Soooofeel te doen!

Steeds opnieuw verbaas ik me erover, hoe druk een mens het kan hebben. Okay, nu zijn wij erg ondernemend, niet alleen van nature maar ook omdat het moet. Hier kun je niet even de ww in of een uitkering aanvragen als het fout gaat met een bedrijf of met een baan. Dit brengt echter het beste in de mens naar boven, omdat je alles geeft, het uiterste doet, om je droom gestalte te geven én te behouden. Het voor jezelf werken is voor ons natuurlijk ideaal, omdat je dan ook ondernemend kunt zijn. Werk creëren, als het ware. Het mooie is, dat je voor hard werken wel erg vaak wordt beloond. Maar om je schaapjes op het droge te houden, vergt net zoveel tijd en moeite als om ze op het droge te krijgen, zelfs in een gebied met hoge bergweiden, grijns… Maar bij spanning hoort ontspanning. Een maandje terug bezochten we Perpignan, een boeiende stad aan de kust aan de oude pelgrimsroute naar Santiago de Compostella (zie foto rechtsboven) met het Paleis van de Koningen van Mallorca en prachtige oude kerken, winkelstraatjes en uitzichtpunten.

Uitzicht!
Zodra de bovengrondse leidingen, die deels over onze tuin lopen en knats midden in ons uitzicht staan, ondergronds zijn (hopelijk deze lente!), hebben wij een ongehinderd uitzicht op een van de mooiste stukjes Frankrijk: de kloof van Pierre Lys en de hoge bergen, die de kloof links en rechts vergezellen (zie foto linksboven, in februari genomen vanuit het keukenraam - overigens; leuk afwassen zo he?). De gemeente Belvianes is met veel lawaai en stof bezig om de leidingen langs de hoofdweg in te graven en ook ons straatje staat op het plan. De vraag is alleen, wanneer? Voorbeeld: Men stuurt iedereen een briefje dat op een bepaalde dag van 11 tot 12 uur de elektriciteit even uitvalt. Vervolgens valt op die dag om kwart voor 10 alles een kwartier uit en dat was het dan. Dat is typisch Frans. Daar leer je mee leven. Maar we zou het erg prettig vinden als we wisten wanneer men de leidingen in ons straatje ondergronds gaat leggen en dus de weg gaat opbreken, want dan kunnen we daar rekening mee houden. Zeker, omdat we gasten in ons vakantiehuisje zouden kunnen hebben, of net boodschappen willen gaan doen. Snappez vous? Het is alleen hilarisch dat men hier in Frankrijk de ‘Franse Slag’ ook kent. Die heet hier de ‘Spaanse Slag’. Comme un Espagnol…. O God. Het kan dus nog erger!

Holiday Home for Dogs, een verhaal met een staartje…
Het zou Frankrijk niet zijn, of het barst er van de Engelsen. In groepen, verenigingen, of individueel. Ze hebben bijna allemaal een of meerdere honden, die ze dan vervolgens weer niet zo makkelijk naar de UK mee kunnen nemen. Dus als ze met een begrafenis, verjaardag, ziekenhuiscontrole of andere gelegenheid naar de UK moeten afreizen, bellen ze ons op. Zo hadden wij in februari de Airedale Terriër, weet je nog? Nou, die is vorige week wéér geweest, ook weer een week. Grendel heet hij. Genoemd naar een middeleeuwse schurk. Om een reden. Grijns.

Omdat Grendel ons - en zijn verblijf hier - nog vers in het geheugen lag, was hij helemaal niet zielig toen zijn baasje de oprit afreed en door de poort verdween. In tegendeel. Hij pakte de bal en wilde meteen spelen. Joechei! Vakantie! We noemen onszelf niet voor niets “Holiday Home for Dogs”. In enkele gevallen wilden de honden geeneens terug naar huis! Nu is Grendel groot en sterk, maar ook intelligent. Da’s lastig, mits je zo’n kerel bezig weet te houden. Het zou een uitputtende week worden, voor ons allebei. Peter was namelijk erg druk met diverse werkzaamheden die nogal een tijdsdruk hebben, en de hond zorgt voor heerlijk korte nachtjes met veel onderbrekingen. Overdag nam ik Grendel onder mijn hoede en probeerde ik hem nieuwe trucjes te leren. Hij kon nooit een bal vangen, dan hapte hij in de lucht en kreeg hij de bal op zijn kop. Hilarisch dus! Die lol is er nu af, want na 10 minuten had ik Grendel geleerd om rustig de bal te volgen (watch the ball!) en toen had hij de techniek ineens door! Het gevolg: nog een keertje nog een keertje nog een keertje! Toen zijn baasje gisteren bij het ophalen de truc zag, kwam hij niet meer bij!

Toen Peter woensdag een hele dag weg was (bijklussen bij onze goede vrienden Anneke en Diederik in Lapradelles (Maison 1800), heb ik hem meegenomen op een superlange wandeling om hem eens lekker helemaal uit te putten, zodat ik ’s middags even kon uitrusten. We liepen over het oude Katharenpad richting Quillan en halverwege is er een uitzichtpunt. Vlak voor het uitzichtpunt loopt er een pad de bergen in (zie foto). Dat pad had ik nog nooit genomen en eens moest toch de eerste keer zijn. Afin, wij de bergen in, langs een watervalletje, en achter ons verdween Belvianes steeds dieper in het dal. Het was prachtig en idyllisch met 20 graden, zon en complete stilte en een supervrolijke Grendel. Nadat we bij het stroompje wat hadden gedronken, begonnen we aan de terugweg. Zodra Grendel op het Katharenpad terug was, begon hij te racen! Linksaf, terug rechtsaf, weer linksaf, helemaal door het dolle!! Ik had mijn duimen alweer omhoog staan want ik zag dat middagje op de bank al helemaal zitten. En ja hoor, toen we thuis waren viel hij op de vloer en lag 3 uur diep te slapen, en ik kon heerlijk mijn boek uitlezen. Missie geslaagd! Donderdag heb ik hem durven loslaten in onze bostuin, bij de rivier, waar hij zich kostelijk vermaakte door onze stapel aanmaakhoutjes te slopen.

Vrijdag was Peter weer een dag klussen en zijn Grendel en ik bij de rivier in de kloof vlakbij de waterval gaan zitten, een feest voor Grendel die, nadat ik hem nat spetterde, breeduit begon te lachen! Woehahahaha! Ik wist niet wat ik hoorde!!! Resultaat: Nog een keertje nog een keertje nog een keertje!! Terug thuis kon ik lekker buiten zitten toen hij weer uren lang onderzijl was. Die paar uurtjes uitrusten had ik wel nodig!

Ik wist trouwens niet dat een hond kon slaapwandelen, nou ja, slaapzitten. Hij zat. Met zijn ogen dicht! We merkten aan de spastische spierbewegingen van zijn bovenlip en zijn ogen dat hij droomde, maar hij was in zijn slaap van alles aan het vertellen en luisterde met gespitste oren toen ik ‘good boy’ zei. Hij keek me recht aan… met zijn ogen dicht.., voordat hij weer ging liggen en een diepe bromzucht slaakte. Die Grendel… Hij is gisteren weer opgehaald. Wat een rust...

Leuke gebeurtenissen en andere nissen…
Maar genoeg nu over honden. Er zijn nog meer leuke dingen gebeurd de afgelopen maand. Eind februari kregen we visite van 2 lieve vrienden, Klaas van Urk en Wouter de Boer. Klaas is bekend als schrijver van een bestseller over de Ark des Verbonds, waarvan de onderzoekssporen naar de Languedoc lopen. We hadden elkaar een jaar geleden al ontmoet. Wouter trakteerde ons opnieuw op een heerlijke lunch, die door het prachtige zonnige weer buiten werd klaargemaakt en opgegeten. We genoten van het sfeertje en het al-fresco lunchen. Aan het einde van de middag reden we nog even naar Rennes-le-Chateau, waar we alvast een voorproefje kregen van het gerenoveerde museum. Peter was al in onderhandeling met de gemeenteraad en de burgemeester, meneer Painco, in verband met de website van het dorpje, dat wij graag zouden willen ontwerpen. Dus kreeg Peter de speciale toestemming om met ons (Klaas, Wouter, ikzelf en nog twee RLC onderzoekers die we in RLC tegenkwamen: Johan en Christien - zie foto) alvast een kijkje te nemen.



Ikzelf had meneer Painco de burgemeester nog niet ontmoet. Ze waren volop bezig met de laatste loodjes in de oude kosterswoning, en de man in het blauwe werkpak die ons de unieke en exclusieve rondleiding gaf, bleek dus burgemeester Painco te zijn! Lachen hoor! Het was heel bijzonder om te zien hoe men met man en macht inclusief gemeenteraad én burgemeester in werkpak bezig was om het museum te renoveren, dat op 1 maart weer is geopend en nu een nog beter beeld geeft van het ‘Geheim van de Rijke Priester’.

De laatste weken heb ik dus hard gewerkt aan een website ontwerp voor Rennes-le-Chateau, de gemeente zelf dus. Het ontwerp voor de kopillustratie heeft Corjan de Raaf (raafmusic.nl) gedaan, en daar zijn we erg trots op! (Luister eens naar zijn (Nederlandstalige) prachtige liedjes!). Donderdag 12 maart werd het ontwerp goedgekeurd, dus de komende week zal ik de website helemaal in elkaar gaan zetten en vertalen in het Engels, en binnen een paar weken moet deze dus online staan. Wat een eer! En wat een vertrouwen! Hopelijk komen er nu na deze gemeente ook andere gemeenten over, die ons een website opdracht gaan geven. We zijn momenteel bezig aan de website voor een Deense componist en werken aan de laatste loodjes voor de interactieve website van een grote groep Engelsen in de Languedoc. Pffff. En dan moet ik onze eigen sites dus ook nog bijhouden…

Honden, websites, wat nog meer? Peter heeft dus voor een grote Nederlandse touroperator reisinformatie boekjes zitten maken, die in grote getale worden gedrukt. Dat was dus echt een geboorte. Deze komende week zijn het nog de laatste loodjes. Daarna hebben we een waslijst met klussen in en rond het huis en het vakantiehuisje om af te ronden. De tuinen beginnen nu ook wat meer vorm te krijgen, maar 2600 m2 is geen kattenpis. Iedere keer weer een beetje en langzaam begint alles mooi te worden. De vroege fruitbomen zoals de zwarte kers, de amandel en de abrikoos staan in de bloei, evenals de voorjaarsbolletjes, en de vogels zijn driftig nestjes aan het bouwen. Lekker! Lente!

Weet je wat jij zou moeten doen?
Om het toerisme in deze streek wat te stimuleren, geeft de Kamer van Koophandel dagtochten weg (alleen de lunch moet je dan betalen) aan bedrijven die zich voor het toerisme inzetten, de zgn. ambassadeurs van Occitanië. Ook wij kregen een brief met de uitnodiging voor een x-aantal tours, waarvan wij er eentje hebben uitgekozen die in een gebied komt, waar wij nog amper zijn geweest. De Lauragais. We hebben ons dus ingeschreven en gaan 26 maart met de Kamer van Koophandel een abdij en een kapel bezoeken, lekker lunchen en een boottochtje maken. Gaaf hoor!! Kunnen we weer contacten leggen en de streek ontdekken. Het hoort er allemaal bij.

Verborgen Frankrijk
Er is een nieuw boek uit in de Dominicus reeks, genaamd Verborgen Frankrijk. Het is een nieuwe uitgave van een enkele jaren geleden uitgegeven boek, geschreven door Nathalie van Koot en David Scherpenhuizen. Beide schrijvers komen eind april bij ons langs om te praten over Occitanië en wij maken graag promotie voor hun boek, dat volgens mij een fantastisch beeld geeft over o.m. de esoterie in Frankrijk. Liefhebbers van de Da Vinci Code kunnen hier de echte geschiedenis in terug vinden. Geen sprookjes, maar echte gebeurtenissen en feiten, die hebben geleid tot een verbuiging van de geschiedenis en de religies binnen Europa. Ik denk dat ook Klaas en Wouter dit boek zullen verslinden! Grijns…

De verhuur van ons vakantiehuisje gaat prima, 17 weken al dit jaar! Omdat er nog wat zomerse weken vrij zijn, verwachten we minstens 21 weken te kunnen halen, en dat is fantastisch! Ook is er een aanvraag van Amerikanen binnengekomen voor een lang weekend hotel inclusief dagtochten in mei, en opnieuw een hond in de week ervoor. Alles helpt, en zolang we ons brood kunnen verdienen met het andere mensen blij maken of helpen, zijn wij gelukkige mensen. Okay, de neus ligt 1 cm boven de waterlijn, en er moet effe geen storm opsteken, maar we liggen op koers!!!

Een warme knuffel uit een zomers Belvianes!