Wat een jaar hebben we achter de rug! Dus ik kom eerst even met een broodnodige, uitgebreide 10-seconden knuffel. Tranen prikken, deels van verdriet, deels van vreugde, deels van uitputting. Het verdriet komt van het verlies van mijn lieve moeder, die op 21 november jongstleden naar een betere wereld is overgegaan. De vreugde komt van het eindelijk winnen van een belangrijke rechtszaak op 14 december jongstleden tegen een niet-betalende ex-klant die ons al 3 jaar zwart maakt. De uitputting komt van het harde knokken; de enorme werklast die wij hebben moeten torsen om overeind te blijven. Een lange, bochtige weg bergopwaarts waarop we moedig hebben door gestapt, maar waarop we ook op zijn tijd intensief van de uitzichten hebben genoten. De foto's in mijn Blogs getuigen van die uitzichten. Maar de enorme hoeveelheid steunbetuigingen, loyaliteit, liefde en support die wij hebben gehad van familie, vrienden uit alle windstreken en onze prachtige streek Occitanië, hebben ons enorm ontroerd en kracht gegeven. We zijn zeer, zeer dankbaar hiervoor.
Mijn vorige Blog, "En Weer Door", eindige met het contract met Topic Travel (@Leisure) dat we hebben mogen afsluiten voor een nieuw verhuurjaar van onze gite "Le Conte du Graal". Graag wil ik hier de draad weer oppakken en wat foto's delen van onze Occitaanse Indian Summer, want wat is het lang mooi en zwoel geweest, en nog steeds! Het is alleen na zonsondergang en 's morgens koud, en 's avonds hebben we heerlijk de houtkachel aan. Toch maar weer die boom gezet natuurlijk, en met een traan en een glimlach oude en nieuwe versieringen erin gehangen. Dapper doorstappen. Wat is dat moeilijk.
Onze tuin in oktober
En ineens zag ik dat een van de twee avocadopitten in een jong avocadoplantje was veranderd. Hij is inmiddels wel groter geworden dan op deze foto hieronder. Het wonder van nieuw leven. ;-)
Avocadoplant nu (21 december):
Zelfs de fuchsia kwam in de bloei!
Ons uitzicht...
De vernieuwde supermarkt Carrefour in Quillan werd in onlangs feestelijk geopend, en daar waren wij natuurlijk even bij.
Volle supermaan 27 oktober, machtig mooi gezicht als er wolken voor kruipen.
Zonsondergang boven het platteland ten zuiden van Toulouse, even snel uit de mini bus genomen. Geen idee dat de foto zo mooi zou worden...
Zijne Koninklijke Hoogheid Prins Babar van een heel klein stukje Occitanië:
Onze kippen: de Dame Blanchefort Hautpoul, de Comtesse de Pujol Murat en de Widow Mrs Peel zijn nog steeds gezond en happy.
We zijn niet zo vaak weggeweest; een keer naar Perpignan. Op de terugweg zijn we toch weer even gestopt in Estagel voor een cappuccino. Estagel is eigenlijk best een leuke koffiestop; normaal rijden we er alleen maar doorheen.
Uitzicht vanaf ons terras. De lichtval in november is zo mooi op dat goudgeel van de bomen.
De bovenkant van de hoogste berg aan de overkant van ons huis.
Gezellig bij schrijfster Ankie Nolen en Rob lunchen en dan gewoon nog buiten op het terras eten, geweldig!
Hun lieve poes Snorretje
Kijk, met de Occitaanse vlag is het echt helemaal perfect he! ;-)
Dagtocht Roquefixade en Pereille met Ankie Nolen
Ankie en ik zijn heerlijk een dagje met ons tweetjes weggeweest naar avontuurlijke bestemmingen. We beklommen 's morgens de ruine van het kasteel van Roquefixade, niet ver van Montségur. Het pad naar boven is erg mooi en loopt langs steile rotswanden. Soms konden we Montségur goed zien liggen. Hieronder een foto die ik echt moet delen, van Ankie met in de verte op de heuvel het silhouet van Montségur.
Vervolgens klim je langs een pad naar de achterkant, en dan pas wordt het hier en daar een beetje opletten waar je je voet zet. Vallen is hier geen optie.
Het was overigens het mooiste weer van de wereld. We hebben daarom lekker een lunchpakketje meegenomen en die vervolgens op een schitterend uitzichtpunt op zitten eten. Op dat muurtje daar langs de weg.
Vriendelijke voorbijgangers wezen ons vervolgens de weg naar de schamele overblijfselen van het kasteel van Raymond de Pereille, de kasteelheer van Montségur, die na de val van het kasteel nog enkele maanden werd ondervraagd en daarna spoorloos uit de wereld verdween.
Maar we konden er niet meer echt in, de natuur en de erosie had het pad onbegaanbaar gemaakt. Niet dat we het niet hebben geprobeerd, maar we moesten het uiteindelijk opgeven.
We zijn toen nog even naar het oude kerkje van Pereille gereden, waar een mooi bord stond met wat uitleg.
Dit is een stukje uit de Occitaanse Bijbel, een deel van het Consolamentum.
Het was een mooie dag, die helaas wat minder goed afliep. Op de terugweg kreeg ik een telefoontje van Peter. Mijn broer had gebeld dat het misschien beter was als ik de andere dag op het vliegtuig zou stappen; mijn moeder was snel achteruit gegaan. Ik heb toen 's avonds snel mijn koffer gepakt terwijl Peter een ticket voor me regelde. De andere morgen reden we al vroeg naar Toulouse airport. Het was een geladen reis, met al die extreme controles en angsten. Niemand sprak, het was doodstil in een vertrekhal met minstens 600 mensen. Bizar.
De vlucht ging op zich wel goed en bij aankomst stonden mijn broer en schoonzus me al op te wachten. Het zouden vreselijk zware dagen worden, voor ons allemaal. Een week later ben ik teruggevlogen, samen met Peter, die voor de crematie was overgekomen. Ankie en Rob hebben voor de kat en de kippen gezorgd (nogmaals 1000x dank!). Ik vind dat ik wel een hele sterke familie heb, waar ontzettend veel liefde aanwezig is. Daarom valt het verlies ook zo zwaar bij ons allemaal. Mijn moeder was een bijzonder sterke vrouw en enorm geliefd. Nu moeten we gaan proberen om het een plekje te geven. Dat ze voor ons een krachtige beschermengel is geworden, blijkt wel uit enkele bijzondere gebeurtenissen en momentjes. Liefde is eeuwig.
Terug thuis was ik ontzettend verdoofd en uitgeblust. Onze lieve vriendin Laura nodigde ons toen uit voor een lunch in een restaurant naar keuze, om ons wat op te beuren. Het was een excuus voor mij om me eens op te doffen; dat doe ik heel weinig. De meeste mensen kennen me alleen maar met een casual outfit en bergschoenen. ;-)
Ze gaf me ook een schitterende kaart en een kaars voor mijn moeder, die nu iedere avond brandt. Van hart tot hart.
De week erop zette ik dus dapper de boom. Ik was wel helemaal verliefd op dat peperkoekenmanneke! Hehe, na vele jaren met de oude versierselen te hebben gewerkt, hangt er nu eindelijk iets nieuws in de boom!
Hollandse boerenkool stamp met Jaap Rameijer, eh, worst...
We vinden het fantastisch als mensen die hierheen komen voor ons wat boodschapjes willen meenemen uit Nederland. Zo ook Jaap, die o.a. met een hele grote boerenkool kwam aanzetten (nogmaals superbedankt!) en die moesten we natuurlijk gezamenlijk burgemeester maken. Ik heb die dag zelf geen foto's gemaakt, maar Jaap heeft wel een hele leuke foto gemaakt van mij met onze drie kippetjes in de bostuin. Waarvan hieronder akte.
De dag erop moesten we even de zinnen verzetten en omdat we toch kattenvoer moesten hebben, reden we maar meteen door naar Carcassonne. We besloten toen ook maar om onszelf even te trakteren op een bescheiden lunch in de oudste herberg van de burchtstad, de Hostal de Troubadour. Hieronder wat plaatjes van Carcasonne in kerstsfeer. Het was weer een prachtige lentedag, zoals je kunt zien. Je hoort ons ook niet klagen...
Peter in de chocoladewinkel 'Real Chocolat', die hele lekkere en bijzondere chocolade en nougat verkoopt.
De herberg de Hostal de Troubadour.
Dat dagje was gewoon even nodig om onze zinnen te verzetten, want we zaten zo gespannen op de uitslag te wachten. Uiteraard, toen de advocaat ons afgelopen vrijdag belde met het goede nieuws dat we de rechtszaak hadden gewonnen, konden we pas echt ademhalen en nu zijn we toch een partij moe! Alsof alle lucht uit je lijf is weggelekt, alle spieren willen slapen, alle hersencellen willen staken, maar wat zijn we blij dat we het jaar met zo'n positieve energie kunnen afsluiten!
New York Times bestselling author Steve Berry heeft overigens nog een hele leuke 'blurb' geschreven voor de achterkant van mijn eerste boek 'White Lie', dat nu weer kersvers op Amazon staat in een geredigeerde versie. Zijn tekst luidde: "This story resonates with spirit and history, seamlessly blending myth with reality into a chilling and foreboding read." Lief van hem! :)
Wij organiseren overigens ook weer een nieuwe 'Mystiek Occitanië' reis! Een prachtige reis van 1 week door Katharenland. Kijk voor meer informatie op de webpagina: Mystiek Occitanië 2016.
Rest ons jullie allemaal hele mooie feestdagen toe te wensen en een fantastisch mooi 2016!
Let there be love! En 10-seconden knuffels!
(Foto credits kerstkaart: Susan Attwell)
