The Professor, mijn kleine kristallen schedeltje, is schitterend en ik neem hem overal mee naartoe. Het kristal is bijzonder: rainbow smokey crystal, met een gouddraad die er dwars doorheen loopt. Als je hem onder water houdt en in de zon, krijg je dit effect:
Kristallen hebben altijd een bijzondere werking en The Professor werkt bij mij op mijn denkvermogen. Het kristal verscherpt me, en het is een krachtgevende steen. En die kracht had ik wel nodig, tijdens de vele avonturen die ik samen met Peter heb mogen beleven de afgelopen weken.
De week na mijn verjaardag kregen we bezoek van Colum Hayward en Dave Patrick van uitgeverij Polaris (White Eagle Lodge UK). Ze hadden me gevraagd een hoofdstuk te schrijven voor hun nieuwe boek over de katharen, en ik heb mezelf verdiept in een onderwerp dat eventueel een toevoegende waarde zou hebben aan een al lang bekend verhaal. Het hoofdstuk, dat ik "back to the source" heb genoemd, is geaccepteerd! Ze vonden het prachtig en we hebben een zeer interessante middag gehad met deze twee bijzondere mensen.
Voor de camera
Het is altijd fantastisch en leerzaam om alvast wat ervaring op te doen voordat je in een veel groter avontuur stapt. Dit jaar ben ik 4 x op camera geweest met mijn verhalen, en enkele keren gefilmd als ik ergens heen loop, dus 'au plein nature'. Op camera lijkt het alsof ik helemaal alleen in de natuur loop, zit, vertel, maar ondertussen staat er dus een hele camera crew om je heen, en krijg je opdrachten om op een bepaalde manier te zitten, lopen, kijken, etc. Hier word ik gefilmd in de bossen vlakbij Rennes-les-Bains:
En zo ziet het er dus uit als je een camera op je snuffert hebt, waarin je moet kijken en vertellen (met dank aan Jaap Rameijer voor de foto!).
We hebben twee dagen de crew begeleid in Rennes-le-Chateau, en Peter en ik hebben hen geholpen met diverse logistieke zaken, zodat alles vloeiend verliep. Dag 1 was super, de sfeer was ongelofelijk in het mysterieuze dorp, waar we veel vrienden ontmoetten en iedereen voelde het, de eenheid en warmte die van iedereen afkwam.
Hieronder bepraat Peter de laatste dingen door met filmregisseur Richard Stanley.
Vervolgens beklommen we de Tour Magdala en zetten we de set op voor het interview met Arthur.
Arthur en Scarlett tijdens een pauze. Arthur is een Spaanse wetenschapper die de grenzen onderzoekt tussen wetenschap en mystiek. Zijn interview was erg interessant!
Na het interview filmde Karim nog snel even het e.e.a. in het museum.
Natuurlijk wordt de muziek voor de film gecomponeerd door niemand minder dan Simon Boswell, een filmmuziek componist die ik per ongeluk dankzij de assistant-producer mocht ontmoeten. Hij was ontzettend lief en kent Richard Stanley al jaren! Hij heeft een hele jonge, mooie vriendin, want dat hebben alle beroemde mannen blijkbaar. Het was een leuke ontmoeting!
Maar die avond hoorde ik van mijn zus Lenie dat het slecht ging met mijn moeder. We hebben direct gekeken naar de verbinding Carcassonne-Eindhoven die deze zomer van start gaat, en een plan gemaakt om snel te kunnen handelen.
Na een slapeloze nacht met grote zorgen brak dag 2 aan van de opnames in Rennes-le-Chateau, waar ik samen met Ankie Nolen bij was. Het eerste wat ik deed was Karim en Richard even beetpakken, ik had hun support hard nodig. Een sms-je van Lenie deelde me die ochtend gelukkig mee dat de toestand was verbeterd en dat mijn moeder vooruitgang boekte! Wat een ongelofelijke geruststelling was dat!! Er viel een blok van me af, zeg maar letterlijk!
Vol goede moed begonnen we aan de nieuwe opnames! En wat een prachtige plek! Hieronder de "clapper", vervolgens Scarlett (assistant-director) met in de verte de Bugarach, en daaronder Rennes-le-Chateau.
Die middag werd journalist André Galaup (van de krant La Depeche) geïnterviewed over zijn foto's van president Mitterand, die ooit een keer op de Magdala toren in Rennes-le-Chateau heeft gestaan. André heeft de foto's genomen die in de krant werden gepubliceerd, en de prints ervan hangen nog steeds in het museum.
Hieronder een zeer melige foto van mij met André Galaup. Het was ZO heet, dat ik een sjaal had omgeslagen en André vond dat wel grappig. Het is een ouwe vriend van ons, we hebben vroeger in een stichting gezeten en hem enorm geholpen. Ondertussen kent iedereen ons en wij kennen iedereen. Nou ja, bijna dan...
De set werd opgezet, inclusief de rails, die Karim toch nog heeft gekregen! Maar eer dat alles gereed is om te filmen ben je uren verder...
Uiteindelijk waren we klaar en namen we op de parkeerplaats afscheid. Even gauw op de foto met Karim, weer een excuus om hem even te knuffelen...
Het waren mooie dagen en terwijl de film crew verder ging met opnames in de Aude, trokken Peter en ik naar Montségur voor een nieuwe groepsreis, wederom met touringcar en chauffeur (inmiddels een vriend) Mr. Benoit!
Een groep Zweden met een bisschop...
Het was even omschakelen van filmwereld naar reiswereld. Maar al snel zaten we beiden in onze rol. Peter als tour manager en ik als gids.
Op de eerste dag bezochten we de ruïne van het kasteel van Montségur. Onderaan de heuvel vertelde ik het verhaal, en dan niet de opsomming van data en namen uit een reisgids, maar het verhaal. Uiteraard was het een uitdaging voor mij om de gnostieke oorsprong van het kathaarse geloof uit te leggen, de manier van denken, de tijdsgeest, en de afschuwelijke massamoord die erop volgde, uit naam van God. Maar men luisterde...
Er was een hittegolf, de hele week was het bijna 40 graden, maar de dapperen beklommen de burchten!
We genoten van het uitzicht en het windje dat boven de bloemen en de oude muren beroerde. We waren vrijwel alleen, op misschien 1 mevrouw na, die ook de moed had gehad om naar boven te klimmen.
In de namiddag heb ik in het kerkje van Montségur mijn verhaal verder verteld, over de Grote Moeder, het vrouwelijk principe van God, de Graal en de esoterische leer. Over het oorspronkelijke Aramese Pater Noster, het Abwoen, dat ik vervolgens zong in het kerkje onder het beeld van de Zwarte Madonna. De Nederlandse mevrouw die ook bovenop de burcht was, zat toen ook in het kerkje. Ze was zo ontroerd dat ze huilde en ze vertelde me dat ze voelde alsof het gestuurd was dat ze er nu bij was; om mij te horen spreken en zingen. Wow... dat is toch erg bijzonder!
De dag erop bezochten we het prehistorisch park in Tarascon. Ook dat was bijzonder, om in de tijdgeest te duiken van de mens, 20.000 jaar terug. Na mijn rondleiding door het schitterende museum was iedereen vrij om van het park te genieten. Ik heb nog met speren gegooid (een stok met haak, waarop de speer moet worden gestoken, die dan met de stok moet worden geworpen). Vier van de zes waren raak! Het vrouwtje die me begeleidde was helemaal verbaasd. Wat bleek nu, Peter en Benoit waren voor mij al geweest, hebben het 9 x gedaan en geen een keer raak! Ik vond het kicken! ;-)
Vervolgens reden we naar het restaurant waar we een ongelofelijke lunch kregen voorgeschoteld. Wat waren we ongelofelijk melig! En de middelste meneer op de foto hieronder is dus een dominee die een grote gemeente heeft.
We kregen vervolgens ook een spork bij het toetje. Een spork? Ja, een spork...
Daarna naar Foix en de dapperen beklommen met mij de burcht.
Die avond vloog Karim met piloot en camera over de katharenburcht Montségur met een klein vliegtuigje voor luchtopnames. De man bovenop de muur is Sir Richard Stanley himself.
Gaaf he?
De andere dag reden we met de bus en de groep naar Puilaurens, waar wederom de dapperen - dit keer was het echt 40 graden - met mij mee naar boven klommen.
's Middags naar Galamus waar ik in de rotskerk het magische vierkant SATOR AREPO TENET OPERA ROTAS probeerde uit te leggen. Vervolgens reden we voor de laatste overnachting terug naar Montségur.
De volgende ochtend reden we met de bus en de mini bus naar Rennes-le-Chateau, waar we het enigma indoken. Je kunt begrijpen dat het hele verhaal van de priester er bij de bisschop niet zo goed in ging, ik zag hem rood worden tijdens mijn verhaal. Maar uiteindelijk heeft hij het meegenomen in zijn overpeinzingen tijdens zijn preek bij de presbyterie.
En dan ontmoeten enkele groepsleden ook Henry Lincoln nog, de man die de inspiratiebron was voor de Da Vinci Code, owww...!!
Nog erger, de Tempeliers waren er tijdens de lunch ook nog bij! Hieronder de eigenaar van het restaurant Le Jardin de Marie, Tobi, en een 'collega' bij de tempeliersvlag. De bisschop werd steeds stiller... en stiller...
Een derde persoon van een Tempeliersorde vloog me om de hals alleen al omdat ik Rozekruiser ben! Hij gaat mijn boek bestellen en we hebben elkaars gegevens nu. En wat blijkt, het is een echte baron, een magister supremus met lange titels en een eindeloze stamboom. Maar hij is erg lief! En dat is veel belangrijker! ;-)
De week zat erop en al was het een uitdaging om de bisschop en zijn groep te begeleiden, het is duidelijk dat het zijn vruchten heeft afgeworpen. Tijdens zijn laatste speech in de bus kwam de bisschop heel liberaal over, alsof hij rust had gevonden in de nieuwe stromingen en interesse in de gnostische leer voor zijn zoektocht naar de waarheid. Meer dan de helft van de groep wilde mijn boek "White Lie" kopen en ik heb dus weer zitten signeren bij de kassa van het museumwinkeltje. Ontzettend gaaf!
Na een bezoek aan Lorrie's Engelen Heiligdom, waar iedereen enorm van genoot, sloot ik mijn werkweek af met een kort gedichtje waarmee ik enkele maanden geleden wakker werd. Een gedichtje dat misschien alles waar ik voor sta, omvat:
For it rules the realm of the heart.
The Universe bends because of Love,
And the Earth kneels before it,
For Love is God."
Ik werd bij het afscheid door iedereen platgeknuffeld en de lucht in geprezen. Ik was er verlegen van! En dan komt Mr. Benoit nog naar me toe om me plat te knuffelen en me te complimenteren met mijn Frans, dat al beter was als vorig jaar, en wuifde me nog een handkus toe. Daar doen we het voor!!!
Een blik achter de schermen!
Hieronder een filmpje waarin ik ons filmavontuur voor L'AUTRE MONDE nog eens op een rijtje zet. Er zitten korte filmfragmentjes in, en via deze videoclip kun je een kijkje nemen achter de schermen van de opnames...
Woensdag zijn de laatste opnames van mij in Montségur en een afscheidsparty waarop Peter en ik zijn uitgenodigd. Barinca heeft op alle fronten geholpen met logistiek en andere zaken, en ik hoop ook, dat als de film in Parijs in première gaat, dat Peter en ik erbij mogen zijn.
De volgende etappe is Discovery Channel. Als dat lukt, dan zal dat de verkoop van mijn boek en de kans op een speelfilm vergroten! Over speelfilm gesproken...:
WHITE LIE THE MOVIE
Mijn boek ligt nu bij enkele hele beroemde filmsterren in de States, met ontvangstbevestiging en dank. Ze gaan het zo spoedig mogelijk doorlezen. Het is eigenlijk al kicken dat ik ze heb kunnen bereiken! Of ze er iets mee kunnen en willen, dat zal de toekomst moeten uitwijzen. Ik volg slechts de broodkruimels op mijn pad, en zaai waar ik kan. Ik ben uiteindelijk slechts aan het koekhappen. Ik sta op mijn tenen en hoop uiteindelijk mezelf lang genoeg te maken om een klein hapje te kunnen nemen van die koek. Ik zeg altijd maar:
Een hele fijne zomer toegewenst! Warme knuffels, dikke pakkerds!
