Vijf Maanden in een Notendop

Na een roerig half jaar gaan we eindelijk de zomer in. De maanden juli en augustus lijken vooralsnog kalm te blijven en dat is goed, want de afgelopen 5 maanden waren lood en loodzwaar. Ik zal het proberen in een notendop te vertellen, en uiteraard zal ik ook wat mooie foto's delen.

Maar eerst groot nieuws! Mijn tweede boek, "The Eye of Ra", is nu ook uit als eBook! Het is te koop bij Amazon (kijk voor alle links op www.jeannedaout.com).

Ik heb inmiddels ook een artikel geschreven voor "The Heretic" magazine, dat binnenkort uit gaat komen, en een interview gegeven voor de officiële Otto Rahn website. De link: www.otto-rahn.com/interview-jeanne-daout-new-book-otto-out :)

Ook de reis "Mystiek Occitanië" zal waarschijnlijk doorgaan! Er zijn nog plaatsen beschikbaar, dus als je interesse hebt, kijk dan op www.mystiekoccitanie.blogspot.com voor alle info en aanmeldingen. De reis is voor leden en niet-leden, dus iedereen is welkom! :)

Allez, daar gaan we dan. Vijf maanden in een notendop!

Houston, we have a problem
Niet alleen de badkamer en de wc waren aan vervanging toe (lekkage, muren waren rot, alles moest eruit), ook het terras werd door boomwortels omhoog gedrukt en moest worden vervangen. Het hele huis schreeuwt om aandacht, en dat zou dan ook de bestemming worden van een groot deel van mijn erfenis. De werkzaamheden zijn dan wel begonnen en een groot deel is af, maar er moet nog wel veel gebeuren. Het houtwerk moet in de beits, de wc moet nog worden afgemaakt en ook de tuin heeft een onderhoudsbeurt nodig. Helaas kunnen we niet alles zelf doen, dus is er hulp ingeroepen. Een buurman van onze lieve vrienden Ankie en Rob, genaamd Jim, heeft ons geholpen met de badkamer en het terras.

Het oude terras.

Jim helpt Peter met de badkamer. Alles moest eruit, de muren bij het bad waren natte peperkoek, de tegels vielen er zo vanaf. Maar, uiteindelijk is het met de badkamer en het terras wel goed gekomen.

Inwijdingsreis maart 2016
In maart ben ik een lang weekend naar Nederland geweest voor de 11de inwijding van de Rozekruisersorde AMORC, hetgeen zoals gebruikelijk heel mooi was. Meer info over de AMORC: www.amorc.nl.

Ik heb ook heel erg genoten van het verblijf bij mijn broer en schoonzus in Nieuwegein...

... een bezoek aan mijn zus, en mijn gesponsorde verblijf in Apeldoorn, dat helemaal in het teken stond van het koninklijke paleis Het Loo en mooie gesprekken met een goede vriend. Ik ben zo dankbaar! Hieronder wat plaatjes van mijn bezoek aan Nederland.

Ondergetekende in Apeldoorn; met koningin Wilhelmina op de foto. ;-)

Heerlijk wandelen in het park en de bossen bij Het Loo.

Benito, het paard van Beatrix.

Bezoek aan Het Loo.

De speelkamer van Juliana.

De beroemde tuinen, in maart nog kaal, maar toch mooi!

De koninklijke stallen van Het Loo.

Herman, mijn fantastische gids in Het Loo en een goede vriend. Ik ben ontzettend dankbaar voor de mooie tour door het paleis en de bijzondere vriendschappen die ik via de AMORC heb gekregen. Ook heb ik intens genoten van het avondje in Den Haag bij Annemarie, wat een heerlijk weerzien!

En weet je nou wat ik zo gaaf vind? Terwijl ik naar Nederland ging - en mijn bezoek had dus echt een oranje tintje - waren onze lieve vrienden Ankie en Rob in Parijs om de koning en koningin een handje te geven. :D

Leuk he? :D

Afin, het was veel te snel om en woensdag was ik alweer in Frankrijk op mijn eigen stekkie.

Als Babar wakker is, is hij duidelijk aanwezig. Steeds vaker gaat hij nu terugpraten, of dingen vragen met halve, of soms zelfs hele, zinnetjes. Geen woord van te verstaan, maar toch weet ik maar vaak genoeg wat hij bedoelt. ;-)

De boompioen stond zo mooi in de bloei in april!

Rennes-le-Chateau anno 2016.
De nieuwe ingang van het museum, de Jardin de Marie die weer open is voor het publiek om heerlijk te eten of te drinken, en nog wat kleine veranderingen voor de fanaten: de oude trap staat weer tegen de kleine toren op de Tour Magdala, en de wassen beelden staan anders opgesteld.

Het seizoen kwam al snel op gang, met diverse dagtochten met een groep. Ik word nu ook vaker ingehuurd door busmaatschappijen voor een gidstocht op lokatie. Keigaaf natuurlijk. :)

In Carcassonne met een Britse groep (wijntour).

In de tuin begon natuurlijk alles prachtig in de bloei te komen, maar dit jaar heb ik iets minder foto's gemaakt dan anders. Ik had namelijk wel heel wat anders aan mijn hoofd. Eind maart werd er borstkanker bij mij geconstateerd. Dat was een hele schok, want die bobbel in mijn borst die ik al bijna 3 jaar heb, was tot nog toe altijd alleen maar een kiste waar ik me niet druk om hoefde te maken. Maar toen de bobbel maar steeds groter werd en ook rood, wilde ik toch een biopsie laten doen. Het resultaat was schokkend. Het was een agressieve tumor, die snel moest worden geopereerd. Ik werd enkele dagen voordat mijn zus en haar vriendin voor een week zouden komen, compleet binnenstebuiten gekeerd in Toulouse, in het Centre Oncopole, om te kijken of ik nog ergens anders tumoren zou hebben. Er werd zelfs een bottenscan gemaakt, waarvoor ik een radioactief infuus kreeg en 2 uur niet uit de wachtkamer weg mocht. Samen met andere patiënten hebben we naar de TV in de wachtkamer gekeken, hetgeen de tijd wat doodde. Peter moest zichzelf vermaken, want die mocht er uiteraard niet bij zijn. Het resultaat van die tests was goed, ik was verder helemaal schoon.

De operatie stond gepland op 3 mei. Ik had dus nog eerst een weekje afleiding met mijn zus en haar vriendin Relinde. Hieronder wat foto's van diverse uitstapjes.

Op de markt in Mirepoix, altijd kleurrijk en gezellig.

Het vingerlabyrinth in de kerk in Mirepoix.

Het pentagram in het kerkje van St. Benoit. De Benedictijnen waren gek op de leer van Pythagoras, en samen met de Franciscanen en Katharen waren zij zeer mystiek en goed op de hoogte van de Hermetische kennis. Later zou dat grotendeels verdwijnen, vooral nadat de kerk in Rome de oorlog verklaarde tegen alles en iedereen die anders dacht. Of dieper.

De Pyreneeën.

Met Relinde beklom ik Montségur, terwijl Peter en mijn zus Lenie vriend en filmmaker Richard Stanley bezochten. Ik wilde perse een deel van mijn vader zijn as op Montségur begraven. Dit heeft vooral te maken met een verhaal dat hij me vertelde, toen we samen naar het monument klommen in 2001. Hij vertelde over de link tussen zijn voorouders en de Katharen, en zijn persoonlijke band met de plek die hij toen al niet meer kon beklimmen. Een goede reden voor mij om dit dan alsnog voor hem te doen. Een deel van hem is nu deel van Montségur.

Maar ook mijn moeder, die van schitterende uitzichten hield, kreeg een plekje, toen ik een deel van haar as begroef op het uitzichtpunt over de kloof van Galamus.

Ook heb ik een kaarsje gebrand, voor een voorspoedige operatie, bij het magische vierkant in de grot van Galamus.

Meer kan een mens niet doen, toch?

Eenmaal thuis hebben we het restant van de as van mijn beide ouders in 1 zak gedaan, en begraven op een mooie plek in de bostuin, naast mijn hondje, Maurice. Het is allemaal nog zo vers, en het doet nog veel pijn, maar uiteindelijk hebben dit soort rituelen ook het doel om mee te helpen het verlies te verwerken. En voor mij het voelt goed zo.

Oncopole, 3 mei 2016
En toen was het ineens zover. Blik op oneindig, en gaan met die banaan. 's Morgens vroeg werd ik opgenomen in het ziekenhuis in Toulouse, en om half 1, na diverse laatste testen, werd ik geholpen. Ik liep zelf naar de operatietafel, de eerste keer in mijn leven dat ik zou worden geopereerd, en zodra ik lag, werd mijn linkerarm naar links getrokken voor het infuus, en mijn rechterarm helemaal naar boven, zodat ze ook bij mijn oksel konden (mijn poortwachterslymfeknoop moest er ook uit). Vlak voordat ik de narcose kreeg toegediend zei de chirurg dat hij misschien mijn borst zou moeten amputeren. Ik werd enkele uren erna wakker en was zo blij dat mijn borst er nog zat! Met een enorme glimlach en lekker high van de morfine, werd ik teruggereden naar mijn eigen kamer, waar Peter zat. Nu was het wachten op de chirurg met het resultaat.

Aan het eind van de middag mocht ik alweer naar huis, en door de zwoele, comfortable rit met de ambulance taxi en mijn morfine rush was de wereld zo mooi! De goudgele zonnestralen, de Pyreneeën, de landschappen die voorbij trokken, de oude dorpjes; de twee uur durende rit was in mijn gevoel zo om. Maar daarna begon natuurlijk de revalidatie. Ik leidde mezelf af door wat te fotograferen.

Ik had amper 3 weken om mezelf sterk genoeg te krijgen, want op 22 mei begon de groepsreis die 6 achtereenvolgende dagen zou gaan duren. Ik had erg veel pijn, met name onder mijn arm en in mijn oksel. Op vrijdag de 13de moesten we zelfs nog met spoed naar Toulouse, want ik had een joekel van een oedeem gekregen. Ik verging van de pijn. Maar liefst 600 centiliter werd er afgenomen! Die derde week, waarin ik mezelf moest opwerken, was loodzwaar. Maar 1 dingetje was wel weer leuk en energiegevend. Ik kreeg na 3 jaar dan eindelijk uit de States het certificaat met alle rechten op mijn eerste boek, voor het geval er ooit een film of TV serie van zou komen. :)

Ook kreeg ik diverse cadeautjes van mijn vrienden, zoals een schitterende quilt, etherische olie, homeopathische druppels om aan te sterken, kaarten, bloemstukken, muziek cd's, meditatie cd's... Wat ontzettend lief allemaal! Peter moest natuurlijk volop het huishouden in. En hij doet het zo goed! Maar de tijd ging snel en al gauw kwamen de leden van de groep aan op Toulouse airport, en begon de zware reis door Occitanië. Ik hoopte vurig dat ik de reis zou kunnen volbrengen.

Tour Occitanië met Marge en Ginny en 16 Amerikaanse dames

Met Marge (links) en Ginny (rechts).

Maandag 23 mei bezochten we Rennes-le-Chateau en Rennes-les-Bains.

Dinsdag bezochten we Carcassonne en Alet-les-Bains.

Op woensdag bezochten we Puilaurens (geen foto's, want ik mocht nog niet klimmen) en Galamus.

Heerlijke lunch met panacotta dessert in St. Paul en daarna door naar Galamus.

Donderdag waren we de hele dag in Montségur en wat was het schitterend weer! Peter ging deze keer met de halve groep naar boven, terwijl ik met de andere helft op een terrasje ging zitten. De middag brachten we door in het museum en we konden het kerkje in kijken om de zwarte madonna te zien (kopie van de zwarte madonna van Montserrat in Catalonië).

Ondergetekende in Montségur bij het uitzichtpunt aan het einde van het dorp bij de kloof.

Vrijdag gingen we naar Limoux, waar we de markt en twee kerken bezochten, waaronder de N.D. de Marceille.

Maria Magdalena gehuld in de sterrenmantel die normaliter door Moeder Maria wordt gedragen.

Limoux staat bekend om het langste carnaval ter wereld (3 maanden).

Het komt hier wel vaker voor: het zegel van Salomo oftewel de Ster van David in de glas-in-lood ramen van een kerk. Het gebied heeft vooral in het verleden heel veel joodse gemeenten gehad, grotendeels afkomstig van vluchtelingen uit Israel en Egypte (de Romeinse bezetting was daar vele malen zwaarder voor de bevolking dan in Zuid-Frankrijk en Noord-Spanje.

De Via Sacra achter de Notre Dame de Marceille aan de rand van Limoux.

Zaterdag gingen we naar Collioure aan de Middellandse Zee, waar we het kasteel bezochten. De rest van de dag was ter vrije besteding, en iedereen genoot met volle teugen.

Hoe vinden jullie mijn nieuwe hoed? ;-)

Peter en ik deden zo weinig mogelijk. Wat waren we moe!! We zaten lang te doezelen in de Templiers bar aan de haven, een echte aanrader, omdat er allemaal schilderijen en prenten hangen. Collioure is immers een schildersstadje.

"Man photobombing a photo." - Hij heeft wel wat weg van ZKH Willem Alexander vind ik. ;-)

De dag eindigde met een afscheidsmaal in hotel Maison Templière met paella, en een boeksignering. Ik heb veel boeken verkocht.

De week erop was ik keistuk; het was een uitputtingsslag, maar ik heb het gehaald! Stoer he?

De recentie van Marge op Facebook: "I am late in coming to posting here and commenting on the lovely photos of our group. That is because I needed a few days of adjustment after arriving home. Today I feel restored and healed. I begin by singing the praises of Anneke Koremans and Peter van Deursen, the most amazing guides for our trip through the magical Languedoc regions. The beauty of this area nestled in the Pyrenees region is unparalleled and in all my travels there is no other place that can compare. Our timing was perfect as we inhaled the beauty of roses everywhere. Anneke is a divinely guided spirit on earth. Her stories and her insights weave a tapestry spun in gold. Her words are enlivened by a spirit filled presence. She is a true gift and an inspiration to our group and to me personally. Bless you, Anneke. And of course, without Peter at the helm of the ship we would still be at square one. He kept us moving and on time. I am very grateful for his grounded presence. So please, if you ever want to embark on a journey filled with sacredness and light, please consider reaching out to them. They guide both individuals and groups and I promise you will be forever transformed. I am eternally grateful to both of them, and of course I must mention our group of 18 women, young and not so old, who trusted me to take them on the journey of a lifetime. Merci!!!!!!!"

Bloos...

De maan boven de berg. En een vogel. Of een vliegtuig. Of superman. We zullen het nooit weten. ;-)

Op 31 mei moest ik laat in de middag op controle in Toulouse in het Centre Oncopole. Dan zou de chirurg ook haar plan de campagne voorleggen. Om de tijd te doden zijn Peter en ik naar Castelnaudary gegaan. Hieronder het oorlogsmonument.

De kerk was helaas dicht, en het regende, maar na de lunch stond ons een mooie verrassing te wachten.

Ik had enkele nachten daarvoor een bijzondere droom gehad. Ik stond aan de waterkant in het duister van de nacht over een meertje te kijken terwijl de volle maan weerspiegelde in het water. Een engel verscheen rechts van mij, en zei: Zie hier, the Lady of the Lake, Luna. Zij is de reflectie van God op aarde, en symboliseert de aanwezigheid van God in ons allemaal. Ave Luna."
Ik werd wakker en moest aan Avalon denken, en de Graal (levenscontainer/zwangere moeder aarde), en de horens van de koe/stier in de oude godsdiensten (b.v. Hathor in Egypte).
Maar goed, omdat de kerk dicht was, liepen we in Castelnaudary dan maar een rondje om de kerk, en ineens zag Peter een klein tuintje. En wat stond daarin? Een schitterende Maria op de wassende maan...

Ik was zo enthousiast als een kleuter! Grijns. Maar de middag was nog niet afgelopen. De controle bij de chirurg was heftig. Wel constateerde ze dat ik gelukkig nagenoeg geen vocht meer in mijn arm en oksel had, en ze was daar verbaasd over, omdat ik 10 dagen daarvoor nog een nooddrainage had en er normaal nog maandenlang wordt getobd met zulke oedemen. Verder stond ze me aan te kijken of ze water zag branden toen ik vertelde dat ik een 6-daagse tour door Occitanië had gegidst. Maar niets was te vergelijken met het gezicht dat ze trok toen ik chemo weigerde. Ik ga niet preventief mijn lichaam vergiftigen met alle gevolgen van dien. Wel zou er een consultatiegesprek worden gemaakt met een radiotherapeut in Carcassonne voor 10 juni. Dan zien we wel weer verder. Poeh. Ik was blij toen ik weer thuis was. Mijn hele buik deed pijn bij de gedachte alleen al. Chemo. Echt niet! Ik besloot definitief mijn buik te volgen.

De week erop had ik een mooie dagtocht naar Puilaurens en Galamus met een klein groepje. Ik klom voor het eerst na mijn operatie weer een kasteel! Het gidsen ging me goed af, en er volgde zelfs in Galamus nog een cadeautje. Een van de groep kon zo prachtig mooi zingen, heel oosters; een beetje Fado (Portugees) vermengd met oosterse klanken. Kippenvel! Ik heb er enorm van genoten. Hieronder wat foto's van de dagtocht.

Eve Marie Roy zingt in Galamus. Schitterend!

Met Babar kun je eigenlijk best wel lachen. Kruipt ie in het rieten tafeltje! En hij valt nog in een diepe slaap ook!

Bewijsstuk 1.

Bewijsstuk 2.

Op 10 juni moest ik dus naar die afspraak voor eventuele bestralingen. Dus, Peter en ik reden weer naar Carcassonne met een boodschappenlijst, want als we dan toch daar heen moeten, kunnen we net zo goed wat boodschappen doen en in de burchtstad lunchen. De afspraak was in het nieuwe ziekenhuis, waar ze dus eerst weer een nieuw dossier moesten gaan aanmaken. Uiteindelijk belandden we in het kantoortje van de radiotherapeut. Hij was van plan om me twee maanden lang van mijn keel tot mijn navel intensief te gaan bestralen. Mijn hele buik protesteerde. Toen ik weigerde, vertelde hij ijskoud dat ik dan waarschijnlijk wel niet lang meer zou hebben. Ik geloof dat dus niet. Als er inderdaad nog eventuele kankercellen in mijn lymfesysteem zouden zitten, dan kunnen die overal zitten. Er is geen garantie dat ik na die bestralingen geen kanker meer zou krijgen. Daarbij krijgt mijn systeem opnieuw een enorme klap, en dat zo kort na de operatie. Dit zou grote gevolgen gaan krijgen, dat staat vast, en met mijn fragiele systeem zag ik dat dus niet zitten. Ik bleef weigeren. Nou, dan staan ze hier wel te stuiteren hoor! Ik val wel aan met homeopathie: kurkuma, Nigella, Essiac thee, paardenbloemwortelthee, frankincense, zeezout voetbaden, antioxidanten en vitaminesupplementen, minder zuivel, minder kip, minder suiker en minder eieren. Ik ben dan wel mijn eigen proefkonijn, maar het is mijn keuze, en daar zal iedereen vrede mee moeten hebben.

Peter in Carcassonne.

Toen Peter bij de huisarts kwam om zijn eigen medicijnen te laten aftekenen, vertelde hij mijn verhaal. De dokter stelde toen voor om een hormoonkuur te volgen van 5 jaar, want mijn tumor was 75% hormoongevoelig (veroorzaakt door een teveel aan vrouwelijke hormonen die dan gaan clusteren). Dat ga ik dus bespreken komende donderdag met een oncoloog (weeeeeer naar Toulouse). We moeten namelijk de juiste pil gaan kiezen die precies bij mij past en alleen een oncoloog kan daar goed bij helpen. Maar ook dan zal ik weer naar mijn buik luisteren. Het komt wel goed.

13-06-2016 - Het 50 jarig bestaan van Anneke!
Gevierd in safaripark Africain Sigean!
Wat een gave dag! Peter en ik zijn op 13 juni gezellig met zijn tweetjes naar het prachtige Afrikaanse safaripark vlakbij Narbonne geweest.

Niet gek he met 50, na alles wat er inmiddels al is gepasseerd... Ik ben best trots op mezelf en dat ben ik niet snel hoor!

Hieronder wat foto's van de dag. :)

Het was heerlijk! Verder hebben we het een beetje rustig gehouden, geen feestje, maar de bijna 300 reacties op Facebook waren wel heel bijzonder. Dat zoveel mensen de moeite hebben genomen een felicitatie te sturen! Lief! :)

Voel ik me 50? Nee. Ben ik er trots op? Ja! Nooit gedacht met al die lichamelijke mankementen mijn hele leven lang. Ik heb al heel wat overwonnen, en nu breekt er weer een harde strijd aan. Maar ik ga ervoor en als het niet lukt, dan heb ik een vol leven gehad. Ik heb veel gereisd, veel avonturen beleefd, boeken geschreven, mensen blij gemaakt, mijn kennis gedeeld, mijn ding gedaan. Alles wat er nu nog komt, zie ik gewoon als een cadeautje. Dèr. ;-)

En weer door...
De tours gaan gewoon door en afgelopen week had ik het weer heel druk. Grote groepen, dus ik liep weer eens met microfoon, versterkertje en mijn Occitaanse vlaggetje door Carcassonne. Ik vind het ook heerlijk om op de bus te zitten, met microfoon, en dan lekker vertellen. :)

Carcassonne, de Porte d'Aude.

Galamus.

De Galamus kloof.

Komende week heb ik alleen op dinsdag nog een halve dagtocht Rennes-le-Chateau en dan donderdag het gesprek met de oncoloog in Toulouse. Omdat we er al om kwart voor 9 moeten zijn, hebben we bedacht om daarna Pamiers te bezoeken. Daar zijn we nog nooit geweest. Dus; we maken er weer het beste van, en proberen zoveel mogelijk te genieten en de dagen te plukken, en ik heb het gevoel dat het allemaal goed gaat komen. ;-)

Wij wensen iedereen een heerlijke zomer toe! From Occitania, with Love! xox