborgen Frankrijk. Het is een nieuwe uitgave van een enkele jaren geleden uitgegeven boek, geschreven door Nathalie van Koot en David Scherpenhuizen. Beide schrijvers komen eind april bij ons langs om te praten over Occitanië en wij maken graag promotie voor hun boek, dat volgens mij een fantastisch beeld geeft over o.m. de esoterie in Frankrijk. Liefhebbers van de Da Vinci Code kunnen hier de echte geschiedenis in terug vinden. Geen sprookjes, maar echte gebeurtenissen en feiten, die hebben geleid tot een verbuiging van de geschiedenis en de religies binnen Europa. Ik denk dat ook Klaas en Wouter dit boek zullen verslinden! Grijns…

De verhuur van ons vakantiehuisje gaat prima, 17 weken al dit jaar! Omdat er nog wat zomerse weken vrij zijn, verwachten we minstens 21 weken te kunnen halen, en dat is fantastisch! Ook is er een aanvraag van Amerikanen binnengekomen voor een lang weekend hotel inclusief dagtochten in mei, en opnieuw een hond in de week ervoor. Alles helpt, en zolang we ons brood kunnen verdienen met het andere mensen blij maken of helpen, zijn wij gelukkige mensen. Okay, de neus ligt 1 cm boven de waterlijn, en er moet effe geen storm opsteken, maar we liggen op koers!!!

Een warme knuffel uit een zomers Belvianes!