Na een reis van twee dagen naar Nederland en familiebezoek...
(we lagen zo in een deuk daarna!!)
... vloog ik 18 februari van Amsterdam naar Los Angeles. Peter zou enkele dagen later vanuit Nederland weer naar Frankrijk rijden.
De route van de vlucht bracht het toestel over het Poolijs en Newfoundland. Ik was verrast dat het zo helder was!
Na een fijne vlucht arriveerde ik in LA en na het interview met de douane mocht ik door. Al snel zag ik Vic staan. Schrijver Victor Smith was mijn reisgenoot tijdens de eerste 4 dagen in de States. Hij was helemaal uit Tuscon komen rijden om me tijdens deze dagen te begeleiden en me op donderdag naar Vegas te brengen. Ongelofelijk he? Na het inchecken in het hotel reden we direct naar het strand van Santa Monica. Voor het eerst zag ik de Pacific. Een woord. Wow...
Die avond hebben we geproost op Otto Rahn's verjaardag (de 18de februari) en ik hoop dat mijn pogingen om mijn boek te laten verfilmen en zijn verhaal de wereld in te brengen, hem rust zullen geven. We genoten van de Californische zonsondergang vanaf de High Lounge, waar ik Robert, een correspondent van de Huffington Post tegen het lijf liep.
Robert zei, "are you in fashion?" ... Ik had ineens een grote grijns. Hij wilde alles weten en ik weet nu waarom. Zo krijgt hij zijn artikelen bij elkaar gesprokkeld. De hele jetset komt namelijk naar die High Lounge. Hij stond op een interview, en de andere dag had ik een berichtje op mijn antwoordapparaat in het hotel. De afspraak was voor donderdagochtend 9.00 am in de lounge van het hotel.
Dinsdagochtend ben ik eerst naar een bank gegaan. Ik had een stapel cheques van Amazon die ik hier in Frankrijk alleen maar kan cashen tegen grote kosten, dus ik wilde ze in de States cashen. Maar dat ging niet. Dus heb ik er maar een bankrekening geopend. De bank manager kwam erbij om me te helpen en ze legde alles prima uit. Dus nu heb ik een bankrekening in Santa Monica. Gaaf he?
Om 12 uur hadden we een afspraak met een aantal vrienden van mij, waarvan er enkelen heel beroemd zijn in LA. We zouden met zijn allen gaan lunchen in de door Glen voorgestelde True Food Kitchen in Santa Monica. Glen was er al, super! Glen Craney is ook een schrijver (The Fire and the Light) en we hebben elkaar een paar jaar geleden in Puivert ontmoet. Hij herkende mij toen eerst, voordat ik wist wie hij was. Heel bizar! Normaal is het omgedraaid.
Toen kwam Vic terug van het auto parkeren en al snel kwamen ook acteur James Gill, zanger en Yoga leraar Kristos en de ongelofelijke Foster Perry, die alleen maar met celebs omgaat en wereldreizen maakt. Beiden wonen in Beverley Hills. Dat ze speciaal voor mij zijn gekomen, wow, ik kan het nog niet geloven. Het was keigezellig! We hebben ontzettend gelachen en zijn tenslotte heel melig op de foto gegaan. (Kristos heeft onderstaande foto genomen).
Gaaf he? Linksboven dus Victor en Glen, dan Foster Perry, en ik zit naast James. Hieronder staan we er met zijn allen op. De foto is genomen door een van de obers. We trokken erg veel aandacht want iedereen kende Foster en Kristos. Hilarisch!
We zijn naderhand nog even naar Malibu geweest waar Glen woont, maar het was zo koud dat we eind van de middag naar huis reden. Maar eerst dronken we nog gauw even een hete chocolade in de Starbucks van Malibu. Dat ging er goed in!
Naar de Universal Studios
De andere dag was een absoluut hoogtepunt van mijn reis. De Universal Studios! En dan met name de Studio Tour. Helemaal geweldig. Wat hebben we genoten! Vic was vroeger in de late 60-tiger en begin 70-tiger jaren ook acteur, en had er gewerkt. Hij was er daarna nooit meer geweest dus hij genoot met volle teugen.
Hieronder zie je het uitzicht van het hoge gedeelte naar het lage gedeelte van het studio complex dat erg groot is. Daarachter ligt Los Angeles en het schitterende berggebied dat de groene vallei scheidt van de woestijn.
Een van de leukste dingen van de hele studio tour is het ontdekken van de maquette van Peter Jackson voor zijn King Kong versie. Daarin speelde "mijn" Adrien Brody immers de hoofdrol, dus ik uit mijn dak! De acteurs waren nooit op een echt schip. Dit was The Endevour. Knap hoor!!
We reden ook nog langs Amity Island, een van de sets van enorme kaskrakers die ze maar gewoon hebben laten liggen voor de tours. Wel geinig dat ze Jaws toch blijven gebruiken om mensen te laten schrikken. Ineens sprong de haai uit het water en het is een groot toeval dat ik toen precies een foto maakte! Heul gaaf! ;-)
Kippenvel kregen we toen we voorbij deze set kwamen. Uit War of the Worlds met Tom Cruise. Hier is deze scene opgenomen en omdat er zoveel werk en detail en geld aan het decor is uitgegeven (een echt toestel) hebben ze ook deze set laten liggen.
Heel veel films worden tegenwoordig opgenomen met behulp van het grote blauwe scherm. Dit is hem:
In het lage gedeelte bevonden zich Jurassic Park en The Mummy. Een van de auto's uit The Lost World heb ik ook gezien. De sfeer was ongelofelijk. We zijn nat geworden in de Jurassic Park ride en hebben ons kapot gelachen in de Mummy achtbaan!
Maar het gaafste vond ik wel al die souvenirs uit de filmbiz. Ja moet je net bij mij zijn. ;-)
Er kwamen die dag 2 telefoontjes. Ik zou na de Universal Studios een gesprek hebben met Paulette Victor-Lifton van Triad over mijn filmplannen. Zij is een van de mensen die mij zouden kunnen helpen dit te verwezenlijken. Maar dat gesprek werd verplaatst naar donderdagochtend. Oei. Dan had ik een interview met de Huffington Post. Ah, daar belde Robert of we het interview ook woensdagavond konden doen. En het was meteen opgelost! The Universe works in mysterious ways!
Vic reed terug naar Santa Monica via Hollywood. Ik heb de Hollywood sign prachtig zien liggen maar er geen foto van kunnen maken. Het was te druk, we konden nergens stoppen en na een bocht was het uit zicht. Ik vond het niet zo erg, Vic vond het vreselijk. Hij wilde alles graag perfect hebben, de schat. Maar deze foto vind ik ook erg leuk!
Het interview met de Hufftington Post verliep prima. Robert maakte geluidsopnames en op een moment zette hij het even af en liet zich achterover in de stoel vallen. Hij slaakte een diepe zucht en zei... "oh boy, this is going to be big!". Ik kreeg het er warm van!! Het interview duurde 90 minuten en hij ging met tegenzin weer weg. Ik ben benieuwd!
De andere ochtend reden we via Beverley Hills (gave bomen daar trouwens... en oja, leuke huisjes ook... ;-) naar Burbank voor een ontmoeting met mevrouw Victor-Lifton. Onderweg zagen we ook nog een schoolbus, ik vond hem erg grappig!
Paulette Victor-Lifton is geen kleine dame. Dat ze persoonlijk op mijn mailtje had gereageerd was al een wonder. Dat ze erin toestemde me te zien had ik vurig gehoopt. Maar dat ik meer dan 5 minuten zou krijgen, had ik nooit durven dromen. Ik kreeg 45 minuten! Ze zat over het algemeen ademloos te luisteren, knikte regelmatig, vertelde soms iets over hoe de dingen in Hollywood gaan, was het helemaal met me eens dat Adrien Brody een uitstekende Otto Rahn zou zijn in de film, en ze nam zelfs nog de tijd om met mij samen op de foto te gaan. Hieronder slechts enkele van haar vele prijzen.
Met Paulette. Ze is nu aan het bekijken of mijn boek in aanmerking komt om te worden omgezet in een screenplay en of er genoeg brood in zit om financiële back-up te krijgen. Ze heeft uitstekende contacten, dus ik hoop dat ik er nog iets van hoor. Maar dit is me gelukt. Hollywood binnenlopen en het voor elkaar krijgen om iemand van zo'n kaliber geïnteresseerd te krijgen! Grijns...
Op naar Las Vegas!
Uiteindelijk kwamen we aan bij onze gastvrouw en mijn vriendin DeAnne Wolfgram, die in Henderson woont, aan de rand. in een villa. Ontzettend gaaf! Ze heeft een kast van een hacienda stijl huis, en twee heerlijke honden; Kizmet en Misty. Beide honden waren stapel op me en het was wederzijds. Misty was alweer op weg naar mij toen ik deze foto nam en Kizmet vocht zich 2 seconden later los uit de armen van dochter Lauren, om me vervolgens in een sprong achterover de duwen. Heerlijk!
Zaterdag 23 februari, de Talk Show
Uiteindelijk brak de zaterdag aan waar ik zo naar heb uitgekeken. Nerveus? Nee. Heel bijzonder. Ik was er zo klaar voor! Het was maar een kleine talk show maar toch... Ik vond het een goeie oefening. Vlak voor dat we live gingen maakte DeAnne deze foto:
En dit is de url op internet om de show te kunnen zien:
Ik ben erg dankbaar dat ik bij deze show mocht zijn als gast, want blijkbaar hebben ze een enorme wachtlijst, moeten ze vaak nee verkopen, en ik heb mezelf geeneens aangemeld, ik ben gevraagd! Hoe gaaf is dat? Ik vond het leuk. En Steve Rother is echt ontzettend lief! Een hele bijzondere man.
Ik had een stapel boeken van Amazon naar DeAnne laten sturen om daar te verkopen, en binnen 5 minuten waren ze verkocht! Dat was heel speciaal, zeiden ze tegen me. Tussen de pauzes werd ik direct overspoeld door verzoekjes om handtekeningen en ik heb het gelukkig allemaal kunnen doen, ook achteraf! Hartstikke leuk!
Naderhand hebben we met de hele crew zitten lunchen. Steve wilde perse naast mij zitten. Ik mocht mijn vriendinnen meenemen die mij hebben gesupport tijdens deze dag, Donna, Bette en DeAnne. Vic was er ook maar moest naderhand snel weer door, want hij wilde terug naar Tuscon rijden die dag. De Bahama Breeze is een heel lekker restaurant, ik heb zitten smullen, en 2 Red Bulls moeten drinken om mezelf wakker te houden. Maar ik heb het gered en we hebben een heerlijke dag gehad!
We reden in de zonsondergang over de Las Vegas strip terug naar Henderson. Hartstikke mooi!
Naar de Hoover Dam / Boulder Dam
Zondagmiddag reden DeAnne en ik saampjes naar de Hoover Dam, wow, ik was helemaal weggeblazen. Niet alleen door de Dam, maar ook door het ongelofelijke landschap van Arizona en Nevada. Rood, geel, wit, zwart, alles door elkaar, en dan die knalblauwe lucht erbij. Wow!! Het monument was trouwens prachtig, twee sphinxen en onze melkweg en het wapen van Californië. En dat op de grens van Arizona en Nevada! ;-)
Het was een heerlijke middag. Die avond keken we live naar de Oscars, en we hebben genoten! Het was heel leuk opgezet en uiteraard was het ook een bijzondere uitzending ivm 50 jaar James Bond. En Barbra Streisand trad op. Heel gaaf. Jammer dat ze Robin Gibb niet even noemden bij de mensen die in 2012 waren overleden. Hij was toch een van de schrijvers van Saturday Night Fever...
Naar de Red Rock Canyon
Op maandag hadden we een dag van uitersten. Eerst naar de Red Rock Canyon, een schitterend natuurpark met een ongelofelijke sfeer en prachtige kleuren. Het woestijnlandschap intrigeert me, maar ik zou er niet willen wonen. Het is echter heel erg mooi om er doorheen te rijden en te wandelen. Beroemd is de Joshua Tree, een yukka boom die massaal in het wild groeit hier.
Ha, en dan kom je zo'n bord tegen. Er zijn naast grote landschildpadden ook wilde ezels en herten. We hebben de ezels en de herten wel gezien. Maar geen schildpadden.
De plek die me helemaal wegblies, was een heilige plek achter de Red Rock Canyon, waar de oermens o.a. handafdrukken heeft achtergelaten. De sfeer was ongelofelijk, en ik kan me voorstellen dat een groep langstrekkende oermensen dit ook voelde.
De zon ging laag staan. Het was tijd om terug naar de stad te rijden.
Want we hadden een afspraak met Donna en Bette op de Vegas Strip. Dus hup, van de natuur naar de gekte van Vegas! Het was een gave overgang, en ik heb enorm genoten, vooral van deze dag in al zijn vormen!
Het was het Chinese Nieuwejaar, en dat vierde men door een Chinese tuin aan te leggen in de kas van het Bellagio hotel.
Het beroemde plafond van de hal in het Bellagio hotel.
Met Bette, Donna en DeAnne. Daarna reden we naar Caesar's Palace voor het avondeten, lekker met zijn viertjes over de Strip, we hebben ervan genoten!
Caesar's Palace sloeg echt alles. Wat een details! Ik zag zelfs die gokautomaten niet meer. Ha, ik heb wel een cent opgeraapt. Da's pure winst he!! ;-)
In Caesar's Palace heb je dus een stukje "klein Rome", net echt. En een sfeertje!!
Weer naar huis, over de Strip, dit keer in het donker. Heeft wel wat...
Het beroemde Luxor Hotel.
Die avond heb ik mijn handafdruk mogen zetten op DeAnne's "Wall of Friends and Family". Leuk he?
Het zit erop, etappe 2 is achter de rug, en etappe 3 staat voor de deur. Op naar New York, dag Vegas!
Naar New York
We waren nog maar net opgestegen of we draaiden laag over de Hoover Dam en ... de Grand Canyon! Ik was weggeblazen. Wat een cadeau!! Ik keek tot ik het niet meer kon zien. Ontzettend gaaf!!
Er stond een man achter me in de rij die tegen me begon te praten, dus ik draai me om... Aaaaaahhhhh, Otto! ;-)
Het was hem natuurlijk niet, maar hij leek er zo sterk op, en ik kan dat nooit in 1 foto laten zien. Je had hem moeten zien toen hij naar links keek en fronste. Dat was echt eng...
In New York werd ik opgehaald door Beth en Tim Tiger, mijn gastvrouw en gastheer voor 2 nachtjes in hun ongelofelijk gave huis, enkele blokken verwijderd van het huis van actrice Sandra Bullock, in New Jersey's Upper Saddle River district. Maar eerst even een hapje eten in de Dino BBQ in Harlem. Laura Marini, de TV story producer die geholpen heeft met mijn perspagina, was er ook! Het was gezellig!
De volgende ochtend werd ik wakker gemaakt door een hele lieve wekker...
Ethan was de prachtige hond van Beth en Tim, en als je goed kijkt, zie je de kat Zeek in mijn nek liggen. Ik heb iets met dieren en kinderen. Lachen he?
Die middag reden we in de dure Audi Sport over de George Washington Bridge van Jersey naar Manhattan.
We parkeerden midden in het centrum bij een vallet parking (dan wordt de auto voor je geparkeerd), 5 minuutjes van een restaurantje en ons reisdoel van die middag. Toch wel lekker als je wat geld hebt. Tachtig Dollar voor 2 uur, en ze piekert er geeneens over. Ik heb de metro nooit van binnen gezien. En wat is ons reisdoel van die middag? Drie maal raden...
Precies, het Empire State Building! Keigaaf toch!! Van King Kong in LA in de Studios naar King Kong in New York. In een mailtje dat ik weer veilig thuis was, schreef ik nog aan Adrien Brody's moeder: "I did go on top of the Empire State Building (no monkey though ;))". Ik kreeg zo'n leuke mail terug, wat zijn dat toch een schatten!!
Beth, die heel stoer deed... ze heeft namelijk hoogtevrees weet je.
Kijk, dit zijn de leuke souvenirs! :-)
Ik vond ook de Art Deco stijl van het gebouw super om te zien. Wow!
De boot in
Na een hele leuke avond met een nichtje van Beth en Tim, die ik al in de zomer van 2012 in Frankrijk had ontmoet, en waarbij ik met een sabel een champagnefles heb opengeknalt (...), reden we de andere ochtend weer naar Manhattan voor een tochtje met de Circle Line naar het Vrijheidsbeeld. In de auto vertelde ik Beth over mijn bezoek in LA aan Paulette Victor-Lifton. Ik had tegen Paulette zo zitten praten over wat ik allemaal zo graag wilde; koffie drinken met Ron Howard en hem ompraten om White Lie te verfilmen, en Adrien Brody als Otto in te huren, dat ik me verontschuldigde, en zei, "sorry for dreaming so big!!" Paulette zei toen... "There is nothing wrong with dreaming big! Dream big!" Tien minuten later waren Vic en ik bij een benzinepomp, en zag ik een enorme poster aan de zijkant van een flatgebouw. Daarop stonden 2 woorden. "Dream Big".
Beth lachte en zei toen: kijk eens naar mijn autohangertje...
Al snel waren we op de plek van bestemming. De dock was naast de Intrepid.
Ach, het is dan wel niet "The Endevour" (King Kong), maar we gaan toch de Hudson maar even af. ;-)
Dit is de beroemde "Clock House". Toen men vanuit Europa per boot aankwam, kon men hierop de tijd aflezen en hun horloge gelijk zetten.
Daarna reden we naar het centrum niet ver van mijn hotel, voor een lunch afspraak met Maureen Lamb-Liedtke, die vorig jaar september in een van mijn groepen zat. Hartstikke gezellig!! We reden door klein Den Haag...
... en langs de flat waar John Lennon woonde, en waarvoor hij was doodgeschoten. Een bijzondere plek, zeker voor mij. Ik had het twee weken voor het gebeurde namelijk gedroomd. Ik kon Beth aanwijzen waar ik toen in mijn droom stond. Het was zo vreemd, dit...
Met Maureen. :-)
Daarna moest ik afscheid nemen van Beth, en was ik voor het eerst in de hele reis alleen. HEERLIJK! Even bijkomen!! En ja hoor, ik had de bovenste verdieping. Wat een uitzicht... ik kon er geen genoeg van krijgen. Ik hoefde er geeneens mijn bed voor uit...
Weekendje Manhattan
Zaterdagochtend werd ik wakker met een verkoudheid en flinke keelpijn. Ik ben laat gaan ontbijten en besloot even naar een winkeltje te lopen om een mobieltje te kopen. Mijn eigen mobieltje was namelijk stuk. Maar het had geen zin, een abonnement afsluiten slaat nergens op, God weet wanneer ik terug naar de States zou gaan en... of ik ooit wel weer ga. Een prepaid had ook geen zin. Na 3 maanden geen gebruik vervalt het geld dat erop staat en het telefoonnummer. Dus ik ging weer terug richting hotel. Maar iets verderop lag Central Park, en daar wilde ik toch even doorheen wandelen. Met een banaan in de linkerhand en een hete kop koffie in de rechter, bezocht ik wat highlights.
Cleopatra's Needle hebben ze niet alleen in Londen. ;-)
Belvedere Castle.
En de beroemde grote grijze eekhoorn...
Die avond had ik een afspraakje met een echte New York Stock Broker, maar dan eentje die niet kon liegen en me perse wilde ontmoeten na het zien van mijn talkshow interview. Het restaurant beneden was erg sjiek, dus voila...
Het eten is dan ook bijzonder lekker... ;-) Het was een gezellige avond met diepe gesprekken.
Naar het Museum of Natural History
Zondagochtend lekker ontbijten en door naar het Natural History Museum, ik hoefde alleen maar over te steken!
Er liggen altijd dingen die je nog nooit hebt gezien, zoals een meteoriet die door de indianen als een heilig object werd vereerd, omdat het uit de hemel was gevallen. Het is helemaal van ijzer.
Deze zaal blijft leuk natuurlijk! "Morning at the Museum!" ;-)
Een Olmekenkop...
Een zonneschijf van de Azteken...
De 1.6 miljoen jaar oude Turkana Boy, een van de oudste rechtoplopende mensachtigen...
En Peter Stuyvesant natuurlijk, met de landaankoop van Manhattan, dat "veel rotsheuvels" betekent. En er lagen inderdaad nog wel wat van die oorspronkelijke rotsheuvels, vooral in Central Park, maar voor de stedenbouw zijn bijna alle rotsheuvels afgegraven. Manhattan ligt dus eigenlijk op een groot rotsplateau.
Die middag lekker lui vanuit mijn bed "The Hobbit kijken". Die film kon je namelijk huren en ik heb er van genoten!
Die avond heb ik wederom zitten dineren in het Calle Ocho restaurant, dit keer met Ivonne Davilla, die me perse wilde zien. Het was een gezellige avond en de eend met sinaasappelsaus was wel zo lekker dat ik denk dat dit de lekkerste is die ik ooit op heb. Wat een chef!! Het gaf me een reden om warm te eten, wat ik die dag niet had gedaan. Ik liep echt op mijn tandvlees; moe, verkouden, en pijn in mijn schouder. Toen ik mijn boarding pass uitdraaide beneden in de lobby, zei de hotel staf dat ik tot 1 uur 's middags mocht blijven, zodat ik lang kon slapen. Ik hoefde pas om half 2 met de taxi namelijk. En dat heb ik ook gedaan. De taxi bracht me dwars door de stad en door Queens naar Kennedy Airport, en toen de zon onderging, vlogen we naar het oosten. Dag Manhattan... Dag Amerika...
Door het tijdsverschil vloog ik tegen de tijd in van zonsondergang naar zonsopgang, "to the second star to the right, and straight on till morning." (Peter Pan). Mijn broer en schoonzus stonden me al op te wachten op Schiphol, de schatten, en ondanks de enorme lading koffers uit de Boeiing 777 was mijn koffer een van de eerste op de band. Wat een mazzel! Op naar mijn bedje. Na een uurtje of vijf heerlijk te hebben geslapen, was het weer tijd om op te staan. Even naar de jongste telgjes van onze familie. Ontzettend gaaf!
Met Froukje, Mike en de kleine Thom.
Het zat er alweer op, en na een kort bezoek aan mijn ouders vloog ik donderdag weer naar Zuid-Frankrijk. Peter stond in Toulouse al op me te wachten. Het enige wat ik die avond deed is op Facebook zetten wat ik iedereen had beloofd te zullen doen zodra ik thuis was. Ik postte: "Home. <3 p="">
Ik kwam thuis in een grote prak werk, en begin nu - bijna een week later - pas een beetje bij te komen. Het schrijven van dit Blog is hartstikke leuk, want zo kan ik alles eens op een rijtje zetten, alles laten zakken en verwerken. Het was een heel avontuur. Amerika heeft me weggeblazen. Ik voelde me er prima, vooral in Los Angeles. Daar heb ik echt een stukje van mijn hart achtergelaten...
Dit jaar is echt heel bijzonder gestart. Geen idee hoe zich dit nu verder gaat ontwikkelen. Ik heb inspiratie voor het vervolg op mijn boek, maar heb geen haast het te schrijven. Eerst komen er tours en er komt zelfs al iemand op 30 maart in de gite voor 2 weken. Dat het een druk jaar gaat worden staat vast. De aanvragen liegen er niet om. Het is nu de uitdaging om onszelf niet te overwerken, en ook nee te durven zeggen, en uit te durven besteden. En ik kijk er naar uit om mijn vrienden hier weer te zien, want dat ze nieuwsgierig zijn naar mijn avonturen heb ik al lang door. ;-)
Tot de volgende keer, hou jullie taai allemaal!! Heel veel liefs, dikke pakkerds en warme knuffels!
