Lieve lezers,
Wow, wat hebben we het dit jaar druk! - en dat is natuurlijk fantastisch! Maar door tijdgebrek lukt het me helaas niet meer om regelmatig een nieuwe blog aan te maken. Dit jaar zijn er veel tours, zowel individuele als groepsreizen, die we voor oude en nieuwe klanten gaan uitvoeren. Daar bovenop is er veel correspondentie met de klanten om de dag-tot-dagprogramma's te perfectioneren. Er zijn in het hoogseizoen al veel boekingen voor de gite binnen, en de twee katten vragen nog veel aandacht (ze zijn nu 7,5 maand oud). Met de klussen in en om het huis erbij is er gewoon geen tijd meer om al onze avonturen te delen. Ik hoop wel dat ik in de loop van het jaar - of aan het eind - nog een korte samenvatting kan maken. Momenteel ben ik regelmatig op Facebook te zien en dit is de enige media vorm die ik nog in stand houd, omdat ik via Facebook veel marketing doe. Mijn directe link: http://www.facebook.com/anneke.koremans
In het kort:
- We hebben Vakantiewereld.nl verkocht, ook daar heb ik geen tijd meer voor.
- Ook de boekjes voor SRC-Cultuurvakanties die Peter al vele jaren aanmaakt zijn nu definitief afgezegd.
- Mijn derde boek is naar 2019 verplaatst.
- Er zijn grootse plannen om groepsreizen op te zetten met zowel de AMORC (Rozenkruisers Orde - Nederland en Amerika) en de OSMTH (Tempeliersorde). De AMORC top uit de States komt volgende maand naar Quillan om met mij een kleine week de omgeving vast te verkennen. Ik kijk er heel erg naar uit!
Betere tijden.
Het gebied is hier nu enorm in opkomst. Net buiten Quillan legt men momenteel een groot wandelpark met zwemvijvers aan en de toeristische infrastructuur wordt verbeterd. De economie groeit met betere voorzieningen en meer winkels en als nu ook de papierwinkel bij de instanties eens een stuk minder chaotisch zou zijn, dan zouden we hier in een Utopia wonen. Steeds meer vrienden komen in onze buurt wonen en de gemeenschap rondom ons heen is flink gegroeid. We voelen ons hier thuis.
Verder heb ik - zover een fysiek onderzoek en een uitgebreid bloedonderzoek heeft uitgewezen - succesvol borstkanker overwonnen, zonder chemo of bestraling, maar met veel supplementen zoals kurkuma, ginseng, etc. So far so good. Ook mijn alvleesklier ontsteking is vrijwel weg, al moet ik wel uitkijken met wat ik eet. Wel hebben we afscheid moeten nemen van een van onze kippen, de Dame de Hautpoul-Blanchefort, die we hebben moeten laten inslapen. Nu hebben we alleen The Widow Mrs. Peel nog. We hebben besloten ook geen nieuwe kippen meer te kopen. Met zo'n druk jaar voor de boeg (het feest begint over enkele weken al!) kunnen we het eenvoudigweg niet meer bijhouden. De laatste van de drie goudvissen (10 jaar oud nu!) leeft nu in een kom op het kastje in mijn kantoortje en de visvijver (halve wijnton) wordt nu een plantenbak. Het is een ongelofelijke achtbaan geweest, deze afgelopen 10 jaar, want ja, we vieren dit jaar op 1 juli inderdaad 10 jaar Frankrijk! :) Bijna het hele decennium is hieronder vertegenwoordigd in deze blog; een dik online boek vol avonturen. We moeten flink de mouwen opstropen, want toerisme is nu eenmaal hard werken, hoge kosten maken en lage winst boeken (en inderdaad, madam X uit de States moet na 4,5 jaar tegenwerking nog steeds een hoge schuld aan ons aflossen), maar als het allemaal gaat lukken en de tours gaan dit jaar en volgend jaar door, dan kunnen we eind dit jaar eindelijk eens een winter in zonder geldzorgen. Dat zou voor het eerst zijn in 10 jaar... We gaan het zien!
Hieronder vinden jullie nog enkele recente foto's.
Rest ons iedereen een heel mooi en succesvol 2017 toe te wensen, met veel lol en een goede gezondheid! :-)
From Occitania, with Love! ♥
Anneke***
Peyrepertuse.
Hoogste puntje Peyrepertuse.
Peter heeft ons hek mooi kobaltblauw geschilderd! Het hek kan nu ook weer dicht en dat is wel zo fijn met die twee rakkers buiten!
De kleine Noa in diepe slaap op de bank. Zoet he?
Nog geen sneeuw in de vallei, wel op de bergen. Het is een koude winter. Gelukkig wordt het snel weer warmer en komt deze week ook de zon weer terug in ons mooie stukje Zuid-Frankrijk. ♥
Daar zijn we weer! En met een joekel van een foto blog, want de afgelopen zomer en vroege herfst was het druk. Het was vaak erg warm en er is weer van alles gebeurd; mooie dingen, verdrietige dingen... Maar er waren ook veel bijzondere momenten die ik weer graag weer met jullie wil delen. We blikken terug op het begin van de zomer en het heerlijke zomerse gevoel van zon, bergen, zee, strand, wijn, lekkere salades, uitjes, gidstochten en visites.
Rennes-le-Chateau's Jardin de Marie was weer open. Ons stamcafé kun je wel zeggen. ;-)
Bezoek aan Pamiers
Op 24 juni zijn Peter en ik een dagje naar Pamiers geweest. Toch wel een bijzondere stad. In de 14de eeuw zat hier de beruchte bisschop Jacques Fournier, die de laatste Katharen het leven zuur maakte.
Franciscanentoren (Cordeliers).
De kathedraal van Pamiers.
Hier zat in de Middeleeuwen het belastingkantoor.
De Notre Dame de Camp.
De oude poort.
Al met al een hele fijne dag!
In juni was er ook een schitterende zonsopgang tegelijk met de ondergaande volle maan. Dit moest ik natuurlijk even vastleggen.
Naar St. Michel de Cuxa
Vandaag reden we in de richting van de Canigou berg met onze lieve vrienden Paul en Ida. De St. Michel de Cuxa abdij bij Prades, die aan Aartsengel Michael is gewijd, is heel oud en bezienswaardig, ondanks het feit dat grote delen van de originele kloostergang in New York (The Cloisters) zijn terecht gekomen.
Bethlehem grot, de Notre Dame de Sabart en Montségur's Zwarte Madonna
Wederom een mooie tour met Paul en Ida. Ida en ik klommen eerst naar de 'Bethlehem' grot boven Ornolac.
Ondergetekende in de grot. Foto door Ida van Ek.
Koffie! :)
Wel lachen. Het café is altijd open als het humeur van de eigenaar het toelaat. ;-)
Die middag bezochten we een bijzondere kerk: de Notre Dame de Sabart. Hij is heel oud (9de eeuw) en echt uniek, maar men rijdt er gemakkelijk voorbij omdat het precies na de afslag naar Niaux ligt. Er zijn veel verhalen over deze kerk, maar misschien spreken de beelden ook al wel een beetje. ;-)
Jezus of Apollo (Belis)? Baardloos en met zonnestralen. Zeer bijzonder!
De Zwarte Madonna (kopie van Montserrat) van Montségur.
Twee fijne dagen! Hierna braken er hele hete weken aan, of eerder, maanden! Zo'n hete zomer hebben we hier al lang niet meer gehad. En even was er een periode van rust. Noodzakelijke rust, want sinds mijn operatie op 3 mei was er niet veel van terechtgekomen. Stoer doorlopen heeft ook zijn consequenties gehad. In totaal ben ik 1 middag naar het strand geweest met een vriendin, maar dat was dan ook wel heeeeerlijk! ;-)
Naar het strand. Even koffie drinken in Argeles en dan op zoek naar een Beach Club. Uiteindelijk waren we om half 1 vlakbij St. Cyprien bij een verborgen paradijsje gestrand...
Weer thuis.
Na deze zalige, rustige week brak er weer een drukke tijd aan. Maar allereerst moet ik toch een dagje met jullie delen die op 1 staat van alle gidstochten die ik dit jaar heb gedaan. Mijn klanten waren namelijk 2 super kids (met ouders en grootouders)! :) Heerlijk! We gingen naar het Prehisterisch Prehistorisch Park bij Tarascon-sur-Ariège.
's Avonds gingen we uit eten in Quillan met onze lieve vrienden Vroni en Dirk.
En later kreeg ik deze foto toegestuurd. Lief he? :D Best day of the year, best audience ever! :)
En weer door...
Verjaardag Peter: Naar het Wolvenpark!
Bij Ax-les-Thermes ligt het mooie dal van Orlu, waar o.a. het Wolvenpark ligt. Omdat we hier nog nooit waren geweest, besloten we dit op Peter's verjaardag te doen. We mochten zelfs de wolven voeren achter glas. Er waren prachtige wandelpaden en een kinderboerderijtje. Natuurlijk hebben we genoten van een lekkere maaltijd en ijs en geproost op Peter's verjaardag. :) Hieronder wat beelden van een hele fijne dag! :)
Top dag! Maar daarna was ik wel weer even aan een dagje rust toe.
Kort daarop kwam mijn zus Lenie voor enkele weken. Op zondag gingen we naar de markt en daarna door naar Rennes-le-Chateau voor de lunch en een kort bezoekje. Dat was een gure dag, maar het weer zou spoedig weer omslaan naar warm, warm en nog eens warm.
Nog een leuke dag: Naar de Vlindertuin bij de Col de Teil! :)
Babar overleden
Maar toen gebeurde er iets verschrikkelijks. Onze lieve kat Babar werd later die week 's nachts doodgereden. Verdriet op verdriet. Er was afleiding omdat twee lieve vrienden, Willem en Annet, die we al een tijdje niet meer hadden gezien, ons trakteerden op een lekkere lunch, en ik probeerde het weg te stoppen om de vakantie van mijn zus niet te verstoren. Dus gingen we dat weekend gewoon een dagtocht doen; zoveel mogelijk afleiding zoeken. Welke grot hebben we nog niet gehad? Mas d'Azil. De grot waar je ook doorheen kunt rijden. Dus: zo gezegd, zo gedaan. Hieronder wat beelden van deze dag.
Koffiestop in Foix.
Lunch in Mas zelf. Het is een klein, maar pittoresk dorpje, waar zich ook nog een museum bevindt.
Naar de grot.
Maar aan het eind van de dag kneusde ik helaas mijn wond, en dat was eigenlijk de druppel. Mijn lichaam kon het emotioneel en fysiek niet meer aan. De dag erop, na een bizarre, zeer pijnlijke nacht, die onbeschrijfelijk is, kon ik amper meer lopen, bijna niet meer praten, en ik voelde me vooral teveel; een blok aan ieders been. Ik heb mezelf veel rust moeten gegeven, en die zondag bleef ik een dagje in bed. Er volgde een hele lange nacht met behulp van wat slaappilletjes, en wonder boven wonder, de dag erop was ik weer fit genoeg om de draad weer op te pakken! En om naar mezelf toe - en de wereld om me heen - een statement te maken, ben ik een pruimentaart gaan bakken. Met pruimen en eieren uit eigen tuin!
Ook hebben we plannen gesmeed om in die week toch weer leuke dingen te gaan doen. Natuurlijk drukte ik alles weer weg; pijn, verdriet, lichamelijke zwakte... Ik liet het niet toe. Ik wilde er boven staan. Tja. Soms moet je jezelf omhoog houden.
We namen wel eerst een dagje vrij en genoten van het opblaasbadje. Peter kwam ons af en toe een heerlijk glas sangria brengen.
En we namen mijn zus mee naar het Wolvenpark bij Orlu! Dit keer zagen we wel wat meer wolven, en het was ook schitterend mooi weer, niet te warm, net niet te fris. Een hele fijne dag! Hieronder de beelden. Ik besloot om voor de verandering ook eens wat foto's in extreem zwart wit te maken.
Een hele fijne dag! :)
Ravi en Noa
En toen ineens hadden we 2 jonge kittens van 9 weken oud. Het zijn eigenlijk rescue kittens, want de eigenaar ging met hun moeder emigreren en kon de jonge beestjes niet meenemen. Hij was desperaat, en had ze anders op de markt aan de eerste de beste liefhebber moeten meegeven. Dan hadden ze vrijwel zeker gescheiden geweest en deze twee rakkers (zusjes) zijn echt onafscheidelijk. We hebben ze Raphaella en Arsinoë genoemd, oftewel Ravi (de witte) en Noa (de tijger). Dit zijn ze. Lief he?
Langzaamaan moest iedereen natuurlijk een keer komen kijken. Hieronder Ankie Nolen met de kittens.
Naar de kermis in Quillan met Lenie. En toen schoot ik 4 ballonnen met 3 kogels. De mevrouw van de attractie was 'not amused'. ;-)
Ik denk dat mijn broer wel trots op me is. Grijns.
RIP Pujolleke
De bostuin aan de Aude. Het is een hele rustgevende plek waar onze kippen lopen, maar helaas hebben we van de drie kippen nog maar twee kippen over. We hebben de arme Comtesse de Pujol-Murat moeten laten inslapen. Er was een ei in haar buik gebarsten en ze kon het niet op een natuurlijke manier uitwerpen. Er zat niets anders op dan haar leed te verzachten. De andere twee hebben haar wel een paar weken gemist, dat zag ik aan hun gedrag. De Dame de Hautpoul-Blanchefort is zelfs 2 maanden van de leg geweest. Maar nu is alles weer zoals het hoort. Kippen blijven toch erg leuk om te houden.
Wat ik ook altijd erg leuk vind; een wandeltocht met een Nederlandse groep van Les Labadous naar Rennes-le-Chateau. Die dag werd ik echter door een Facebook vriendin gespot. Dus eindelijk eens een foto van mij in actie. Van achteren, weliswaar. ;-)
De week nadat mijn zus weer naar huis was gegaan had ik een heftige burn-out. Dus even pas op de plaats. Onze lieve vrienden Chris en Patricia nodigden ons en nog twee andere vrienden, Michael en Anna uit Zweden, uit voor een gezellige maaltijd, dat al snel een feestje werd. We hebben er ontzettend van genoten en zijn zo dankbaar voor alle vriendschappen en de liefde die in onze vriendenkring aanwezig is. Hieronder wat beelden van de gezellige avond en de prachtige zonsondergang over de Pyreneeën.
Foto: Patricia Vankerkhoven.
Die avond werden we zo verwend! Met mijn cadeautje aan ben ik later die week nog naar Rennes-le-Chateau geweest, waar ik een privé gidstocht had. Chique he? ;-)
Weer thuis. Ravi is zo'n extraverte kat! Noa begint nu pas los te komen, maar Ravi, poeh, wat hebben we daar mee te stellen. Vol energie en levenslust, dus: dag gordijnen, dag behang, dag spulletjes op de kast, dag planten op de bar, en dag rust. Maar goed, ze zijn blij en we hebben er ook erg veel lol van en liefde van. En dat is mooi. Toch?
Ik had van de verwenavond ook nog Esseens brood meegekregen, en dat heb ik op een avondje eens lekker met een mok wijn zitten oppeuzelen. De wijn heb ik voor de sfeer geschonken in een replica van een oude Romeinse wijnbeker. Het Esseense brood (glutenvrij overigens) moest je dus echt breken. Snijden ging niet.
Mystiek Occitanië reis 2016
Voor o.a. AMORC leden (zie www.amorc.nl) werd er door ons ook dit jaar weer een reis naar ons gebied georganiseerd. Hieronder het fotoverslag van deze reis (September 2016).
Dag 1: Alet-les-Bains, Rennes-le-Chateau en Rennes-les-Bains.
De abdijkerk ruïne van Alet-les-Bains.
Het beeld van de Romeinse godin Diana in Alet-les-Bains.
Het kasteel 'Hautpoul' van Rennes-le-Chateau.
Lunch in Rennes-le-Chateau: een helicopter boven het dorp met op de achtergrond de beroemde berg Bugarach.
Op de Tour Magdala.
In het museum lag de mysterieuze schedel die lang zoek was.
Het lieve hondje Nancy, die zich alle dagen prima gedroeg.
Dag 2: Collioure aan de Middellandse Zee.
Dag 3: Chateau Lordat en de grotten van Lombrives, Ariège.
Chateau Lordat
De grotten van Lombrives
Wat hadden we een mazzel, toen Christian Koenig ook mee naar binnen ging met zijn eigen klant en voor de hele groep panfluit speelde in de kathedraal van de grot. Ik moest me even knijpen hoor! Wat was dat betoverend mooi! Zoiets pikken ze je toch niet meer af. Dankbaar!
Het huisje van Neo-Kathaar en Rozekruiser Antonin Gadal.
Dag 4: de Abdij van St. Michel de Cuxa en de Hermitage van St. Antoine de Galamus.
Over de Col de Jau richting Prades.
De oude abdij van St. Michel de Cuxa met overblijfselen uit de pre-Romaanse periode. Het hoogtepunt lag rond het jaar 1000, met hoogstandjes in de beeldhouwkunst en de Romaanse architectuur. De oude crypte is zeer bijzonder en heeft een diepe symboliek.
Dag 5: Montségur, Ariège.
Ik had helaas de kracht niet om vandaag naar boven te klimmen. Het weer zat ook niet mee, dus zijn we eerst wat winkeltjes gaan doen, daarna lunch en het museum, en twee dapperen zijn die middag in een heel rap tempo het kasteel toch nog op geweest. Hieronder wat beelden van een andere kant van Montségur, die zo vaak wordt overgeslagen; het dorp zelf.
De weefkunst gaat terug naar de tijd van de Katharen en wordt momenteel weer nieuw leven ingeblazen.
In het prachtige winkeltje van Le Pélerin verkoopt men ook nog enkele artikelen van Lorrie's Angels.
De heilige berg Tabor, oftewel de St. Barthelomeus berg.
Mohair schapen.
De Fontaine de Fontestorbes, uniek door zijn 'eb en vloed'.
Helaas zijn er geen foto's van de laatste dag in Carcassonne. Het was een prachtige week met veel facetten en er zijn plannen voor een nieuwe spirituele reis in september 2018. Geïnteresseerden kunnen zich melden om te worden toegevoegd aan de mailinglijst door een mailtje te sturen naar anneke@barinca.fr.
Dagtocht St. Guilhem-le-Desert
Met onze lieve vrienden Erik en Sandra zijn we een dagje naar het noorden van de provincie geweest. Een prachtige dag die we niet snel zullen vergeten. En het kwam goed op tijd, want ik zat er inmiddels helemaal doorheen, en had zelfs moeite met praten. Het genieten van deze dagtocht - die helemaal zonder spanningen verliep en met het mooiste weer van de wereld erbij - heeft me zo goed gedaan! Hieronder wat beelden van St. Guilhem-le-Desert.
Lekker lunchen op het plein!
Naar de Pont du Diable (10de eeuw) bij Aniane.
Bezoek aan Aniane, bekend om de Benedictus die naar de leer van Benedictus de Benedictijnse Orde heeft gesticht. Beetje ingewikkeld, maar toch is het zo. Jammer dat er niet veel meer van de oude abdij over is, maar we genoten van het oude stadje en de kerk.
Nog wat sfeerplaatjes van het stadje Aniane.
Wat een gave dag was dat! En wat wordt dit een lange blog! Maar we zijn er bijna. Nog even volhouden, want er gaan bijzondere momenten volgen. ;-)
Op een mooie dag ben ik nogmaals met een Nederlandse groep van Les Labadous naar boven gehiked. Ik merkte wel, dat die burn-out er nog zat. Het kostte me moeite om de wandeling te doen die ik normaal met gemak doe.
Dan was er nog een individuele luxe reis met een Amerikaanse dame en een Mexicaanse dame, welke begon in de Provence en eindigde in Toulouse. Peter deed het Provence deel en ik had 6 dagen het rijk alleen met de kittens. In die week was er een ontzettend gave lezing van Kurt Hill met een heerlijk etentje en ik mocht ook komen! :) Ik kende Kurt en zijn lieve vrouw Sara al jaren en het was heel fijn om ze weer te zien. Een heerlijke, onvergetelijke avond.
Peter kwam enkele dagen daarna weer terug uit de Provence en de individuele reis bracht ons de dag erop nog naar Vals, Mirepoix, Montségur en Carcassonne (hieronder).
Een heerlijke dag Rennes-le-Chateau en Rennes-les-Bains ter afsluiting van de rondreis. Wist je dat de pa van Morgan van de Jardin de Marie de eigenaar was van de oude Pomme Bleue in Rennes-le-Chateau? Dit was het originele bord.
We maakten een heeeerlijke wandeling bij Rennes-les-Bains. Even ademhalen, even zuurstof happen, even gronden.
Helemaal tevreden gingen de twee dames weer terug naar de States en Mexico. Maar, wat er de week erop gebeurde, heeft een enorm diepe indruk op mij en op Peter gemaakt...
De "GRAND PARDON" in Montségur, 16 oktober 2016
We kennen het onderhand wel. Het verhaal van de Katharen. Gnostische christenen die in de 13de en 14de eeuw o.a. door de Kerk en de Inquisitie massaal zijn afgeslacht. Het is een ingewikkeld politiek-religieus verhaal, maar dat er dan toch nog vanuit diezelfde Kerk een excuus wordt uitgesproken geeft de burger moed. De Bisschop van Pamiers, dit keer geen man de het de Katharen zuur maakt, was een Franciscaan, die met toestemming vanuit het Vaticaan in Montségur een 'Grand Pardon' uitsprak. En wij waren erbij! Wij = Peter en ik en onze lieve vrienden Ankie Nolen en haar man Rob. Wat een gaaf jaar! Eerst werd op 30 september ons deel van Frankrijk weer officieel 'Occitanie' genoemd (voorheen Languedoc-Roussillon-Midi-Pyrénées), en dus nu deze positieve beweging om tot een minder bittere en zachtere samenleving te werken tussen de katholieken en de andersdenkenden. Werkend naar vergeving en acceptatie van elkaars filosofie. Het is ongelofelijk. En weet je wat? We hebben er beelden van.
De Occitaanse heren waren vaak 'faidits', beschermheren van de Katharen, die hun land wilden verdedigen tegen de binnenvallende noorderlingen. Naast de Katharen zijn er dan ook veel kasteelheren hun land en bezittingen kwijtgeraakt. Dus ook zij waren er symbolisch bij op deze historische dag.
En wij dus ook. ;-)
De man links op de foto is de priester van Lavelanet, de man rechts de Bisschop van Pamiers. Ze zaten buiten bij het restaurant van Andy en Stephanie, wachtend op hun koffie. Ze hadden net hun lunch op. Lam. Eigenlijk moesten we er wel om lachen hoor... Beide heren waren heel vriendelijk en de Bisschop heeft zich meteen keurig aan me voorgesteld toen ik hem herkende. Daarna hebben we ze aan Ankie voorgesteld. Dat resulteerde in een goed gesprek. Maar het was al bijna tijd, dus gauw een plekje zoeken in de tent. We konden de kerk helaas niet in (alleen voor dorpelingen en genodigden), maar we hadden een mooie plaats niet ver van de ingang, waar vandaan we alles konden volgen.
Na de kerkdienst en enkele liedjes, gezongen door de nakomelingen van de Kathaarse families die hier (weer) wonen, kwam de Bisschop naar buiten en liepen we met zijn allen naar de heuveltop (de door de dorpelingen zelf aangewezen theoretische plek waar de brandstapel zou zijn geweest) voor de voortzetting van de herdenking. Ankie, die diverse boeken over de Katharen heeft geschreven, was ontzettend blij met deze ontwikkeling - en nu moet ik zeggen dat de bisschop ook wel een hele vriendelijke, toegankelijke man is. Een Franciscaan, en dat zegt wel veel. De Franciscanen waren, net als de Benedictijnen, in de Middeleeuwen namelijk aan de kant van de Katharen gaan staan. Maar goed, hier dus Ankie's knuffel met de Bisschop, en ik blij dat ik zo kwiek was om even een plaatje te schieten met mijn filmcameraatje.
De Herdersstaf en lauriertak herenigd in de hand van de Bisschop van Pamiers. Bisschop Jacques Fournier zal zich wel hebben omgedraaid in zijn graf. De laatste Perfectus Belibaste werd namelijk door Jacques Fournier op de brandstapel gezet. Zijn laatste woorden waren: "Over 700 jaar zal de laurier weer groen zijn." Een profetie die lijkt te zijn uitgekomen.
Met zijn allen naar boven voor de viering.
Met Richard Stanley, toch wel de meest kleurrijke bewoner van Montségur denk ik. De laurier is weer groen. Hoes't mogelijk. Dat zoiets uitkomt he?
Weer terug naar het dorp, maar niet zonder een foto te maken van het Ferrocas kruis. Hieronder ligt een beroemde vrijdenker begraven, genaamd Ferrocas. Oorspronkelijk groeide er een meiboom op zijn graf die iedere lente het hele pad in de bloesem zette. Zijn graf werd ook vereerd. Toen heeft de Kerk, angstig over de opleving onder de vrijdenkers rondom Montségur, de meidoorn omgehakt en een kruis op zijn graf gezet.
Wat een dag! Ongelofelijk dat wij daar gewoon bij waren en er deel van uitmaakten! Wat een fantastische ervaring! Dankbaar en nederig heb ik vervolgens wat opnames, die ik links en rechts heb proberen te maken, aan elkaar gelast en een filmpje in elkaar geknutseld om ervoor te zorgen dat dit evenement niet verloren zou gaan, want ik voelde al aan mijn water dat het niet in de internationale pers zou worden opgenomen. Zie het als een poëtisch verslag. Het filmpje duurt 8 minuten. De link: www.youtu.be/HTb1vqxn5uA.
En weer door...
De laatste tijd worden we wel verwend en we zijn daar heel erg dankbaar voor. Het zijn enorme oppeppers die we ons anders niet hadden kunnen veroorloven. Zoals ook het diner in het kasteel van de Ducs de Joyeuse in Couiza met een lieve vriendin.
Nog een dagje met een kleine groep, maar toch weer met enkele foto's die ik graag wil delen.
Alet-les-Bains.
Een Graaldrager in de abdij van St. Hilaire.
In de kloostertuin van St. Hilaire.
De kloostergang van St. Hilaire.
St. Polycarpe, een oude Romaanse abdij met een aquaduct. Helaas was het deze dag voor onderhoud gesloten, maar het was een heerlijke dag en iedereen heeft er erg van genoten. Kijk. Daar doe je het voor! ;-)
De meiden mogen naar buiten!
Ravi en Noa zijn nu oud genoeg om de tuin te gaan ontdekken. Ze hebben het er zo naar hun zin! Iedere dag wordt hun gebied groter en we houden ons hart vast, maar met ons huis kunnen we ze toch niet binnen houden. Dan zouden we altijd met gesloten deuren en ramen moeten gaan leven. Loslaten, heet dat. Net als met kinderen die voor het eerst naar de kleuterschool gaan in de grote boze wereld. We plukken de dag en moeten hen ook vertrouwen. Uiteraard gaan ze voor het donker weer naar binnen.
1 November in Rennes-le-Chateau
Op 1 november was er een concert van David Bailey in het oude kasteel van Rennes-le-Chateau waar we nog nooit binnen zijn geweest. Dus met Ankie en Rob naar Rennes en genieten maar! We vierden het einde van het seizoen, want Morgan sluit deze winter om op 1 april pas weer open te gaan (misschien nog 1 dag op 17 januari, dat hangt van het weer af). Hieronder de beelden.
Foto credits: Ankie Nolen.
Peter met Alex Painco, de burgemeester van Rennes-le-Chateau en Ankie en Rob. Hieronder onze lieve Morgan; we zullen hem wel missen deze winter! En ons stamcafé! ;-)
En weer naar huis. Peter mocht de chauffeur zijn vandaag in een hele koele auto! :) Op de achtergrond de Villa Bethania. Wat een heerlijke dag. Dankbaar!
Victory Day (2)!
Er zat nog 1 dag aan te komen die voor mij ontzettend belangrijk was. Montségur weer kunnen beklimmen. De laatste keer dat ik naar boven ben geklommen had ik een beetje as van mijn vader bij me. Dat was 5 dagen voor mijn operatie. En op 3 november jongstleden, precies 6 maanden na mijn operatie, is het me weer gelukt om Montségur te beklimmen! En het ging heel goed! Een ruime week ervoor had ik nog loden benen, maar er is op de een of andere manier toch wat energie in mijn lichaam teruggekeerd. Ik was niet alleen, maar met dierbare vrienden die ook van alles dit jaar op hun bordje hebben gekregen. Het werd dus een 'Victory Day' voor ons allemaal. En ja hoor, natuurlijk hebben we er beelden van. ;-)
Een wolken engel met sluier; we zagen het allemaal, alsof we wel naar boven moesten kijken.
Natuurlijk heb ik gegidst, dat kan ik toch niet laten. Daarbij gaat het veel meer leven als je de verhalen erachter kent.
Dag pa.... Mooi uitzicht he? XOX
In het museum in het dorp.
En na Madame Couquet nog even te hebben geknuffeld, gingen we ter afsluiting nog even naar het uitzichtpunt.
Gaaf allemaal. Dit is dus de tweede keer dat Montségur mij een overwinning heeft geschonken. Het is alsof ik inderdaad wordt gedragen. En op zoveel levels. Ik kan alleen maar diep dankbaar zijn, en van binnen ben ik warm; alles is liefde.
Motje motje wat een jaar was dit! Ik heb geleerd om de dag te plukken en zie dan... ik heb nog nooit zo'n enorm lange blog moeten schrijven! Ik verwacht niets en kijk eens wat er op je pad komt! Ik heb diepe, diepe dankbaarheid. Voor de vriendschappen, de liefde, de kansen, voor alle avonturen en ervaringen. Ik heb mijn werk kunnen doen en kunnen zaaien. De oogst laat ik aan anderen over. ;-)
Wintertijd
We zijn nu druk met de voorbereidingen voor de aangevraagde tours voor volgend jaar en zitten goed vol in 2017. Ook de gite loopt aardig. We hebben over enkele weken zelfs nog een korte individuele tour met twee Australische zusjes. Hoe dan ook, deze winter gaan we het gewoon weer financieel halen. En dat is mooi.
Het wordt nu wel koud hier en de kachel is inmiddels aangestoken. Vele klussen in en om het huis wachten, maar ook de gezellige avonden bij het vuur en de lekkere borreltjes in de feestmaand. ;-) Peter en ik wensen iedereen een knusse, gezellige winter toe!
