Een nieuw begin...

Gelukkig Nieuwjaar allemaal! Dat al jullie dromen uit mogen komen!

Zoals jullie weten, eindigde 2015 voor ons met enkele hevige emotionele gebeurtenissen. Allereerst hakte het overlijden van mijn moeder op 21 november er enorm in, evenals het verdriet van mijn vader, die erg achteruit ging na een valpartij in december. Het is heel gek, maar als er dan vervolgens iets positiefs gebeurt, kun je er niet volledig van genieten. Op 14 december won Peter immers de rechtszaak tegen de niet-betalende klant (morgen is het inmiddels 8 weken geleden, maar de klant heeft nog niet gereageerd, ondanks de uitspraak van de rechter dat ze ons nu wel direct moest betalen). Om onze zege te vieren, hadden we op 29 december wat vrienden bij ons thuis uitgenodigd voor een glas bubbels. We vinden het namelijk geweldig dat deze regio ons 3 jaar lang heeft gesteund en bijgestaan op allerlei gebied en (op een handjevol mensen na die haar leugens over ons geloven) nooit zijn vertrouwen in ons heeft verloren. We zijn hier dan ook enorm dankbaar voor. Zonder onze vrienden hier hadden we het niet getrokken.

Oud op Nieuw verliep vervolgens rustig. Speciaal voor Peter heb ik toch nog oliebollen gebakken! (Ik mag ze helaas niet hebben)... Met dank aan Maja en Bob voor de mix!

Helaas begon ook 2016 met een verdrietige gebeurtenis toen, op 8 januari, ook mijn vader overleed. De doffe dreun hiervan voel ik nog steeds. Alles heeft zijn tijd nodig en ik ben me ervan bewust dat dit erg veel tijd nodig zal hebben. Maar het leven gaat door. We zitten midden in het klusseizoen en echt uitrusten kunnen we niet, maar misschien is dit wel goed. Het verbouwen en verbeteren van het huis en de tuin en het creatief bezig zijn met de middelen die je hebt creëert positieve energie. De luiken van de gite - die opnieuw in de beits zijn gezet - zijn nu bijna klaar en we kijken er naar uit om eind volgende maand de eerste gasten te ontvangen.

Door de overname door de @Leisure groep en het bijbehorende nieuwe boekingssysteem is onze gite niet zo goed te vinden op de site van Topic Travel, dus surf naar de directe link via onze website: www.le-conte-du-graal.com om meteen op de juiste pagina terecht te komen. Er zijn nog veel weken open, al mogen we niet klagen.

Restaurant Le Carnotzet afgebrand
Wat een tragedie. Een week geleden ging het mooie restaurant in Couiza in vlammen op! We weten niet hoe dit afloopt voor de twee eigenaars, een lief echtpaar uit noordoost Frankrijk dat al jaren met succes dit geweldige restaurant runt. Het hangt van de verzekering af. Maar hoe dan ook, in 1 nacht is er 10 jaar noeste arbeid in een hoopje puin en as veranderd. De oude middeleeuwse muren van het gebouw en de achtermuur staan nog fier overeind, maar binnen is alles afgebrand, ook de handtekening van Sting, die er in 2006 had geluncht. Gelukkig is er niemand gewond geraakt.

Triest!!! Ze kunnen weer helemaal overnieuw beginnen. We hopen er maar het beste van!

De wilde avonturen van Babar
Onze lieve halfwilde kater Babar heeft weer van alles meegemaakt. Hij was begin januari wel een klein beetje aangekomen, als je hem zo ziet.

Oye, hij heeft me gehoord...

;-)

Hij was zo lief, zo blij, zo mooi en zo vol leven. Maar helaas, op 17 januari werd Babar aangevallen door een hond. Nadat ik hem een paar keer had geroepen, kwam hij dan eindelijk - weliswaar helemaal getraumatiseerd - aanhobbelen. We zijn ons rotgeschrokken. Hij zat onder het opgedroogde kwijl, vol met wonden en zijn wangetje was geperforeerd. Ik heb hem schoongemaakt en op een kleedje op de bank gelegd, waar hij veel sliep. Hij durfde de eerste paar dagen niet naar buiten, en zeker al niet onbegeleid. Hij kon ook niet zo goed eten. Langzaam heb ik hem weer moeten trainen om in de tuin op zichzelf op onderzoek uit te gaan. Uiteraard kreeg hij heel veel extra aandacht en liefde en nu, 3 weken later, gaat het gelukkig alweer een heel stuk beter met hem. Hopelijk wordt hij snel weer beter.

Uiteraard zijn we dit jaar dus niet op 17 januari naar Rennes-le-Chateau geweest voor "Blue Apple Day", de dag waarop de zon op een speciale manier door een glas-in-loodraam schijnt en blauwe ballen op het altaar van het kerkje projecteert. Maar we hoefden het huis niet uit om toch nog 'blauwe appels' te beleven! Middels onze twee kristallen raamhangers kwam er die dag zowaar een schitterende projectie op de salondeur en de muur! De wonderen zijn de wereld nog niet uit!

Hieronder een van de twee kristallen, gefotografeerd op een vroege ochtend met de maan nog in de hemel.

Wat een mooie lente hebben we deze winter!
Echt een strenge winter hebben we (nog) niet; er zijn zelfs veel mooie dagen bij met veel zon en gisteren was het zelfs boven de twintig graden! De bloemen staan gewoon alweer in de bloei!

En zo af en toe eens lekker op het terras zitten met een wijntje is ook wel eens even lekker. Ik drink de laatste tijd steeds meer Muscat.

Ik heb mezelf ook weer eens een keer op een bosje tulpen getrakteerd. Nog geen 2 euro bij de Lidl. Jaja, die hebben we hier ook, net buiten Limoux. ;-) Ook zijn de luchten hier weer zo mooi, als er lage wolken door de kloof en langs de bergen kruipen.

Je krijgt gewoon weer zin in de lente en de zomer en dagjes uit!

Hopelijk hebben we ook dit jaar een goed seizoen en worden we flink ingehuurd voor dagtochten en groepsreizen. De eerste groepsreis is eind mei met ruim 20 Amerikanen.

Meer info over Occitanië en onze diensten: www.panoccitania.com en www.barinca.fr

The Forbidden Relic
Ook is er nieuws rondom mijn schrijfwerk. Uiteraard komt er deze winter niets meer van het schrijven van mijn nieuwe boek, welke nu is uitgesteld tot eind 2017. Maar, op aanraden van niemand minder dan New York Times bestselling author Steve Berry ben ik hard bezig om mijn eerste boek, White Lie, opnieuw uit te geven op eBook onder de nieuwe titel "The Forbidden Relic". Ik geef binnenkort een interview voor het ITW magazine dat door duizenden mensen wordt gelezen en hoop de eBook in maart te lanceren. Dit is alvast een voorproefje van de cover, die zowel de paperback versie van White Lie als de nieuwe eBook als voorplaat dient. Een mooie 'marriage' van oud en nieuw. :)

Meer informatie: www.jeannedaout.com (inmiddels vernieuwd en aangepast aan de nieuwe ontwikkelingen). Enkele belangrijke boekrecenties staan op de pagina www.jeannedaout.com/whitelie.html.

In maart breng ik nog een kort bezoekje aan Nederland voor een speciale gebeurtenis (11de portaal AMORC) en ik kijk hier heel erg naar uit. Er is een nieuw begin op alle fronten: nieuwe tours, nieuwe avonturen, nieuwe ervaringen, nieuwe kansen, nieuwe gasten in de gite en nieuwe ontwikkelingen op het boekenfront. En met dit in het achterhoofd sluit ik deze korte Blogpost af, in de hoop dat ik over enkele maanden weer een hoop nieuwe avonturen met jullie mag delen!

From Occitania, with Love!

***

Eindejaarsblog 2015

Lieve allemaal,
Wat een jaar hebben we achter de rug! Dus ik kom eerst even met een broodnodige, uitgebreide 10-seconden knuffel. Tranen prikken, deels van verdriet, deels van vreugde, deels van uitputting. Het verdriet komt van het verlies van mijn lieve moeder, die op 21 november jongstleden naar een betere wereld is overgegaan. De vreugde komt van het eindelijk winnen van een belangrijke rechtszaak op 14 december jongstleden tegen een niet-betalende ex-klant die ons al 3 jaar zwart maakt. De uitputting komt van het harde knokken; de enorme werklast die wij hebben moeten torsen om overeind te blijven. Een lange, bochtige weg bergopwaarts waarop we moedig hebben door gestapt, maar waarop we ook op zijn tijd intensief van de uitzichten hebben genoten. De foto's in mijn Blogs getuigen van die uitzichten. Maar de enorme hoeveelheid steunbetuigingen, loyaliteit, liefde en support die wij hebben gehad van familie, vrienden uit alle windstreken en onze prachtige streek Occitanië, hebben ons enorm ontroerd en kracht gegeven. We zijn zeer, zeer dankbaar hiervoor.

Mijn vorige Blog, "En Weer Door", eindige met het contract met Topic Travel (@Leisure) dat we hebben mogen afsluiten voor een nieuw verhuurjaar van onze gite "Le Conte du Graal". Graag wil ik hier de draad weer oppakken en wat foto's delen van onze Occitaanse Indian Summer, want wat is het lang mooi en zwoel geweest, en nog steeds! Het is alleen na zonsondergang en 's morgens koud, en 's avonds hebben we heerlijk de houtkachel aan. Toch maar weer die boom gezet natuurlijk, en met een traan en een glimlach oude en nieuwe versieringen erin gehangen. Dapper doorstappen. Wat is dat moeilijk.

Onze tuin in oktober

En ineens zag ik dat een van de twee avocadopitten in een jong avocadoplantje was veranderd. Hij is inmiddels wel groter geworden dan op deze foto hieronder. Het wonder van nieuw leven. ;-)

Avocadoplant nu (21 december):

Zelfs de fuchsia kwam in de bloei!

Ons uitzicht...

De vernieuwde supermarkt Carrefour in Quillan werd in onlangs feestelijk geopend, en daar waren wij natuurlijk even bij.

Volle supermaan 27 oktober, machtig mooi gezicht als er wolken voor kruipen.

Zonsondergang boven het platteland ten zuiden van Toulouse, even snel uit de mini bus genomen. Geen idee dat de foto zo mooi zou worden...

Zijne Koninklijke Hoogheid Prins Babar van een heel klein stukje Occitanië:

Onze kippen: de Dame Blanchefort Hautpoul, de Comtesse de Pujol Murat en de Widow Mrs Peel zijn nog steeds gezond en happy.

We zijn niet zo vaak weggeweest; een keer naar Perpignan. Op de terugweg zijn we toch weer even gestopt in Estagel voor een cappuccino. Estagel is eigenlijk best een leuke koffiestop; normaal rijden we er alleen maar doorheen.

Uitzicht vanaf ons terras. De lichtval in november is zo mooi op dat goudgeel van de bomen.

De bovenkant van de hoogste berg aan de overkant van ons huis.

Gezellig bij schrijfster Ankie Nolen en Rob lunchen en dan gewoon nog buiten op het terras eten, geweldig!

Hun lieve poes Snorretje

Kijk, met de Occitaanse vlag is het echt helemaal perfect he! ;-)

Dagtocht Roquefixade en Pereille met Ankie Nolen
Ankie en ik zijn heerlijk een dagje met ons tweetjes weggeweest naar avontuurlijke bestemmingen. We beklommen 's morgens de ruine van het kasteel van Roquefixade, niet ver van Montségur. Het pad naar boven is erg mooi en loopt langs steile rotswanden. Soms konden we Montségur goed zien liggen. Hieronder een foto die ik echt moet delen, van Ankie met in de verte op de heuvel het silhouet van Montségur.

Vervolgens klim je langs een pad naar de achterkant, en dan pas wordt het hier en daar een beetje opletten waar je je voet zet. Vallen is hier geen optie.

Het was overigens het mooiste weer van de wereld. We hebben daarom lekker een lunchpakketje meegenomen en die vervolgens op een schitterend uitzichtpunt op zitten eten. Op dat muurtje daar langs de weg.

Vriendelijke voorbijgangers wezen ons vervolgens de weg naar de schamele overblijfselen van het kasteel van Raymond de Pereille, de kasteelheer van Montségur, die na de val van het kasteel nog enkele maanden werd ondervraagd en daarna spoorloos uit de wereld verdween.

Maar we konden er niet meer echt in, de natuur en de erosie had het pad onbegaanbaar gemaakt. Niet dat we het niet hebben geprobeerd, maar we moesten het uiteindelijk opgeven.

We zijn toen nog even naar het oude kerkje van Pereille gereden, waar een mooi bord stond met wat uitleg.

Dit is een stukje uit de Occitaanse Bijbel, een deel van het Consolamentum.

Het was een mooie dag, die helaas wat minder goed afliep. Op de terugweg kreeg ik een telefoontje van Peter. Mijn broer had gebeld dat het misschien beter was als ik de andere dag op het vliegtuig zou stappen; mijn moeder was snel achteruit gegaan. Ik heb toen 's avonds snel mijn koffer gepakt terwijl Peter een ticket voor me regelde. De andere morgen reden we al vroeg naar Toulouse airport. Het was een geladen reis, met al die extreme controles en angsten. Niemand sprak, het was doodstil in een vertrekhal met minstens 600 mensen. Bizar.

De vlucht ging op zich wel goed en bij aankomst stonden mijn broer en schoonzus me al op te wachten. Het zouden vreselijk zware dagen worden, voor ons allemaal. Een week later ben ik teruggevlogen, samen met Peter, die voor de crematie was overgekomen. Ankie en Rob hebben voor de kat en de kippen gezorgd (nogmaals 1000x dank!). Ik vind dat ik wel een hele sterke familie heb, waar ontzettend veel liefde aanwezig is. Daarom valt het verlies ook zo zwaar bij ons allemaal. Mijn moeder was een bijzonder sterke vrouw en enorm geliefd. Nu moeten we gaan proberen om het een plekje te geven. Dat ze voor ons een krachtige beschermengel is geworden, blijkt wel uit enkele bijzondere gebeurtenissen en momentjes. Liefde is eeuwig.

Terug thuis was ik ontzettend verdoofd en uitgeblust. Onze lieve vriendin Laura nodigde ons toen uit voor een lunch in een restaurant naar keuze, om ons wat op te beuren. Het was een excuus voor mij om me eens op te doffen; dat doe ik heel weinig. De meeste mensen kennen me alleen maar met een casual outfit en bergschoenen. ;-)

Ze gaf me ook een schitterende kaart en een kaars voor mijn moeder, die nu iedere avond brandt. Van hart tot hart.

De week erop zette ik dus dapper de boom. Ik was wel helemaal verliefd op dat peperkoekenmanneke! Hehe, na vele jaren met de oude versierselen te hebben gewerkt, hangt er nu eindelijk iets nieuws in de boom!

Hollandse boerenkool stamp met Jaap Rameijer, eh, worst...
We vinden het fantastisch als mensen die hierheen komen voor ons wat boodschapjes willen meenemen uit Nederland. Zo ook Jaap, die o.a. met een hele grote boerenkool kwam aanzetten (nogmaals superbedankt!) en die moesten we natuurlijk gezamenlijk burgemeester maken. Ik heb die dag zelf geen foto's gemaakt, maar Jaap heeft wel een hele leuke foto gemaakt van mij met onze drie kippetjes in de bostuin. Waarvan hieronder akte.

De dag erop moesten we even de zinnen verzetten en omdat we toch kattenvoer moesten hebben, reden we maar meteen door naar Carcassonne. We besloten toen ook maar om onszelf even te trakteren op een bescheiden lunch in de oudste herberg van de burchtstad, de Hostal de Troubadour. Hieronder wat plaatjes van Carcasonne in kerstsfeer. Het was weer een prachtige lentedag, zoals je kunt zien. Je hoort ons ook niet klagen...

Peter in de chocoladewinkel 'Real Chocolat', die hele lekkere en bijzondere chocolade en nougat verkoopt.

De herberg de Hostal de Troubadour.

Dat dagje was gewoon even nodig om onze zinnen te verzetten, want we zaten zo gespannen op de uitslag te wachten. Uiteraard, toen de advocaat ons afgelopen vrijdag belde met het goede nieuws dat we de rechtszaak hadden gewonnen, konden we pas echt ademhalen en nu zijn we toch een partij moe! Alsof alle lucht uit je lijf is weggelekt, alle spieren willen slapen, alle hersencellen willen staken, maar wat zijn we blij dat we het jaar met zo'n positieve energie kunnen afsluiten!

New York Times bestselling author Steve Berry heeft overigens nog een hele leuke 'blurb' geschreven voor de achterkant van mijn eerste boek 'White Lie', dat nu weer kersvers op Amazon staat in een geredigeerde versie. Zijn tekst luidde: "This story resonates with spirit and history, seamlessly blending myth with reality into a chilling and foreboding read." Lief van hem! :)

Wij organiseren overigens ook weer een nieuwe 'Mystiek Occitanië' reis! Een prachtige reis van 1 week door Katharenland. Kijk voor meer informatie op de webpagina: Mystiek Occitanië 2016.

Rest ons jullie allemaal hele mooie feestdagen toe te wensen en een fantastisch mooi 2016!
Let there be love! En 10-seconden knuffels!

From Occitania, with Love!

(Foto credits kerstkaart: Susan Attwell)