Mysterie!

Vanuit de hele wereld komt men naar Occitanië. Of het nu om krachtplaatsen gaat, of om te mediteren, om de Katharenburchten te bekijken, of de sporen van de Tempeliers te volgen. Natuur, cultuur, historie, het is hier allemaal en behoorlijk duidelijk aanwezig.

Zo buigt een grote groep mensen vanuit de hele wereld zich nog steeds over het enigma van Rennes-le-Chateau, dat verbonden is met de geheimen van de Tempeliers en hun dubbele agenda. Al vele decennia is men op zoek naar de oplossing van het raadsel en omdat ik er nu al zo lang met mijn neus bovenop zit, heb ik het een en ander ontdekt, dat ik met jullie wil delen.

Voor alle liefhebbers van het Mysterie, dit filmpje heb ik 10 juni 2009 op YouTube gezet. Het gaat over de Tempeliers en het Enigma van Rennes-le-Chateau; wat was het geheim van de Kerk, en wat hield men verborgen? Waren de ingewijden uit de Renaissance (b.v. Poussin, Da Vinci, Michelangelo) op de hoogte? En wat hebben zij ons nagelaten in hun schilderingen en prenten? Kijk zelf:

Achter de schermen

Vandaag neem ik jullie mee achter de schermen. Maar eerst heb ik een fantastische mededeling! Mijn kinderboek, Het Grimwald Mysterie, is nu vrij verkrijgbaar bij alle grote online boekenzaken zoals Bol.com, AKO.nl en Bruna.nl!!!

Vervolgens hebben we gisteren toestemming gekregen van de burgemeester van Rennes-le-Château, om de nieuwe website van het dorpje, die ik heb ontworpen en in elkaar heb gezet, vandaag online te zetten! Graag wil ik Corjan de Raaf bedanken voor zijn inzet, adviezen en tijd!!!

Website van de gemeente: www.rennes-le-chateau.fr
Alles over Rennes-le-Château: www.rlcresearch.com

Nieuw e-mail adres
Dan nog even een praktische mededeling: Ik heb een nieuw e-mail adres: anneke@barinca.fr. Binnen niet al te lange tijd zal anneke@barinca.nl komen te vervallen. Alvast bedankt voor het aanpassen in jullie e-mail adresboek!

Wat een verdriet he, op 30 april, Koninginnedag! We zaten hier naar de televisie te kijken met Franse tompoesjes (millefeuilles) toen we het zagen gebeuren. Peter en ik zijn die middag een wandeling gaan maken om onze gedachten te verzetten. We besloten die middag Bezu te beklimmen, de ruïne van een oud Tempelierskasteel dat hoog op een rots lag. We waren getuigen van een reddingsactie met helicopter op de berg Bugarach (1230 meter). Maar het uitzicht vanaf de rotspunt was onvergetelijk. Even waren we het drama van Apeldoorn vergeten...

Wilfrid
Op de valreep moesten we toch nog een kleine week op een hond passen, Wilfrid, terwijl de Engelse eigenaars naar Londen moesten voor o.a. een verjaardag. Wilfrid is een 'Griffon', twee jaar oud, en opnieuw heb ik geconstateerd dat deze hond geen ballen kon vangen, niets terug gaf wat je gooide en ik besloot om te kijken of ik ook deze knul het e.e.a. kon bijbrengen. Wilfrid was, net als Grendel, erg slim. Dus die bal vangen had ik hem in 1 minuut al geleerd. Het afgeven had ie op de derde dag door, en om een glimlach op de gezichten van de eigenaars te toveren, heb ik ook Wilfrid geleerd om 'high five' te doen. Hij slaat dus nu letterlijk tegen je hand aan, in plaats van een pootje te geven. Dit was ook in 3 dagen voor elkaar en het is dus echt geen gezicht. De eigenaar moest er zo om lachen toen ik het voordeed! Prachtig! Wat wil je nog meer, hond blij, wij blij, eigenaars blij... en ook wel weer blij dat de hond weer weg is... grijns... Het zijn handenbinders hoor!

Het enigma van Kentucky Fried Chicken
Peter heeft iets met KFC. Hij is er altijd dol op geweest, maar hij heeft op de een of andere manier een banvloek op een maaltje kip van Kentucky Fried Chicken. Het begon allemaal op Cyprus, waar we dertien jaar geleden waren voor een korte vakantie. Aan de hoofdstraat door het plaatsje waar we verbleven ontdekte Peter een KFC! Daar zouden we die week zeker een keer gaan eten. Maar, toen we op een dag dus naar KFC wilden gaan, konden we hem nergens aan die hoofdweg meer vinden! Bizar!

Afin, een paar jaar later waren we in Londen, waar we als VIP gasten een van de laatste Bee Gees concerten in Wembley Stadium mochten bijwonen. Tuurlijk zouden we tijdens die dagen even een KFC aandoen, Peter keek er watertandend naar uit. Maar we konden helemaal nergens een KFC vinden! Toen we de laatste avond in een buitenwijk liepen, waar ons hotelletje toen lag, waaide er provocerend een servetje van Kentucky Fried Chicken vlak langs Peter's benen....



Afin, jaren later en Peter greep altijd naast de kans om te snacken bij een KFC, want overal waar we kwamen, was er geen een te bekennen. Dus, toen we afgelopen keer in Nederland waren, was Peter steevast van plan om in Breda naar een KFC te gaan, maar daar kwam toen even niets van. Maar, Peter moest toch de week erop weer naar Nederland toe, dus zou hij dan zeker goed plannen om naar de KFC te gaan in Breda. Maar we weten inmiddels dat die dag zijn vliegtuig niet vertrok! Hoe erg is het dan, als je naar de tv kijkt een paar weken terug, om dan te horen dat er in TILBURG een vestiging is geopend van Kentucky Fried Chicken!!! Aaaaaaaaaarrrrrrrrrrrrcccccccccchhh!!

Maar goed. Ooit.... De eerste vestiging hier in het zuiden is inmiddels in Narbonne geopend, dus er is nog hoop!

Sprong vooruit!
Onze bank BNP Paribas hier in Quillan heeft het nieuwste van het nieuwste nu als service voor zijn klanten ontwikkeld. De manager van de bank heeft nu ook een antwoordapparaat aangeschaft! Ja, dan heb je niks!! Hoezo, men is hier vast blijven zitten in de vorige eeuw? Toch? En wij maar klagen...

Achter de schermen
De afgelopen drie dagen hebben we weer tours gehad, dit keer met twee Amerikaanse Belgen, die al 28 jaar in The States wonen. Ze hebben veel van de wereld gezien maar waren nog nooit in de Languedoc geweest. Ze huren altijd overal privé gidsen in, en zo kwamen ze bij ons terecht. Ze huurden Peter in als chauffeur voor hun huurauto, zodat ze zelf niet hoefden te rijden in dit bergachtige landschap, met mij als hun privé gids. We nemen even een kijkje achter de schermen...

Als ik word ingehuurd als gids, wordt er altijd van te voren een programma gemaakt, zodat ik alle informatie, verhalen, legenden e.d. uit mijn hoofd ken als we de tour gaan maken. Die informatie verpak ik dan, afhankelijk van de smaak van de klant, op een sappige manier, zodat het geen schoolreisje wordt maar een gezellige vakantiedag met achtergrondverhalen. De bezienswaardigheden komen dan zo tot leven.

Al vroeg in de ochtend staan we klaar en repeteer ik nog even wat data en namen, en dan rijden we naar de klant, die vaak in een van de hotels in Quillan is ingeboekt. In dit geval stapten we over in de huurauto van de klant. Het kinderslot van de huurauto ging echter een geheel eigen leven leiden. Dit had hilarische gevolgen! Degenen die op de achterbank zaten, moesten dus 'bevrijd' worden van buitenaf. Op dag 1 zat ik achterin met de vrouw, en op dag twee zat ik achterin met de man van het stel. De man was de fotograaf, dus die had nog wel eens de neiging om onderweg te willen stoppen voor een foto. En iedere keer weer vergat hij, dat iemand hem van buitenaf moest bevrijden! Miljaar! Dus, Peter zit te zoeken naar een knopje of een hendeltje om 'het probleem' op te lossen. Met als gevolg dat mijn deur wel lukte, maar juist die van hem nu noch van binnen, noch van buiten open kon! Woehahaha! Maar, uiteindelijk vond Peter het juiste knopje en kwam alles weer goed.

We reden door de Pyreneeën, zagen de kastelen Puivert en Montségur, het Katharendorp Montaillou met zijn burchtruïne en we kwamen onderweg als bonus zelfs nog een herder tegen met zijn schapen inclusief Pyrenese berghond! Dat was een schitterend gezicht hoor! De Katharendagtocht was een groot succes, vooral, omdat het zulk schitterend weer was!

Voor het eerst deden we ook een Mystery Tour. Dat is dus een dagtocht waarvan de KLANTEN niet weten waar ze naartoe gaan. Wij hadden natuurlijk wel een prachtige tocht door de Haute Corbière uitgestippeld met zijn elfensprookjes, kastelen, bergen, bossen en wijngaarden. Maar het zou toch anders lopen dan we hadden gepland!

Al het eerste kasteel dat we die ochtend zouden bezoeken, was later open dan alle andere kastelen en omdat we toch een planning hadden, en de klanten toch niet wisten waar ze die dag zouden heengaan, hebben we plan B in actie gezet. We zouden vanaf Villerouge-Termenes dwars doorsteken naar Cucugnan en de twee kastelen Peyrepertuse en Queribus gaan bekijken en dan via de Fenouiiet en door de kloof van Pierre Lys terug rijden. Maar al meteen na de afslag misten we de weg naar Maisons en reden we over een b-weggetje, dat weliswaar over een schitterende bergrichel liep, en gelukkig toch nog in Maisons uitkwam. Het viel onze twee klanten natuurlijk wel op, dat we een alternatief plan hadden, en lagen uiteraard in een deuk, maar ze vonden het wel prachtig! Een echte Mystery Tour, met een mysterieus kinderslot op de autoportieren en een route die zelfs voor de organisatoren een mysterie zou zijn!

De man was een ongelofelijke zoetekauw; zodra we langs een bakker reden zou hij bijna rijdende weg zijn uitgestapt om er watertandend in de etalage te staren. Natuurlijk hebben we er een paar keer aan moeten toegeven, inclusief de pecanbroodjes uit Couiza, die onderhand bij de 'ingewijden' een absolute 'must' zijn als je hier in de streek bent, liefst iedere dag! Hè Theo, Maggie en Simonne? Grijns...

Eigen huis en tuin
Er breken nu een aantal klusdagen aan. Reparaties, de tuin netjes maken, zwembadje opzetten en Peter zet vandaag o.a. de partytent op bij de gite op het terras. Dat is supergezellig en fijn bij warm weer! Dus Erik en Sandra, hij staat er hoor, zaterdag, inclusief een fles Blanquette in de koelkast!! Zoals beloofd! :)

De lente is de mooiste tijd van het jaar, vooral de maand mei! Alles staat hier in de bloei, rots- en alpineplanten, oeverplanten, bloesem die naar honing ruikt, het lichte jonge groen tussen het donkere groen van de naaldbomen, de ideale temperaturen met een schitterende blauwe lucht, maar pokkedepokkede wat moeten we vaak maaien! En als je dan 2600 vierkante meter hebt, waarvan het grootste deel gras is, dan is het dus voor mij een paar middagen werk om het geheel te doen. Ik ga dus snel aan de slag, voordat we met kapmessen door de jungle moeten!

Tot de volgende blog entree!! Heel veel liefs uit Belvianes!

VAKANTIE VAKANTIE!

Nu de natuur zijn groene jasje weer heeft aangetrokken, en de "Green Man" (groene man) uit de oude folklore de natuurkrachten heeft doen ontwaken om het nieuwe lenteleven te scheppen, krijgt ook de mens de energie om er op uit te trekken. Met 25 weken bijna ononderbroken verhuur van onze vakantiewoning tot aan eind september, zullen we het nog druk krijgen met alle vakantiegangers, die van de Languedoc komen genieten.

Dat deze streek meer biedt dan een gemiddeld aantal uitjes voor de vakantie, merken we ook aan de toegenomen hoeveelheid boeken die er over de streek wordt geschreven. Gisteren kregen we bezoek van 2 van deze auteurs, Nathalie van Koot en David Scherpenhuizen, die de Dominicus themagids "Verborgen Frankrijk" hebben geschreven. Een schitterend boek! En wat een fijne middag was het, lekker kletsen over mystiek en mysterie.

Het is heel bijzonder om op deze lokatie te wonen, een toeristische bestemming, dat in de vakantie-periode enorm opleeft, maar in alle seizoenen verschrikkelijk mooi is. Het harde werken dat Peter en ik (vaak 7 dagen per week) moeten doen, wordt hierdoor enorm gecompenseerd. Je wandelt gewoon na het avondeten een rondje en je kunt dan gewoon niet geloven dat je temidden van oude vulkanen, schitterende wilde rotstuinen, versteende aslagen, uitzichtpunten, kabbelende beekjes en watervalletjes een pakje druivensap oplurkt, slechts 15 minuten lopen van je huis. Dat maakt alles gewoon weer goed.

Rennes-le-Château
Aangezien we dus actief bezig zijn om op welke manier dan ook te helpen de infrastructuur van de streek te verbeteren, zo ook zijn we immers werkzaam voor Rennes-le-Château. Zowel voor het maken van de nieuwe website van de gemeente zelf, als voor de stichting die geld inzamelt om het dorpje te helpen met de hoge kosten van de hoog nodige renovatie van het Domein van Saunière. Bij de laatste vergadering hebben we weer heerlijk zitten kletsen met de levende legende Henry Lincoln. En... lief he? Grijns...

Oud-Hollandsch Ganzenbordt


Maar, het is helaas niet allemaal rozegeur en maneschijn in Les Contes de l'Aude. We hebben vooral zakelijk heel wat klappen voor onze kiezen gehad, alhoewel wij zelf daar geen schuld aan hadden. Het kwam allemaal van buiten af. Ik ga hierover natuurlijk hier niet in detail, maar het eindresultaat is een verlies van vele duizenden euros, waardoor we weer moeten herbeginnen. Het lijkt eigenlijk net een spelletje ganzenbord! De put! U krijgt geen 100 gulden en u moet weer terug naar af. Voor afwikkelingen moesten we een paar weken geleden nog even naar Nederland, superkort, maar ondanks alles toch heel gezellig! Dank gaat uit naar mijn familie, en in het bijzonder naar mijn broer Piet, voor alle steun en hulp!

Dus kunnen we niets anders doen dan keihard werken om het hoofd boven water te houden, zoals zo vele anderen. Maar wat wij hier in Frankrijk ondertussen hebben opgebouwd, is het resultaat van doorzetten, niet opgeven, iedere dag benutten, inventief zijn, alles aanpakken en geen moment luieren. Dus, we moeten gewoon slikken en weer doorgaan. Daar krijg je haar van op je tanden, zeggen ze dan. Nou, dan zullen we maar geen spagetti meer eten... Woehahahahaha!

Het resultaat is wel, dat we een multifunctioneel bedrijf hebben, waar onze Franse accountant helemaal van in de war raakte. Grijns. Want normaal doe je gewoon 1 ding, maar nee, wij doen websites maken, boekjes maken, we doen tours met toeristen, we krijgen commissie van boekingen via internet, we verhuren een vakantiewoning, we hebben een hondenopvang (buiten het zomerseizoen), en we zijn consultants voor de streek. Wel zijn we nu echte "ambassadeurs professionelles du tourisme" en hebben inderdaad pasjes gekregen, waardoor we niet alleen vrijwel overal gratis met gasten/klanten in kunnen, maar waardoor we ook op de hoogte worden gehouden van evenementen en info rond de bezienswaardigheden en accommodatiemogelijkheden. Top he? We zijn er, eigenlijk, best trots op. Conclusie van de maand: "hard werken loont". Zo zie je maar weer!

Tot de volgende keer!

De Barinca Ambassade

Na zonneschijn komt regen. Twee weken lang hebben we, na een vrij lange, natte winter, eindelijk zon gehad. De temperaturen liepen op tot iets boven de 20 graden en onze witte snoetjes verkleurden snel. Maar helaas, het regent weer pijpenstelen en de natuur hoor je bijna groeien. Zielig wel voor onze gasten, die een week vakantie komen vieren in onze gîte. Maar gelukkig genieten ze toch nog volop. We zitten nu op een verhuur van totaal van 19 weken! Joechei!

Dagtocht Kamer van Koophandel
Inmiddels hebben we het dagje met de CCI (de Franse Kamer van Koophandel) achter de rug. Zij organiseerden voor een bepaalde groep mensen die zich in de reiswereld begeven, een reeks dagtochten om de streek te promoten. Wij hadden alles al gezien, behalve de Lauragais. Dus hebben we ons vorige maand ingeschreven om mee te gaan op deze dagtocht, die begon en eindigde in Castelnaudary. Toen we onze auto, die we Paulus hebben genoemd (klein maar fijn), hadden geparkeerd aan de haven, begon onze zoektocht naar de Halte Nautique, waarvan niemand zeker wist waar die nou eigenlijk was. Maar het busje van de CCI reed geduldig heen en weer van de parkeerplaats naar de brug en kon ons zo mooi oppikken! De rest stond bij de parkeerplaats waar dus de Halte Nautique zou moeten zijn. Niet, dat dit ergens stond aangegeven. Maar toen we aankwamen zagen we een bekende tussen de wachtenden! Nicolas de Léon, vice-president van APARC, werkzaam bij het bureau de tourisme in Alet-les-Bains en inmiddels een goeie kennis van ons. Toen hij ons herkende, viel hij ons in de armen en riep: “Ha, nu komt alles goed, want jullie zijn erbij!” Iedereen lachen. Grapjas.

Afin, om een kort verhaal lang te maken, we reden al snel richting de abdij van St. Papoul voor ons eerste bezoek van de dag. Voor we naar binnen gingen moesten we allemaal even in een kring gaan staan en uitleggen wie we waren en wat we deden binnen het toerisme in de Languedoc. Toen het mijn beurt was, heb ik mijn beste Frans uit de kast getrokken om uit te leggen dat ik gids ben en dat we de streek promoten en service verlenen aan niet-Franse toeristen uit de hele wereld. De rest van de groep was óf zelf van een VVV afkomstig, óf van een accommodatie. Wij waren dus de enige reisagenten in de groep van 30 (trouwens allemaal Fransen!).

Goed, de reis werd na het bezoek aan de mooie abdij voortgezet in de richting van een fantastisch mooi gelegen natuur-eco-spirituele camping “Le Bout du Monde” (Het Einde v/d Wereld), en ja hoor, daar lag het ook! Het mini busje kon er maar net komen! Maar aan de horizon konden we de hele bergrug van de Pyreneeën zien, met zijn witte sneeuwkappen! Wat een schitterend panorama! We bezochten de camping en gebruikten gezamenlijk de lunch in de herberg, waar ik als vegetariër ontzettend werd verwend! Wat lief!

Na enkele onderonsjes met de reisleidster van de Kamer van Koophandel, die veel interesse had in ons bedrijf en wat we deden en onze ervaringen in het toeristische wereldje, reden we de schitterende route door de warme beboste heuvels en glooiende akkers terug naar Castelnaudary, waar we aan boord gingen van de heilige St. Roch, een rondvaartboot op het Canal du Midi! Dat was schitterend! Op de dieselvergiftiging na, een prachtige ervaring, vooral, toen we een van de sluizen doorvoeren! Het was alleen heel bizar om twee boten in de haven te ontdekken met de illustere namen Biesbosch en Dordrecht…

Duh!

We besloten de dag met een bezoek aan een schitterende kapel en kregen tenslotte tassen mee met een map folders en een boek met wandelingen door de Aude streek. We kregen tevens de mogelijkheid ons in te schrijven als ambassadeurs van de Aude, waarbij we een pasje zouden krijgen die ons tijdens het gidsen onbelemmerd toegang zou moeten gaan verschaffen tot de vele bezienswaardigheden. Ik kon met mijn visitekaartje vaak overal al wel gratis naar binnen, maar soms accepteerde de caissière het niet en dat probleem zou dus nu opgelost moeten zijn, zodra we de kaartjes binnenkrijgen. Ik heb nog een mailtje gestuurd met een kopie van mijn diploma’s, een door SEPR in het Frans opgestelde verklaring (SEPR is de stichting examens in de reisbranche) en een opsomming van onze ervaring in het toerisme, om ze bij de Kamer van Koophandel gerust te stellen dat we wel weten wat we doen, en dat toeristen bij ons in veilige handen zijn. Hopelijk kan ik in mijn volgende BLOG entree de pasjes tonen! Les vraies ambassadeurs professionnels du tourisme! Tataaa!

VOORJAARSMOEHEID
Ken je dat? De maand april is er weer, en boem, weg energie. Slappe benen, eng hoofd, veel slaap, voorjaarsmoeheid heet zoiets. Nou is er 1 ding flink lullig en dat is, dat ik door mijn M.E. al bijna iedere dag te maken heb met vermoeidheid, en dat die voorjaarsmoeheid er nog eens bovenop komt. Ergo: ik ben niet vooruit te meppen. Voor mensen die dit lezen en vroeger Pfeiffer hebben gehad: je komt er bijna niet onderuit. Pfeiffer blijft, net als Hepatitis B overigens (dat ik in Israel heb gekregen), in je systeem. Heb je flink doorgewerkt en ben je daarvan moe, dan wordt het ook weer actief. Ze zeggen wel eens, goh, wat heb jij op je lever!! Nou, dat dus! Heb je bij Pfeiffer ook koortsen gehad of heb je Pfeiffer erg gehad (bijna niet kunnen lopen enzo), dan heb je grote kans, dat je ook M.E. hebt. Het blijkt, dat veel mensen in Nederland M.E. hebben zonder het te weten. Die lopen dan met vermoeidheidsmomenten zonder reden, worden niet echt fris wakker zelfs na een goeie nachtrust, en kunnen lang zoveel niet aan op een dag, vergeleken met veel mensen om hun heen.

Ik had Pfeiffer toen ik een jaar of 10 was. Ik herinner me nog dat ik maandenlang thuis was, mijn schoolwerk ook thuis deed en we in de late zomer naar Zwitserland gingen, waar ik eigenlijk pas een beetje opknapte (zie foto - Sion, Zwitserland). Dat je dan meteen daarna ook gewoon M.E. kan hebben, verklaart bij mij althans wel, waarom ik vanaf mijn tiende dus erg veel problemen had met drukte, lawaai, fel licht, spanningen en stress en met lichamelijke en geestelijke inspanningen. Want dat heb je, bij M.E. Daar kun je gewoon niet tegen. Ik snap nu ook veel meer van mijn eigen verleden, nu ik dit allemaal te weten ben gekomen. En omdat ik weet dat er minstens twee lezers zijn van dit BLOG, die ook Pfeiffer hebben gehad, wilde ik dit delen. In deze periode zullen jullie je waarschijnlijk extra moe voelen, met die voorjaarsmoeheid er bovenop. Het ligt dus niet aan je conditie, maar je lichaam zegt nu even: easy aan doen! Neem rust. Tip: Verminder je dagtaken tot 75% van wat normaal is en neem niet teveel hooi op je vork. Even een weekendje niks doen, boekje lezen, tv kijken, zonnetje slurpen… Eet witlof, tonijn en appels. Drink weinig of geen alcohol. Pak een saunaatje en drink veel water. En dat noemen we dan de VOORJAARSSCHOONMAAK. Hehe…

Maar er lopen er meer te tobben hoor, met lichamelijke klachten. Mijn zus Lenie moet onder het mes voor een ontsteking in haar pols (hale vale sterkte meid!!), mijn pa heeft een fikse ontsteking gehad in zijn enkelgewricht en loopt nog wel een poosje met de naweeën daarvan, mijn ma heeft, tja, wat heeft ze nou niet… (zie foto, op haar scootmobiel bij de volière). Zij is eigenlijk mijn grootste voorbeeld als het gaat om moed erin houden!! Die heeft zoveel dingen meegemaakt, maar positief blijven he!! Fantastisch!! Petje af. Hoed af. Pruik af. Toepetje af. Etc.

Sterkte dus aan iedereen die loopt te tobben!! Gewoon positief blijven en op de leuke dingen letten, kijken wat je wel hebt, wat je wel kunt, tel je positieve punten, en denk aan wat je aan leuke dingen hebt meegemaakt die niemand je meer kan afpakken.

Hmmm.. Positief blijven. Eh.. Nou ja. Onze website business loopt dus goed, er zijn er weer twee in testversie online gegaan afgelopen week, en we hebben er weer 3 voor de boeg die moeten worden aangemaakt. Er worden ook weer tours besteld, mensen die met ons dagtochten maken (Peter rijdt, ik gids) en dus nergens aan hoeven te denken en alleen maar hoeven te genieten. Ik verwacht ieder moment weer een telefoontje van het baasje van Grendel, het Airedale monster, die in april nog een week zou komen. En ik probeer een benefiet festival van de grond te krijgen, om geld in te zamelen voor het vervallen domein van Abbé Saunière in Rennes-le-Château. De plannen worden volgende week op het gemeentehuis ingeleverd. Spannend hoor!! Grijns!

Dierenliefde
De poes van de buren ligt op de bank te slapen, Smudge is bijna altijd hier. De afgelopen dagen was ik zo moe en voelde ik me zo beroerd, dat ze me geen seconde uit het oog verloor en me overal achterna liep. Schildpadkatten moeten daar een speciale eigenschap voor hebben. Ze zijn gevoelig voor pulsen die mensen zowiezo al nooit opvangen. Door haar aanwezigheid, gespin en gekroel, sleept ze me wel door mijn zwakke periode heen. Ik ga nu lekker op de bank, tv kijken en chillen, morgen is er weer een dag. Nu even naar mijn lichaam luisteren. Gaaaaaapp…

Verjaardagsfelicitaties met knuffel en pakkerd gaan naar Charlotte, Maja, Ronald, ome Wiebe en Sylvia, en mijn pa en ma zijn eind deze maand alweer 61 jaar getrouwd. Allemaal een extra warme knuffel van ons!!

Een fijne Pasen, enne, blijven lachen he!!!

Tot de volgende BLOG!

Soooofeel te doen!

Steeds opnieuw verbaas ik me erover, hoe druk een mens het kan hebben. Okay, nu zijn wij erg ondernemend, niet alleen van nature maar ook omdat het moet. Hier kun je niet even de ww in of een uitkering aanvragen als het fout gaat met een bedrijf of met een baan. Dit brengt echter het beste in de mens naar boven, omdat je alles geeft, het uiterste doet, om je droom gestalte te geven én te behouden. Het voor jezelf werken is voor ons natuurlijk ideaal, omdat je dan ook ondernemend kunt zijn. Werk creëren, als het ware. Het mooie is, dat je voor hard werken wel erg vaak wordt beloond. Maar om je schaapjes op het droge te houden, vergt net zoveel tijd en moeite als om ze op het droge te krijgen, zelfs in een gebied met hoge bergweiden, grijns… Maar bij spanning hoort ontspanning. Een maandje terug bezochten we Perpignan, een boeiende stad aan de kust aan de oude pelgrimsroute naar Santiago de Compostella (zie foto rechtsboven) met het Paleis van de Koningen van Mallorca en prachtige oude kerken, winkelstraatjes en uitzichtpunten.

Uitzicht!
Zodra de bovengrondse leidingen, die deels over onze tuin lopen en knats midden in ons uitzicht staan, ondergronds zijn (hopelijk deze lente!), hebben wij een ongehinderd uitzicht op een van de mooiste stukjes Frankrijk: de kloof van Pierre Lys en de hoge bergen, die de kloof links en rechts vergezellen (zie foto linksboven, in februari genomen vanuit het keukenraam - overigens; leuk afwassen zo he?). De gemeente Belvianes is met veel lawaai en stof bezig om de leidingen langs de hoofdweg in te graven en ook ons straatje staat op het plan. De vraag is alleen, wanneer? Voorbeeld: Men stuurt iedereen een briefje dat op een bepaalde dag van 11 tot 12 uur de elektriciteit even uitvalt. Vervolgens valt op die dag om kwart voor 10 alles een kwartier uit en dat was het dan. Dat is typisch Frans. Daar leer je mee leven. Maar we zou het erg prettig vinden als we wisten wanneer men de leidingen in ons straatje ondergronds gaat leggen en dus de weg gaat opbreken, want dan kunnen we daar rekening mee houden. Zeker, omdat we gasten in ons vakantiehuisje zouden kunnen hebben, of net boodschappen willen gaan doen. Snappez vous? Het is alleen hilarisch dat men hier in Frankrijk de ‘Franse Slag’ ook kent. Die heet hier de ‘Spaanse Slag’. Comme un Espagnol…. O God. Het kan dus nog erger!

Holiday Home for Dogs, een verhaal met een staartje…
Het zou Frankrijk niet zijn, of het barst er van de Engelsen. In groepen, verenigingen, of individueel. Ze hebben bijna allemaal een of meerdere honden, die ze dan vervolgens weer niet zo makkelijk naar de UK mee kunnen nemen. Dus als ze met een begrafenis, verjaardag, ziekenhuiscontrole of andere gelegenheid naar de UK moeten afreizen, bellen ze ons op. Zo hadden wij in februari de Airedale Terriër, weet je nog? Nou, die is vorige week wéér geweest, ook weer een week. Grendel heet hij. Genoemd naar een middeleeuwse schurk. Om een reden. Grijns.

Omdat Grendel ons - en zijn verblijf hier - nog vers in het geheugen lag, was hij helemaal niet zielig toen zijn baasje de oprit afreed en door de poort verdween. In tegendeel. Hij pakte de bal en wilde meteen spelen. Joechei! Vakantie! We noemen onszelf niet voor niets “Holiday Home for Dogs”. In enkele gevallen wilden de honden geeneens terug naar huis! Nu is Grendel groot en sterk, maar ook intelligent. Da’s lastig, mits je zo’n kerel bezig weet te houden. Het zou een uitputtende week worden, voor ons allebei. Peter was namelijk erg druk met diverse werkzaamheden die nogal een tijdsdruk hebben, en de hond zorgt voor heerlijk korte nachtjes met veel onderbrekingen. Overdag nam ik Grendel onder mijn hoede en probeerde ik hem nieuwe trucjes te leren. Hij kon nooit een bal vangen, dan hapte hij in de lucht en kreeg hij de bal op zijn kop. Hilarisch dus! Die lol is er nu af, want na 10 minuten had ik Grendel geleerd om rustig de bal te volgen (watch the ball!) en toen had hij de techniek ineens door! Het gevolg: nog een keertje nog een keertje nog een keertje! Toen zijn baasje gisteren bij het ophalen de truc zag, kwam hij niet meer bij!

Toen Peter woensdag een hele dag weg was (bijklussen bij onze goede vrienden Anneke en Diederik in Lapradelles (Maison 1800), heb ik hem meegenomen op een superlange wandeling om hem eens lekker helemaal uit te putten, zodat ik ’s middags even kon uitrusten. We liepen over het oude Katharenpad richting Quillan en halverwege is er een uitzichtpunt. Vlak voor het uitzichtpunt loopt er een pad de bergen in (zie foto). Dat pad had ik nog nooit genomen en eens moest toch de eerste keer zijn. Afin, wij de bergen in, langs een watervalletje, en achter ons verdween Belvianes steeds dieper in het dal. Het was prachtig en idyllisch met 20 graden, zon en complete stilte en een supervrolijke Grendel. Nadat we bij het stroompje wat hadden gedronken, begonnen we aan de terugweg. Zodra Grendel op het Katharenpad terug was, begon hij te racen! Linksaf, terug rechtsaf, weer linksaf, helemaal door het dolle!! Ik had mijn duimen alweer omhoog staan want ik zag dat middagje op de bank al helemaal zitten. En ja hoor, toen we thuis waren viel hij op de vloer en lag 3 uur diep te slapen, en ik kon heerlijk mijn boek uitlezen. Missie geslaagd! Donderdag heb ik hem durven loslaten in onze bostuin, bij de rivier, waar hij zich kostelijk vermaakte door onze stapel aanmaakhoutjes te slopen.

Vrijdag was Peter weer een dag klussen en zijn Grendel en ik bij de rivier in de kloof vlakbij de waterval gaan zitten, een feest voor Grendel die, nadat ik hem nat spetterde, breeduit begon te lachen! Woehahahaha! Ik wist niet wat ik hoorde!!! Resultaat: Nog een keertje nog een keertje nog een keertje!! Terug thuis kon ik lekker buiten zitten toen hij weer uren lang onderzijl was. Die paar uurtjes uitrusten had ik wel nodig!

Ik wist trouwens niet dat een hond kon slaapwandelen, nou ja, slaapzitten. Hij zat. Met zijn ogen dicht! We merkten aan de spastische spierbewegingen van zijn bovenlip en zijn ogen dat hij droomde, maar hij was in zijn slaap van alles aan het vertellen en luisterde met gespitste oren toen ik ‘good boy’ zei. Hij keek me recht aan… met zijn ogen dicht.., voordat hij weer ging liggen en een diepe bromzucht slaakte. Die Grendel… Hij is gisteren weer opgehaald. Wat een rust...

Leuke gebeurtenissen en andere nissen…
Maar genoeg nu over honden. Er zijn nog meer leuke dingen gebeurd de afgelopen maand. Eind februari kregen we visite van 2 lieve vrienden, Klaas van Urk en Wouter de Boer. Klaas is bekend als schrijver van een bestseller over de Ark des Verbonds, waarvan de onderzoekssporen naar de Languedoc lopen. We hadden elkaar een jaar geleden al ontmoet. Wouter trakteerde ons opnieuw op een heerlijke lunch, die door het prachtige zonnige weer buiten werd klaargemaakt en opgegeten. We genoten van het sfeertje en het al-fresco lunchen. Aan het einde van de middag reden we nog even naar Rennes-le-Chateau, waar we alvast een voorproefje kregen van het gerenoveerde museum. Peter was al in onderhandeling met de gemeenteraad en de burgemeester, meneer Painco, in verband met de website van het dorpje, dat wij graag zouden willen ontwerpen. Dus kreeg Peter de speciale toestemming om met ons (Klaas, Wouter, ikzelf en nog twee RLC onderzoekers die we in RLC tegenkwamen: Johan en Christien - zie foto) alvast een kijkje te nemen.



Ikzelf had meneer Painco de burgemeester nog niet ontmoet. Ze waren volop bezig met de laatste loodjes in de oude kosterswoning, en de man in het blauwe werkpak die ons de unieke en exclusieve rondleiding gaf, bleek dus burgemeester Painco te zijn! Lachen hoor! Het was heel bijzonder om te zien hoe men met man en macht inclusief gemeenteraad én burgemeester in werkpak bezig was om het museum te renoveren, dat op 1 maart weer is geopend en nu een nog beter beeld geeft van het ‘Geheim van de Rijke Priester’.

De laatste weken heb ik dus hard gewerkt aan een website ontwerp voor Rennes-le-Chateau, de gemeente zelf dus. Het ontwerp voor de kopillustratie heeft Corjan de Raaf (raafmusic.nl) gedaan, en daar zijn we erg trots op! (Luister eens naar zijn (Nederlandstalige) prachtige liedjes!). Donderdag 12 maart werd het ontwerp goedgekeurd, dus de komende week zal ik de website helemaal in elkaar gaan zetten en vertalen in het Engels, en binnen een paar weken moet deze dus online staan. Wat een eer! En wat een vertrouwen! Hopelijk komen er nu na deze gemeente ook andere gemeenten over, die ons een website opdracht gaan geven. We zijn momenteel bezig aan de website voor een Deense componist en werken aan de laatste loodjes voor de interactieve website van een grote groep Engelsen in de Languedoc. Pffff. En dan moet ik onze eigen sites dus ook nog bijhouden…

Honden, websites, wat nog meer? Peter heeft dus voor een grote Nederlandse touroperator reisinformatie boekjes zitten maken, die in grote getale worden gedrukt. Dat was dus echt een geboorte. Deze komende week zijn het nog de laatste loodjes. Daarna hebben we een waslijst met klussen in en rond het huis en het vakantiehuisje om af te ronden. De tuinen beginnen nu ook wat meer vorm te krijgen, maar 2600 m2 is geen kattenpis. Iedere keer weer een beetje en langzaam begint alles mooi te worden. De vroege fruitbomen zoals de zwarte kers, de amandel en de abrikoos staan in de bloei, evenals de voorjaarsbolletjes, en de vogels zijn driftig nestjes aan het bouwen. Lekker! Lente!

Weet je wat jij zou moeten doen?
Om het toerisme in deze streek wat te stimuleren, geeft de Kamer van Koophandel dagtochten weg (alleen de lunch moet je dan betalen) aan bedrijven die zich voor het toerisme inzetten, de zgn. ambassadeurs van Occitanië. Ook wij kregen een brief met de uitnodiging voor een x-aantal tours, waarvan wij er eentje hebben uitgekozen die in een gebied komt, waar wij nog amper zijn geweest. De Lauragais. We hebben ons dus ingeschreven en gaan 26 maart met de Kamer van Koophandel een abdij en een kapel bezoeken, lekker lunchen en een boottochtje maken. Gaaf hoor!! Kunnen we weer contacten leggen en de streek ontdekken. Het hoort er allemaal bij.

Verborgen Frankrijk
Er is een nieuw boek uit in de Dominicus reeks, genaamd Verborgen Frankrijk. Het is een nieuwe uitgave van een enkele jaren geleden uitgegeven boek, geschreven door Nathalie van Koot en David Scherpenhuizen. Beide schrijvers komen eind april bij ons langs om te praten over Occitanië en wij maken graag promotie voor hun boek, dat volgens mij een fantastisch beeld geeft over o.m. de esoterie in Frankrijk. Liefhebbers van de Da Vinci Code kunnen hier de echte geschiedenis in terug vinden. Geen sprookjes, maar echte gebeurtenissen en feiten, die hebben geleid tot een verbuiging van de geschiedenis en de religies binnen Europa. Ik denk dat ook Klaas en Wouter dit boek zullen verslinden! Grijns…

De verhuur van ons vakantiehuisje gaat prima, 17 weken al dit jaar! Omdat er nog wat zomerse weken vrij zijn, verwachten we minstens 21 weken te kunnen halen, en dat is fantastisch! Ook is er een aanvraag van Amerikanen binnengekomen voor een lang weekend hotel inclusief dagtochten in mei, en opnieuw een hond in de week ervoor. Alles helpt, en zolang we ons brood kunnen verdienen met het andere mensen blij maken of helpen, zijn wij gelukkige mensen. Okay, de neus ligt 1 cm boven de waterlijn, en er moet effe geen storm opsteken, maar we liggen op koers!!!

Een warme knuffel uit een zomers Belvianes!

Nieuwtjes uit Belvianes!

Langzaam wijken de wolken boven de kloof waar we op kijken, uiteen voor de krachtige zon. Het is zwoel, en het gras begint alweer te groeien. Spreeuwen doen zich te goed aan de regenwormen die na de lange regenbui vannacht naar de oppervlakte zijn gekropen. Mist hangt boven de rivier de Aude en binnen brandt de houtkachel. Het is zondag. Even een beetje rust, voordat vanavond Grendel de Airedale terriër wordt gebracht voor 7 dagen.

Een week geleden verwoestten de harde stormen vele bomen en gebouwen. Gelukkig hebben wij zelf geen schade gehad, het diepe dal van de zuidelijke Hoge Aude Vallei is wonder boven wonder gespaard gebleven! Maar enkele vrienden van ons die wat hoger wonen of verder landinwaarts, zijn er niet zonder kleerscheuren vanaf gekomen helaas. Wel stond de rivier de Aude zo hoog, dat hij nog maar ca. 30 cm van onze laagste tuin af stond (normaal anderhalve meter). Op de foto: de oude houtzagerij, een paar honderd meter verder stroomafwaarts. Wel een mooi gezicht he?

De afgelopen weken hebben we veel honden gehad en als de telefoontjes en e-mails nog loskomen die we hebben gehad, zullen er ook binnenkort weer honden gaan komen. De hondenopvang is voor de Engelsen hier een absolute 'blessing' en voor ons een leuke bijverdienste. We betalen er ons stookhout van en andere kleine uitgaven, die er stiekem toch inhakken. Het Roer Om betekent de eerste jaren keihard werken, het hoofd boven water houden, maar ook het genieten van iedere overwinning!

Sam is een springer spaniel, zo'n middelgrote overactieve lieverd, en ogen waarbij je gewoon wegsmelt. Hij is een hele week geweest, 8 dagen. We waren compleet uitgeput toen hij werd opgehaald. Hier enkele foto's van de energieke Sam:



Verder ben ik trots op 2 Peters. De ene is "mijn" Peter, die momenteel keihard zit te zwoegen op een fffupermoeilijke zelf ontworpen website voor een klant en het niet opgeeft. De tweede is Peter Hofman, die een fffupermooie videoclip op U-tube heeft staan:



Fffuper he? (hee, het is net, alsof ik flif)... Teveel Terry Pratchett gelezen denk ik. Grijns...

Om te integreren in een vreemd land is het van groot belang om dingen samen te doen met de lokale bevolking. Zo zijn we immers betrokken bij een stichting voor het behoud van Rennes-le-Chateau, waardoor we veel mensen hebben leren kennen die hebben gemerkt dat we hard werken en dat we voor vriendenprijzen sociaal zaken doen t.b.v. de streek en het behoud van de indrukwekkende Occitaanse cultuur. Dat dit op prijs wordt gesteld is duidelijk, dat merken we aan de opdrachten die we nu ook van de Fransen zelf beginnen binnen te krijgen. En dat is een goed teken!

Ook hadden we afgelopen week gasten in de gite, hartstikke gezellig! Ze kwamen op de aanbieding af (Topic Travel had korting gegeven en wij een gratis gidsdag en gratis opgemaakte bedden).

We zijn donderdag met zijn drietjes naar Carcassonne geweest, dat was hun gratis gidsdag. (Deze foto is van mei 2008 overigens, ik had mijn camera niet bij me). Het was 's morgens nog wat bewolkt met een koud windje, maar na een bak café crème hadden we het weer helemaal lekker warm en begonnen we aan de wandeling door de middeleeuwse binnenstad. Veel winkeltjes waren dicht en helaas ook het kasteel, dus heb ik hen de mooiste hoekjes en doorkijkjes laten zien. Ik geloof wel dat ze er heel erg van hebben genoten. Omdat we nog wat tijd over hadden, zijn we ook nog via Rennes-le-Chateau gereden. Het verhaal kenden ze niet en ze vonden het hartstikke interessant! Het was toen ook schitterend weer geworden en we genoten ook van de uitzichten. Ik kon meteen even inspecteren of de storm van afgelopen zaterdag nog schade had aangericht en ik ontdekte slechts een gebroken ruit in de tour Magdala, en dat hebben we ook meteen via een mailtje aan de gemeente doorgegeven. Maar nu komt het:

Toen we terug liepen naar de parkeerplaats ontdekte ik iets in het zand, iets ovaals. Ik dacht, wat is dat nou? Dus ik graaf het uit, en nu blijkt het een hanger te zijn, voor aan een ketting. De hanger was vrij groot, ovaalvormig en erin zat een grote geslepen halfedelsteen. Het was flink beschadigd, dus voor het mooie hoeft niemand het meer te dragen, en aangezien het al een tijdje in de grond zat zo te zien, en alle winkels waren gesloten, heb ik het schoongewreven en meegenomen. Ik heb het de hele tijd in mijn hand gehouden en voelde het helemaal warm worden. Eenmaal thuis heb ik hem schoongemaakt en omgehangen aan een bestaande ketting. Binnen een kwartier smolt ik helemaal in een lekkere rust, alsof ik 3 Blanquettes achterover had gegooid, weet je wel? ;)-

Nadat ik wat onderzoek had gedaan, bleek het hoogstwaarschijnlijk een jaspis te zijn. Dat is een geneeskrachtige steen die, en nou komt het, heel goed is voor precies die klachten die ik vooral i.v.m. mijn M.E. heb. Wat ongelofelijk "toevallig" dit he? Wat voor steen het uiteindelijk ook mag zijn, de werking van de steen stijgt mijlenver boven zijn materiële waarde uit.

Op dit soort tourdagen, als ik me uitsloof om de geschiedenis en cultuur van Occitanië te promoten en de geheimen van de streek probeer uit te leggen, is er altijd iets dat op mijn pad komt als "cadeautje". Deze keer vond ik het cadeautje wel erg lief. Daarbij, het prijskaartje hing er nog aan en je kon er net nog op lezen dat de hanger oorspronkelijk 39 euro had gekost. Ik heb hem constant om. Samen met mijn AMORC rozenkruisje, beiden aan één ketting. (...)

Vrijdag moesten we op 2 honden passen, omdat hun baasje even naar het ziekenhuis moest: Clyde en Murray. Twee zwervers die de man liefdevol in huis had opgenomen, maar helaas geen enkele opvoeding hebben gehad. Clyde plaste dan ook meteen 5 x in huis, maar gelukkig stopte hij ermee toen ik hem steeds corrigeerde. Het gedrag van een hond verandert meteen als je aangeeft dat jij de baas bent. Clyde voelde zich snel op zijn plek en was de rest van de dag niet meer van me weg te slaan. Murray gaf geen enkel probleem, die had het de hele dag enorm naar zijn zinnetje. Maar toch is het dan wel weer lekker als ze weer weg zijn, en ik wat uitgebreider aan de schoonmaak kan... grinnik...

Zaterdagochtend heb ik van mijn vriendin Karen een heerlijke aromatherapie body massage gehad. Wat kan een mens daarvan opknappen!! Wel handig hoor, zo'n vriendin! Grijns... Ach, ik maak voor haar weer websites voor haar appartement en bedrijf. En zo helpen we elkaar de winter door.

In januari heb ik ook onze website
www.barinca-travel-and-tourism.info
vernieuwd. Hopelijk krijgen we ook wat meer klanten voor de tours op deze manier. Het gidsen bevalt me enorm. In plaats van het opdreunen van jaartallen, architecten, historische figuren en maten en gewichten hou ik mijn 'preekjes' liever in de vorm van verhalen. Dat spreekt veel meer aan en ik merk, dat mensen dan ook helemaal enthousiast worden. Het gaat allemaal wat meer leven, als bepaalde plaatsen worden geïllustreerd door achtergrondverhalen. En die achtergrondverhalen, die ken ik ondertussen van buiten. Het is de mooiste baan ter wereld en ik hoop dat ik dit jaar veel mensen mag rondleiden door het prachtige Occitanië!

N.B. De Airedale terriër is gearriveerd, Grendel. Echt een bakbeest!! Hij heeft hele sterke kaken dus spelen is even uitkijken, maar het is een echte schat. Hij is pas 20 maanden dus erg jong nog, maar uitstekend opgevoed en dat is echt een enorme opluchting. De eigenaar heeft hem in België gekocht en allerlei commando's geleerd. We zijn al een eind wezen wandelen en hij is fantastisch aan de riem! We gaan dus een leuke week tegemoet, want we hebben nog een paar wandelroutes niet gedaan, en daar is nu een uitstekende gelegenheid voor om die te gaan verkennen!

NIEUWE BIJLAGE 3 FEBRUARI:

Diederik en Anneke uit Groningen/Lapradelle hebben de steen uit de hanger kunnen identificeren, knap hoor! Het is een Labradoriet!! En weet je wat nou zo frappant is? De werking is net zo super als die aan een Jaspis wordt toegeschreven. Ik zal er dus zeker baat bij hebben en ik kan er nog niet over uit dat deze hanger op mijn pad is gekomen. Diederik en Anneke, heel erg hartelijk bedankt!!!

Tot de volgende blog!

Gelukkig Nieuwjaar!

...

We hebben de feestdagen weer achter de rug. Peter en ik hebben genoten van een rustige Kerstmis, die we hard nodig hadden, want we waren compleet uitgeput. Traditioneel heb ik op 31 december oliebollen gebakken, ananananasflappen en een slaatje gemaakt, en we hebben een Blanquette (oermoeder van de Champagne wijn) opengetrokken! Hier was er geen 1 rotje, geen enkele vuurkogel, niets, heeeeerlijk! Lekker rustig, geen kruiddampen en overspannen dieren en 's nachts met frisse lucht slapen om op 1 januari weer een nieuw jaar te beginnen.

We hebben eind 2008 toch nog sneeuw gehad, het begon op 2de Kerstdag al te sneeuwen, en op zaterdag lag het zo dik, dat er veel takken in onze tuin waren afgebroken, zelfs enkele toppen uit bomen! Maar, we kwamen er wel mee in de krant!!



De vertaling die de automaat van Translate Google laat zien, heeft ons ontzettend aan het lachen gemaakt. Komt ie:

"Het is een echte ansichtkaart scène ontdekt dat de inwoners van de stad in wakker afgelopen weekend. In feite, sneeuw viel in overvloed, net als elders in de vallei van de Boven-Aude, maar vooral in de hoeveelheid in het kleine dorp van Gaston Bonheur. De kinderen zijn verslaafd aan plezier met eindeloze gevechten sneeuwballen en sneeuwpoppen maken. De voormalige hebben echter de voorkeur aan een verblijf in hun schoenen op de hoek van de open haard terwijl het bewonderen van het landschap van achter hun ramen. Geen schade te verklaren uit de takken van hoge bomen die gekraakte onder het gewicht van de sneeuw".

Brullen he?

Hier nog wat foto's van de sneeuw en de sfeer in Les Contes de l'Aude:





Maar goed, we kregen helaas op diezelfde Tweede Kerstdag ook een bijzonder droevig bericht door van Linda uit Tilburg. Ze zit niet alleen in een periode van zware chemokuren, op Eerste Kerstdag overleed ook nog eens haar pa, en dat is natuurlijk afschuwelijk. Wij wensen haar en haar familie veel sterkte toe in deze moeilijke tijd.

Ook mijn moeder heeft 2 volle weken in het ziekenhuis gelegen en kon wonder boven wonder de dag voor Kerstmis naar huis, maar ook deze periode was erg zwaar voor zowel ma als pa en Lenie, die iedere vrije minuut in Dordrecht was. Toch hebben ze een fijne kerst en Oud & Nieuw gehad en daar ben ik erg dankbaar voor!!

We zitten in 2009 in het jaar van de Os of de Stier volgens de Chinese kalender, en het is te hopen dat de bijzondere eigenschappen (kracht, bescherming, doorzettingsvermogen etc.) daadwerkelijk zijn krachten op aarde zullen tonen. Met alle ellende in de wereld, de oorlogen, de gevechten, de haat en de nijd, alle kleinere problemen van de mensen onderling, zowel lichamelijk als financieel tijdens de pittige tijden van de krediet crisis, moet er toch eens zegen van boven komen, om iedereen kracht te geven, maar ook liefde, verdraagzaamheid, en vrede. Enne, oja, eindelijk eens een keertje wat extra geluk.

Weet je wat? We zetten gewoon een joker in!

Tot de volgende Blog!