Poes Babar ligt echter de hele dag binnen te slapen. En wij? We zijn op. We hebben het namelijk verschrikkelijk druk gehad, waarvan hieronder akte.
Allereerst hebben wij de groepsreis met de 'New York Times bestselling author Steve Berry' goed kunnen uitvoeren. We hebben prachtige avonturen meegemaakt, die we graag willen delen.
Dag 1: Dagtocht Rennes-le-Château
De eerste dag was het al meteen raak. De reis was gebaseerd op zijn boek "The Templar Legacy" (De Erfenis van de Tempeliers), een bestseller, die zich deels afspeelt in Rennes-le-Château. Het was dus eigenlijk het hoogtepunt van de reis, en dat al meteen op dag 1. Ik deed mijn ding, zoals gebruikelijk, en Peter regelde toegang tot de begraafplaats, waar zich een belangrijke scene afspeelt met zijn hoofdrolspeler, Cotton Malone. Het was dus hartstikke leuk, vooral omdat zijn theorie helemaal niet zo ver gezocht is. Ik was dus geen 'spoil sport'... ;-)
Hieronder enkele foto's van deze gedenkwaardige dag.
"En hier sprong Cotton van het muurtje af." Wat kon hij sappig vertellen! Nou ja, eigenlijk moet dat ook wel, als je een goeie schrijver bent natuurlijk. ;-)
Photo shoot
Natuurlijk moesten we even op de foto, met en zonder bril. ;-)
De boeken van Steve Berry staan trouwens op Bol.com.
Dagtocht St. Martin du Canigou, Villefranche de Conflent en de Canalette Grotten.
Allereerst stond er een indrukwekkend bezoek aan de abdij van St. Martin du Canigou op het programma. We reden al vroeg weg die ochtend om op tijd bij de parkeerplaats te zijn, waar we zouden overstappen in de jeeps, die ons via het smalle bergpad omhoog zouden brengen. Het was een ijzingwekkende rit, maar schitterend om te doen.
Op de overstapplaats.
Onze stoere chauffeur, Benoit.
De rit naar boven met de jeeps, gefilmd door een van onze gasten, is zelfs op YouTube terecht gekomen!
Eenmaal boven ontdekten we een klein paradijsje, geleid door nonnen. Een van hen was onze Engelstalige gids, zuster Claire. Ik had er direct een band mee en vreemd genoeg was die band wederzijds.
Het beeld op de foto hieronder stelt Abt Oliba voor (ca. 1000), die bekend is geworden door de 'Truce of God', een wapenstilstand welke begon met het niet meer mogen vechten op zondagen. Al snel werd het een lang weekend en vervolgens kwamen er allerlei heilige feestdagen bij. Uiteindelijk mocht men in Catalonië 319 dagen per jaar niet meer vechten, anders werd je geëxcommuniceerd (uit de Kerk gegooid). Zo werd er veel beter met elkaar gecommuniceerd. ;-)
Wat een schitterend klooster is dit! Maar de volgende keer ga ik te voet hoor. Dan maar een uur omhoog lopen.
Peter en ik met zuster Claire, die wel van een grapje hield. Peter geeft het 'oei oei oei' teken.
Prachtig hoor... mystieke plek!
Onder: Vanuit mijn gidsstoel voorin de bus. Op de achtergrond zie je de vestingmuren van Villefranche, waar we lunchten.
De Canalette grotten bij Villefranche
Die middag bezochten we de grotten van Canalette, die direct qua verlichting en toegankelijkheid op 1 zijn gekomen op mijn lijstje van favoriete grotten. Misschien zijn ze minder mystiek (meer commercieel), maar geweldig indrukwekkend en een absolute aanrader!
Mooi he? :)
De dag erop bezochten we Alet-les-Bains en de Hermitage van Galamus, waar ik alleen deze twee foto's heb kunnen maken.
Steve vond het helemaal geweldig en het zou me niet verbazen als hij deze plek in een van zijn toekomstige boeken zou gebruiken. ;-)
Dagtocht naar Vals, Mirepoix en Montségur
Die ochtend bezochten we eerst het kerkje van Vals met zijn bijzondere muurschilderingen.
Onder: Moi, met mijn microfoontje en opgerolde Occitaanse vlaggetje. Geweldig voor zo'n grote groep!
Bezoek aan het kasteel van Montségur...
Onder: Kijk mama, zonder handjes!
Vroeger had ik zo'n hoogtevrees!!
Op de terugweg door een van de dorpjes...
Foto shoot bij het Chateau des Ducs de Joyeuse in Couiza
Om iedereen op de foto te krijgen, moesten we een versie maken met alleen de mannen en een versie met alleen de vrouwen, uiteraard met Peter, Benoit (chauffeur) en ondergetekende. Was leuk!
Deze dag heeft op veel mensen een grote indruk achtergelaten. I love my job!
Dagtocht Collioure met de Steve Berry groep
Enkele van de mooiste momenten tijdens deze periode waren de diverse ontmoetingen met twee dierbare Zweedse vrienden en hun 4 maanden oude baby. Ook vandaag, tijdens het bezoek aan Collioure, waar vanaf half 1 iedereen vrije tijd had, konden we een paar heerlijke uren met elkaar doorbrengen aan de prachtige Vermeille kust. Dus als je ineens foto's ziet van een rode baardman met baby, dan ken je het verhaal! ;-)
Zicht op het haventje van Collioure.
Inleidend verhaal bij de kassa van het kasteel.
De ondergrondse gangen.
Bezichtiging van het kasteel.
Onze dierbare vrienden, Johan en Lena Lehman en hun kleine meid.
Het beroemde Templière cafe-restaurant met de schilderijen (replica's) van beroemde vroeg 20ste eeuwse meesters.
Een heerlijke dag, die ik niet gauw zal vergeten.
Dagtocht Carcassonne
Vandaag was mijn zesde en laatste dag op de Steve Berry tour. Peter zou nog doorgaan naar de Ariège, inclusief overnachting, dus een lieve vriend bracht mij eind van de middag naar huis (heel erg dankbaar!). Ik was keikapot, maar voldaan. Hieronder nog wat plaatjes van de Middeleeuwse Cité en het museum.
De groep in de filmzaal van het museum.
Oude grafzerken (geen lijdende Christus aan het kruis, maar het oude kruisteken dat nog lang in Occitanië werd doorgebruikt).
Muurschildering in een van de zalen van het kasteel.
Vroege gotische boog bij de oude ommuring van de stad.
Umbra Crucis...
De Steve Berry reis zal me nog lang bijblijven. ;-)
En weer door...
September en de eerste helft van oktober waren loodzwaar. Aan een stuk door gidsen met amper een vrije dag, waarop ik niet kon rusten in verband met het wegwerken van wasjes en huishoudelijke taken. Toch heb ik het volgehouden zonder burn-out, en daar ben ik echt trots op. Door de drukte sliep ik niet zo goed en vaak werd ik dan 's morgens in alle vroegte wakker. Maar ja, dan heb je wel de mooiste tijd van de dag, als de magische kracht van de eerste zonnestraal het landschap betovert en weer tot leven wekt...
Er vlogen gieren boven de berg aan de overkant...
Ik heb het maar even rustig aan gedaan die dag.
Vier volle dagen met twee bijzondere klanten
Zodra Peter terug was uit de Ariège begon er een nieuwe tour en gingen we met twee hele lieve dames uit Nieuw-Zeeland op pad. Op dag 1 bezochten we Bugarach en Rennes-les-Bains, en we eindigden in Rennes-le-Chateau (waar ik even geen foto's heb gemaakt). Allereerst twee foto's die binnen in het kerkje van Bugarach zijn gemaakt. De eerste is de Onze Lieve Vrouwe in de Dwangbuis, die het onderdrukte vrouwelijke principe van God voorstelt (Moeder Aarde / Moedergodin).
Vervolgens een alchemisch wiel dat verwijst naar het mannelijke (rode broek) en vrouwelijke principe (witte broek), die aan het wiel van Ezechiel (de Merkabah, oftewel, het werk van God, ook wel het rad van fortuin genoemd) hangen. De reis van de mens (boot op zee) en de balans van de wereld (ondergaande zon en opkomende maan) wordt geportretteerd tegen de achtergrond van de inmiddels verloren gegane weefindustrie van het dorpje Bugarach.
Vervolgens bezochten we de zogenaamde Duivelsstoel bij Rennes-les-Bains, een pre-historische meditatieplek uit de tijd van de druïden, welke - omdat het door de katholieke priesters in de omgeving als ketters werd beschouwd - al snel de naam Duivelsstoel kreeg. De plek is door auteur en BBC presentator Henry Lincoln in zijn boeken en documentaires zo mogelijk nog meer vereeuwigd.
Het dorpje Rennes-les-Bains aan de rivier de Salz.
Dag 2, Minerve en Aigne
Het is een paar uur rijden, maar dan ben je ook in een heel bijzonder gebied, in een zeer belangrijk historisch stadje. Minerve werd in de hete zomer van 1210 door Simon de Montfort veroverd en hier werden de katharen voor het eerst massaal op een brandstapel gezet; het begin van een wrede tijd waarin men dacht dat verbranding van het lichaam zou voorkomen dat men op de Dag des Oordeels weer zou kunnen opstaan. Een tweede gedachte zou zijn, dat verbranding de ziel zou bevrijden van de duivel, die erin zou zijn gehuisvest. De katharen werden in die tijd enorm gehaat door de katholieke christelijke kerk, en een reputatievernietigende propaganda campagne zorgde ervoor dat men dacht dat ze babies zouden slachten en de duivel zouden vereren. In realiteit waren de katharen echter de meest pure christenen die je je zou kunnen voorstellen. Het museum Hurapel in Minerve vertelt op een huiveringwekkende manier hoe het de streek in de tijd van de kruistocht tegen de katharen en de gevreesde, door de Dominicanen in het leven geroepen inquisitie met zijn martellust, verging...
Hieronder het pad dat leidt naar de plaats waar de katharen werden verbrand.
He gedenkteken voor de katharen in Minerve, inmiddels wereldberoemd.
Hieronder de deur van het bijzondere kerkje van Aigne, één van de laatste stadjes die cirkelgewijs om de kerk werden gebouwd ter bescherming van de kerkschatten en de stadskern met zijn bewoners. Door de aanwezigheid van een onderaardse water ader zou het kerkje een bijzondere layline bezitten, die dwars door het schip naar de deur loopt.
Peter mocht even de originele, middeleeuwse sleutel vasthouden. Wel grappig, Peter met de sleutel... ;-)
Dagtocht Vals, Mirepoix en Montségur
En dan probeer je toch gewoon weer wat foto's op een andere manier te nemen. ;-)
Mirepoix
Montségur beklimmen, wéér... hijg...
Uitzicht vanaf de toren van Montségur richting Roquefixade.
Toen we voor we terug reden nog even iets gingen drinken bij de Bitropot in Montségur, zette een van onze gasten een grote doos op het tafeltje. "Voor jullie!" Zei ze geheimzinnig. We stonden perplex. Toen we het uitpakten, zat er een gigantische labradoriet steen in (zie foto onder). "Om jullie te beschermen..." zei ze. Het is waar. Engelen bestaan echt. Ze wist ervan dat we op moeten boxen tegen bepaalde mensen die ons het licht in de ogen niet gunnen en wilde op haar manier helpen om hun negatieve energie tegen te houden, zodat we ongestoord ons werk kunnen doen. Uiteraard zijn wij ongelofelijk dankbaar dat we zulke mensen op ons pad krijgen.
Puilaurens en Galamus dag
Mijn arme knietjes. Weer naar boven die berg op, dit keer naar de burcht van Puilaurens.
Maar het is altijd mooi om deze burcht te zien, waar na de val van Montségur nog veel katharen zich verstopten. Er verstopte zich nog iemand, de Dame Blanche de Castille, die was gevlucht voor haar wrede man, Pedro. Ze heeft de naam gegeven aan een van de woontorens van het kasteel, de Tour Blanche. Oh, en het ijsje natuurlijk... ;-)
Die middag bezochten we Galamus en het was zo ongelofelijk magisch, met die schuine, zacht oranje-gele zon. Hieronder het hoofd van God, die de uitspraak van het Eerste Woord symboliseert waarmee de schepping werd gecreëerd. Het verwijst daarmee ook naar het door de katharen zo gekoesterde, originele Evangelie van Johannes, dat hier ten tijde van de vervolging zou zijn verstopt.
Een bijzondere, aan de Tempeliers verwante plek in de Fenouillet.
De hedendaagse wachter van de Hermitage, Jerome met zijn kleintje.
De Maria Magdalena van Galamus.
En als je dan op het pleintje zit en je kijkt naar boven, dan zie je dit...
Het waren bijzondere dagen met twee hele bijzondere mensen, waar we met veel plezier en dankbaarheid op terugkijken.
En weer door...
We waren amper klaar met deze tour, of ik moest mezelf melden op het kasteel in Couiza voor een ongeplande dagtocht met onbekende mensen. Peter bracht me weg en toen hij wist dat ik in goede handen was, vertrok hij weer. Ik gidste de mensen, die eigenlijk geen echte plannen hadden, naar plekken waarvan ik dacht dat ze die zouden waarderen. En ik had het bij het rechte eind. Wat hebben ze genoten! Hieronder enkele foto's van een dag vol liefde en mystiek, beginnende bij de Fontaine des Amours en eindigende in Alet-les-Bains met twee verliefde duiven. Magie. Voelbaar.
Twee dagen later ontmoetten we onze goede vriend Colum Hayward van de White Eagle Lodge en Polaire Publishing, die ons trakteerde op een lunch in Quillan. Het was erg gezellig!
We bezochten ook nog even de Notre Dame van Quillan met de prachtige OLV van het Licht. De symboliek rondom de geboortegrot, de baarmoeder, de goddelijke impregnatie van de wereld zodat het leven kon ontstaan, de ster van Bethlehem, de vijfpuntige ster en het Licht in de Wereld, Sophia, de crypte van de Notre Dame Sous Terre (onze lieve vrouwe onder de aarde), kan worden gelinkt aan de mystieke lessen van de Hermetica. Jammer genoeg werd dit licht binnen de aarde naar de hel verbannen en kreeg de naam Lucifer een duivelse reputatie. Oorspronkelijk was het echter bedoeld om de goddelijke vonk te symboliseren, maar omdit dit begrip als 'heidens' werd bestempeld, kon dit gegeven alleen maar 'ondergronds' (in de symboliek van de kunst en middels de lessen van geheime broederschappen) worden doorgegeven. Deze Graal kennis was tot voor kort alleen voor ingewijden beschikbaar omdat het niet werd begrepen.
Toen we weer in Galamus waren, heb ik eindelijk eens een goeie zoom opname kunnen maken van de Hermitage vanaf de parkeerplaats.
Terug in Rennes-le-Château met een mini bus tour. Onze vriend Glen was toevallig de kerk aan het afstoffen, ter voorbereiding van het concert van zijn stiefvader, pianist David Bailey.
De Belvedere in tegenlicht.
De Tour Magdala door de bomen heen.
En een close up van het wassenbeeld van de enigmatische priester zelf, Abbé Saunière.
Even een paar dagen thuis! Babar was niet bij me weg te slaan. Hij was zo baby achtig. Ik moest hem vaak optillen, meeslepen, op schoot nemen terwijl ik achter mijn computer zat... ik denk dat ie me heeft gemist... acherm...
De bloedmaan, eind september 2015, opnames vanuit onze tuin. Ik werd precies op tijd wakker! :D
De Zweedse Johan en Lena op visite
Na 1 maand in Occitanië te hebben verbleven, gingen Johan en Lena weer naar Zweden terug. Maar de dag ervoor kwamen ze nog even lunchen, waarna we een korte wandeling maakten naar het uitzichtpunt op Belvianes. Hieronder wat foto's.
Herfst!
Wat een schitterende tijd!! :)
They call me Bigfoot (ik met mijn hark! :D)
The Widow Mrs. Peel. Onze drie kippen hebben het enorm naar hun zin! :)
En ik ook, als ik even een dagje vrij heb en het is zulk mooi weer!
En weer door...
Er braken 6 prachtige dagen aan met onze klant uit de States, een oorspronkelijke Zwitserse dame genaamd Helen, waarmee we voor de laatste keer heel Occitanië zouden gaan doorkruisen. We begonnen in Montségur en het wordt steeds moeilijker om originele foto's te maken. Dus, hier enkele foto's die anders zijn dan anders. Twee foto's die gemaakt zijn op een uiterste puntje van de achterkant van de burcht, waar ik nog nooit was geweest en waar vanaf je bovenop het dorp kunt kijken. Schitterend!
Maar eerst, lunchen bij Andy en Steph in Montségur met dit uitzicht op de burchtheuvel... zucht...
Weer naar boven... Oye mijn arme knietjes!
Dit is dus het einde van een pad dat ik nog nooit had gezien. Als je maar met 1 persoon bent, dan kun je wat beter rondsnuffelen he?
Ook op de tourdag naar Rennes-les-Bains en Rennes-le-Chateau ben ik met haar naar plekken geweest waar ik normaal nooit kom. Onderstaande foto's heb ik echter nog genomen vanuit de bekende lokatie bij de Fontaine des Amours, maar nu met sterfilter.
De roos van de twee Rennes (Rennes in Bretagne en Rennes-les-Bains in de Languedoc, dus niet Rennes-le-Chateau en Rennes-les-Bains).
Chateau de Puilaurens...
Bijna boven.
Ach ja, ik kon het wéér niet laten he... ;-)
Onder: Helen in Galamus.
Midden in de week trakteerde Helen op een dagje badderen in de baden van Ax-les-Thermes. Inclusief lunch! Wat ontzettend lief! Hieronder: ik kon het weer niet laten he, die adelaar op mijn arm had ik bijna mee naar huis genomen. ;-)
De kerktoren van Ax.
Peter had zijn favoriete toetje: profiterrolles! :)
1, 2, 3, op.
Een reuzen sequoya bij de brug achter het kerkje.
Dagtocht Carcassonne en Alet, en dit keer moest ik verplicht in extreem zwart-wit fotograferen. Dat moest ik van mezelf. Even anders... Hieronder de foto's van de middeleeuwse stad en het museum.
Een lachend hoofd van Maria, zeer uniek voor het Middeleeuwse Europa, waarin lachen en vreugde verboden waren. Denk aan Umberto Eco's 'In de Naam van de Roos'.
Het stoplicht in de hoofdstraat van de oude burchtstad.
De grafdeksteen van een Tempelier.
Nog even stoppen in Alet-les-Bains, waar ik deze foto heb kunnen maken van het beeld van de Godin Diana op het pleintje.
En natuurlijk wilde ze dolgraag naar Collioure, als het weer zou meezitten. En het weer zat mee. Sterker nog, het was goddelijk weer! Hieronder de indrukken van een heerlijk dagje aan de Middellandse Zee met een van de liefste klanten ooit, Helen.
Koffiestop onderweg. De lekkerste cappuccino ooit (Estagel cafe).
Paradijsje...
Een van de oude gotische kelders.
Het museum van moderne kunst.
Lunch! We hadden een goddellijke plek aan het strand. Helemaal perfect!
De burchtpoort.
Helen bij een van de ramen van de grote zaal.
Op de terugweg maakte ik nog snel een paar foto's van het kasteel Queribus voor Helen. Haar batterij was leeg. ;-)
Het einde van een goed naseizoen, dat ons door de winter zal helpen. De komende 5 maanden hebben we namelijk geen of nauwelijks inkomsten. Maar wederom zijn we weer een jaartje gedragen en daar zijn we ongelofelijk dankbaar voor.
En gisteren, 20 oktober, hebben we voor het eerst de houtkachel aangestoken (oye mijn arme knietjes!). Een gedenkwaardig moment. Eigen haard is, vooral voor ons op dit moment, goud waard.
GEFELICITEERD!!
Vandaag is mijn schoonzus Sjoukje jarig. Wij wensen haar een heerlijke dag toe! Van harte gefeliciteerd!
Afscheid
Op 6 december gaan Lorrie en Eugene en hun gezin (van de Engelen Galerij in Alet-les-Bains) weer terug naar Ierland. We zullen ze heel erg missen, maar we zijn dankbaar dat ze op ons pad zijn gekomen. Uiteraard wensen wij hun het allerbeste toe met hun nieuwe plannen.
Vooruitzichten
De komende tijd zullen we hard moeten werken in en om het huis, vooral Peter. Ik zal met name de marketing, de archivering en het website onderhoud op me moeten nemen. Geen idee of ik nog aan schrijven toekom; ik wil zo graag verder aan mijn derde boek. Maar ik wil zoveel; documentaires maken, een film maken, artikelen schrijven, korte verhalen schrijven... Ook de zaak tegen de wanbetaler loopt nog steeds, uitstel op uitstel, dus ook dat kunnen we nog niet afsluiten. Maar, we hebben in ieder geval wel een goed nieuwtje om deze blog mee af te sluiten. We hebben niet alleen de contracten met Topic Travel (@Leisure) verlengd, maar zelfs de GOUD status bereikt met onze vakantiewoning! We duimen dat hij volgend jaar weer goed wordt verhuurd, want daar hangt voor ons zoveel van af. Zie www.le-conte-du-graal.com voor meer info.
Ook heb ik een superdeal met de KLM gekregen voor een bezoekje aan Nederland (Hehe!! Eindelijk!). Ik vlieg eind november voor een korte week. Ik kijk er zo naar uit!
Verder wens ik mijn moeder een voorspoedige operatie toe (begin november). We gaan hier weer kaarsjes branden hoor! Dikke kus!
Dit was het dan weer voor deze keer. De volgende blog zal eind dit jaar tegen de kerst uitkomen. Wij wensen iedereen een heerlijke tijd toe, met alle voorbereidingen naar Sinterklaas en ZWARTE PIET en Kerstmis! Laten we lekker ruimdenkend blijven, met onze volle focus op positieve dingen; mooie dingen; leven, liefde en lachen. Want boven alles is dat ons geboorterecht. Voor iedereen op aard. Jullie kennen vast de melodie van Altijd Is Kortjakje Ziek? Nou, zing dan even mee:
Omdat ie door de schoorsteen moet."
Opgelost!! ;-)
En weer door... ;-)
From Occitania, with Love!
