Indian Summer

Smudge de buurpoes ligt weer op mijn bureau, het huis ruikt nog naar de verse nasi die ik tussen de middag heb klaargemaakt, en we hebben een Indian Summer! Warm en zonnig, heel af en toe es een buitje. Gisteren lag ik nog even in het zwembadje rondjes te draaien (misschien wel de laatste keer dit jaar!) en we hadden enkele visites (vrienden die langs kwamen en onze gasten uit de gite die op de borrel kwamen (wederom hele lieve mensen!).

Touroperator Topic Travel heeft onze gite bezocht en de contracten verlengd voor 2011, Peter is met consulting werk begonnen (horeca) waar hij zijn 2 decennia lang opgebouwde kennis kan delen met hotels en restaurants die lopen te tobben, en de herfst is ook een tijd ook om te klussen. In een week tijd is er ineens veel gebeurd. Onze klusjesman kwam om de zijkant van de gite te repareren (weet je wel, in ruil voor de oude auto?) en het hout werd geleverd. Nu nog een verfbeurt en dan ziet de achterkant van de gite er weer prachtig uit!


Hout bezorgd:


Hout opgestapeld:


Slakkengangetje
We moesten ook even wat opruimen en kwamen een restant van een regengoot tegen, die als slakkenparadijs werd gebruikt. Er zijn dit jaar wel heul veul slakken in de tuin!


Ook heb ik weer wat filmpjes online gezet die ik hieronder zet voor de liefhebbers.

Dit is het filmpje voor Lorries Angels:



Nog 2 nieuwe filmpjes voor het trekken van geïnteresseerden naar deze streek.

Prehistorie in Occitanië:



Het Mysterieuze Occitanië:



Op de foto hieronder; onze vrienden Lorrie en Eugene (van het voormalige Engelen Heiligdom) tijdens een heerlijke melige middag bij de Templière, nadat ik hun filmpje op YouTube had gezet.


Condoleances
Eind september is Roland van den Hout overleden na een lange slepende ziekte. Wij wensen alle familie en vrienden van Roland heel veel sterkte toe in deze zware tijd! Wel moet ik er even bijzeggen dat ik ontzettend trots ben op mijn sussie, Lenie, die maandenlang heeft geholpen en een grote steun is geweest voor Roland en zijn familie. Hele dikke knuffel en pakkerds voor Lenie, Chris, Erna, de ouders Rian en Jan en alle andere familie en vrienden. Van hart tot hart.


Lenie, ma en de kleine Mike (mijn achterneefje):


Voor de boeg...
Nog een paar beitsklusjes en wat opruimwerk en dan zijn we klaar voor de herfst en de wintertijd. Op 17 oktober heb ik nog een lange dagtocht als gids met twee klanten uit Florida. Daar kijk ik erg naar uit! Verder is het wat stilletjes op het gebied van de tours, maar we hebben 2 busrondreizen gepland voor volgend jaar. "Land der katharen" met Ankie Nolen (van 22 t/m 29 mei 2011) en "Mystiek Occitanië" (12 t/m 19 juni 2011). We hopen dat ze doorgaan, dat zou fantastisch zijn! Er hangen verder nog wat potentiëeltjes in de lucht (tours/gidstochten en busreizen) die nog moeten worden bevestigd. We houden moed! Volgend jaar 'geht es loss'!

Volgende maand staat er een bliksembezoek op het programma aan Nederland, helaas zonder "hadiedag" uit tijdgebrek, maar misschien kunnen we nog wel eens op een avondje in ons verblijf "de Hopbel" (omgeving Boxtel/Deurne in Brabant) afspreken. Als je interesse hebt, mail me dan even. :)

Nog wat foto's van de voorzijde van ons huis

(zie je de reclame op onze auto? Gaaf he!)


De entree:



Mijn kantoorraam:


Onze Osha:


Nieuwe ronde, nieuwe kansen
Sinds een paar dagen ben ik begonnen aan een experimentje nieuwe medicijnen voor mijn ME. Het is homeopatisch maar blijkt het enige te zijn dat enigszins bij andere ME patiënten aanslaat. Ook heb ik een bijzondere kristal gekregen die in mijn slaapkamer de energieën zou moeten zuiveren en balanceren, zodat ik beter slaap (heb erg veel moeite met goed slapen). Na een paar dagen moet ik constateren dat ik een kleine verbetering heb opgemerkt. De symptomen van ME hebben vooral met spierzwakte te maken en dat merk je naast het altijd moe zijn vooral ook aan je hart, longen en slappe benen, maar ook aan pijnlijke gewrichten, en ik heb het idee dat dit nu aan het verminderen is. Ik hou mijn hart vast, want al helpen de medicijnen maar een beetje, als ik er op vooruit ga spring ik een gat in de lucht! Ik kan dus zeggen, we zijn voorzichtig enthousiast! :)

En Smudge ligt nog steeds op mijn bureau te dromen.
Sommigen onder ons hebben toch maar een hondenleven he...
Fijne dierendag, en tot de volgende keer! :)

Olé!

Goeiendaagallemoal!

Weet je nog, in mijn vorige Blog verhaal, dat stukje over die hagedis in de regenton? Vorige week kregen we een mailtje van een lieve vriendin uit Lapradelle, die ook Anneke heet, met het volgende verhaal:

Lieve Anneke en Peter,

Na een vide-grenier en een mooie wandeling in Nebias kwam ik thuis en zag opeens op de bodem van ons poedelpoeltje een dier drijven. Heb het met het schoonmaaknet opgevist en uitgeschud op de rand van de bloembak. Pas uren later kwam ik weer in de buurt en zag tot mijn verbazing dat de oogjes open en de pootjes gestrekt waren...
Weer later, 's avonds, was het uit de bloembak gekomen en zag ik het weer op de rand zitten! Ik noem dit een wondertje van Lapradelle...
Groetjes en liefs,
Anneke.


Gaaf he? :) Zo zie je maar weer!

Rommelderommel
In de zomer zijn er veel rommelmarkten en zo was er ook eentje in Alet-les-Bains begin september, dus Peter en ik gingen er eens kijken. We hadden op Axat na nog geen rommelmarkt bezocht, en dat zijn hier in Frankrijk altijd hele leuke! Ik had, heel wijs, maar een tientje in mijn portemonnee gedaan en Peter had nog wat munten op zak.

Nu ben ik Mucha fan (artiest en mysticus van rond 1900, schitterende posters en tekeningen in Art Nouveau-stijl) en plots viel mijn oog op een prachtig ingelijste, kleine reprint van mijn favoriete Mucha prent, de Zodiak! Ik dacht, o,o, en ik heb maar een tientje bij me. Ik vroeg, hoeveel wil je er voor hebben? Ze zei: Tien euro! Dus ik... "nou, voor 8 nemen we hem mee!" En nu hangt de Mucha Zodiak te pronken bij ons thuis! Ik ben me er toch een partij blij mee!!! Deze is echt heel speciaal met zijn stiekem verstopte dertiende sterrenbeeld "de Slangendrager".


We namen nog een speciaal ijsje van geitenmelk gemaakt, Peter citroen en ik met rozenblaadjes. Poh, motje motje, wat was dat speciaal zeg! En tenslotte nog even een glas Blanquette bij onze grote vriend van St. Jacques en de dag kon niet meer kapot!

Ruilhandel!
Onze witte Citroën C15 is geruild tegen een klusje. Deze Franse bestelwagen, die we hier in Frankrijk in het begin volop in gebruik hadden, stond nu bij ons achter weg te teren, en da’s zonde. En aan de achterkant van de gite moet dringend ingegrepen worden, omdat de stuclaag loslaat en de kale steen aan de elementen wordt blootgesteld. We hebben de auto nu kunnen ruilen tegen deze klus, en dat is natuurlijk schitterend! Het uitzicht vanuit mijn kantoortje is dan ook weer onbelemmerd op de parktuin, nou ja, onze auto staat er dan nog wel een beetje voor, maar die ziet er in ieder geval mooier uit!

Gezellig!
Naast een aantal etentjes en borrels bij vrienden, altijd keigezellig, hadden ook wij weer even visite; een oude kennis, inmiddels getrouwd en met een dochtertje, kwam langs met vrouw, schoonpa en kleine, en dat was ontzettend gezellig!! Er sneuvelde natuurlijk weer een fles Blanquette, dat snap je wel...

Uithuizig
Daarna begon er een hele drukke periode. Zeven dagen achter elkaar flink doorwerken met tours en een wisseldag van de gite. Op dinsdag 7 september zou de Australische Andrea uit Londen overvliegen naar Carcassonne. Maar toen begon men hier in Frankrijk te staken en in Londen staakte de metro, zodat we Andrea moesten adviseren om naar Girona te vliegen. Dat is effe een stukkie verder rijden, dus moesten we super vroeg op en richting de Spaanse grens. Olé!

We waren net voor de grens, toen we een sms van Andrea kregen we dat haar vliegtuig was vertraagd, dus we hebben maar een paar stops onderweg gepakt en het rustig aan gedaan. Eenmaal op het vliegveld was het even lachen, want zij kende ons wel van gezicht, maar wij haar niet. Dus na een tijdje wachten en kijken kwam er ineens iemand uit de deur van de bagagehal die ons zag en hard "yeeeaaaahhhh" riep! Dus wij in een deuk!

Andrea was alleen, is 60 jaar en reislustig. Ze had ons voor 5 dagen geboekt en verbleef in een hotel in Quillan, zo'n 3 km van Belvianes. Ze had al snel een "middle name" van ons gekregen: “pics and pebbles”. Ze nam namelijk van overal een piepklein steentje mee en nam honderden foto’s!


Verder had ze veel interesse in Maria Magdalena en een aangenaam gevoel voor humor. Vanuit Girona kwamen we vrijwel langs Collioure en de Katharenkastelen Peyrepertuse en Queribus, dus hadden we voorgesteld om de geboekte dag naar deze bezienswaardigheden nu uit te voeren. Ze kickte in Collioure op de pittoreske straatjes, het kasteel, de haven en de bijzondere kerk. Ook reden we via Queribus naar Peyrepertuse, waar we normaliter een fotostop zouden houden. Maar, Andrea wilde dolgraag een van de kastelen beklimmen, dus kozen we voor Peyrepertuse, omdat dit kasteel groter is en mooier dan Queribus. Het enige is, dat je dan om half 6 nog een flinke klim moet maken. Je ziet op de foto hieronder nog net rechts de parkeerplaats, grijns...


Maar het uitzicht is dan natuurlijk schitterend! Op de terugweg hadden we nog even een bui toen we al in de auto zaten, maar als dan daarna de zon doorbrak, was het licht echt schitterend, zoals hier bij Puilaurens!


Dag twee
Op het programma stonden Alet-les-Bains en Campagne-sur-Aude, en dan via Brenac en de afdaling vanaf het Plateau de Sault terug naar Quillan. Ze ging door het dak in Alet, met zijn vakwerkhuizen, de bijzondere schitterende abdijkerkruïne en de oude Romaanse kerk waar we dit keer in konden!


Ik zeg niets, maar deze oude Romaanse fresco/alsecco is ontzettend interessant. Schrijfster Kathleen McGowan zou zeggen, "wie ogen heeft om te zien..." Kathleen was, overigens, heeeeel erg blij met deze foto!! :)

Verder liet ik nog het huis van Nostradamus zien aan het prachtige plein, de stadswallen en natuurlijk namen we een ijsje bij hotel l’Eveché, beroemd om haar eigengemaakte sorbets. En "the local wildlife" natuurlijk, waar ondergetekende weer niet af kon blijven...


Dag drie
Op donderdag bezochten we het nog steeds loei populaire Rennes-le-Chateau, en ’s middags de Galamus kloof en het klooster van St. Antoine-le-Désert. Andrea kickte weer volop, heerlijk is dat, als je iemand zo lekker enthousiast ziet!!

We reden op de terugweg nog even langs de ruïnes van de burchten van de Fenouillet en de Notre Dame de Laval met zijn bijzondere eeuwenoude olijftuin, en moi met mijn eeuwige flesje water...


Donderdagavond kwamen de gasten uit de gite op visite, hele lieve mensen die al meerdere jaren komen. Dat was heel gezellig en ze kwamen me toch met prachtige gele rozen aanzetten!! Lief he!!


Dag vier
Vrijdag bezochten we Coustaussa, Rennes-les-Bains en de bronnen en krachtplaatsen van de regio...


De Fontaine des Amours.

Een paar weken terug waren we er nog met Henry Lincoln, een bijzondere middag was dat! Tijdens tours ben ik altijd volgehangen met tassen met handigheidjes, camera, heuptas, flesje water... Maar goed dit was een paar weken terug met Henry. Maar het blijft een schitterende plek!! Ik kom er echt heel graag.




Het oeroude pelgrimspad naar de zogenaamde Fauteuil de Diable, een prachtige wandeling. Peter bleef tijdens deze dagen veel bij de auto, omdat hij het e.e.a. moest voorbereiden voor de accountant. Als chauffeur hoef je natuurlijk niet steeds overal mee naartoe, dus dat kwam toevallig goed uit.


Het is er de tijd weer voor. Deze zijn alleen erg giftig, anders zaten ze er niet meer! Er wordt heel gezwamd hier in de streek, om gerechten mee klaar te maken. En oja, wederom wat local wildlife...


Ook reden we naar de Tempelierskapel van Bezu, waar we deze roofvogel zagen:


Op een moment hoorden we een geluidje. Ahloowww... aaauuww... we hadden zoiets van, dat lijkt wel een kat! Maar we zagen niets! Opeens kwam het geluid dichterbij. Later zagen we het topje van een staart en toen de twee oortjes en het kopje van een klein poesje de helling op komen, broodmager en luid mauwend. Ik heb haar toen een sultana gevoerd en ze heeft water gedronken uit het dopje van de trekhaak. Helemaal voldaan begon ze te spinnen en te kroelen. Lief hoor. Die komt er wel. Ze roept keihard om hulp als ze honger heeft! :)


Via een prachtige route langs St. Julia le Bec reden we weer terug naar Quillan.

G'day mate!
Zaterdag was een wisseldag, dan vertrekken de gite gasten en komen er ’s middags nieuwe. Met veel plezier maak ik dan de gite weer helemaal klaar voor de nieuwe gasten. Ik was om een uur of 4 helemaal klaar, onder de douche geweest en ik was net buiten de was van de lijn aan het halen, toen ik geluid hoorde…

“Ellowellowellow!”

Was het Andrea, die helemaal uit Quillan was komen lopen over het oude peligrimspad! Ze was helemaal nat (het was 31 graden) en zo nieuwsgierig naar ons plekje onder de zon, dat ze het toch niet kon laten om ons te bezoeken! Het was natuurlijk direct gezellig, er knalde al snel een fles Blanquette open, en we eindigden die avond boven een overheerlijke pannekoek in het restaurantje van Le Templière in Belvianes, genietend van hun uitstekende Sangria! Olé!

Via de dijk waar vroeger de stoomtrein overheen reed, liepen we terug naar huis, in rijen van 1, achter elkaar in mars.
Lèft!
Lèft!
Lèft!
Tja, die Sangria he?

Ondertussen had ik de nieuwe gasten natuurlijk geïnstalleerd, die voor 2 weken neerstreken. Het zijn de laatste gasten van dit seizoen, als er niemand meer een last minute voor oktober boekt, waar we natuurlijk nog steeds op hopen.

Andrea's vijfde dag, Carcasona
Zondag bezochten we met Andrea de Cité van Carcassonne. Altijd een traktatie, die oude stad, die op de UNESCO lijst van werelderfgoed staat. We bezochten het kasteel en het prachtige museum...


Ik weer met mijn eeuwige flesje water...




We liepen door de oude straatjes, en werden in de kathedraal van St. Nazaire getrakteerd op 2 Russisch Orthodoxe hymnen door een quintet, dat dus echt hemels klonk in die grote kathedraal! Het is de week van de Polyphonie geweest hier in de Aude, en ze maakten reclame voor hun optreden in Esperaza diezelfde avond.

Ook waren we voor de lunch weer in de oudste herberg van de Cité gekropen, waar we genoten van live muziek. Ach ja, de Troubadours zijn er nog steeds, alleen zingen ze nu liedjes van de Gipsy Kings... Olé!


Omdat Andrea maandagochtend vanuit Carcassonne naar Londen vloog, hadden we haar van zondag op maandag in een hotelletje geboekt, dat op loopafstand lag van de oude Cité. We hebben haar uiteraard geïnstalleerd en ingecheckt en dronken nog even iets in de tuin van het hotel, voordat we afscheid namen en Peter en ik huiswaarts keerden. Afscheid is altijd moeilijk als je 6 dagen met elkaar hebt opgetrokken natuurlijk. Maar we houwe ketak!


Het interview
Maandagochtend zat ik alweer op het terras in Couiza, samen met Nick (cameraman) te wachten op de Amerikaanse Laura, die in Ierland woont en vanuit de Ierse universiteit onderzoek doet naar Maria Magdalena en het Vrouwelijk Principe en diverse aanverwante zaken, en mij had gevraagd om op camera (een kleine handycam deze keer) een interview te doen. Omdat het onderwerp mij enorm ligt en erg aansprak, had ik daar meteen ja op gezegd. Ik praat graag over Hermetische kennis en mystieke ordes, en heb dus ook meteen reclame kunnen maken voor mijn eigen orde, de AMORC. En zo reden we op 13 september door het landschap rond Rennes-les-Bains naar Coustaussa voor een kort bezoek aan de bijenkorfhuisjes, en streken we vervolgens neer bij de Fontaine des Amours voor het eerste deel van het interview en de picknick lunch.



Na de lunch reden we naar Rennes-les-Bains voor de wandeling naar de Fauteuil du Diable voor het tweede deel van het interview. Rond een uur of 4 waren we zo goed als klaar en reden we terug naar Belvianes, waar het door Nick gefilmde materiaal werd gekopieerd op de laptop van Laura. En na zeven dagen hard werken waren we dan uiteindelijk “vrij”, en merkte ik dat ik het zomaar 7 dagen achter elkaar had volgehouden, een fantastische prestatie!! Met al dat geklim, geklauter, de lange wandelingen, en als klap op de vuurpijl een ingewikkeld interview in 2 delen! Maar het is allemaal heel goed gegaan, iedereen was erg tevreden, en dat is natuurlijk fantastisch!!

Met al die interesse van mensen over de hele wereld in Maria Magdalena, moest ik gisteren wel heel erg lachen om een mop die ik hoorde en enorm toepasselijk was op alle verhalen, en een perfecte afsluiter van de afgelopen week:

God was moe.
St. Petrus zei toen;
"Waarom gaat u niet op vakantie?"
"DAS EEN GOED PLAN!" Zei God. "MAAR WAARHEEN?"
"Nou," zei Petrus; "waarom gaat u niet naar de maan?"
"NEE.. GEEN ATMOSFEER..."
"Dan, waarom gaat u niet naar de Aarde?"
"NOU NEE, WANT DAAR WAS IK DUS 2000 JAAR GELEDEN AL, EN IK ONTMOETTE DAAR EEN MOOI JOODS MEISJE, EN NU HEBBEN ZE HET ER NOG OVER!"

Hehe...
Nu zit ik nog wat na te suffen van een wat rommelige nacht met muggenbeten en kuitkrampen van de lange interviews op rotsige bodem gisteren, met wat achterstallig kantoorwerk en huishoudelijke karweitjes; b.v. de was is net klaar om te worden opgehangen.

Ach ja... :)

Warme knufs en pakkerds, en tot de volgende keer! Olé!

TMWTBB

Eigenlijk is het een prachtige zomer, niet te warm, af en toe een strelende bui voor de natuur, en vandaag is het weer super, 30 graden, ik draai rondjes in het zwembad op mijn opblaasfauteuil als een kip aan het spit, onder een dikke laag zonnebrandcrème, een hoedje en een zonnebril. Ik heb vakantie.



Vorige week hebben we nog geluncht met onze vrienden Nathalie en David van het boek Verborgen Frankrijk, dat echt super loopt. Het was leuk ze weer te zien!
Enne David, het is dus Bedeilhac. De grotten van Bedeilhac. Zeer bijzonder!! ;) Als jullie de volgende keer weer deze kant op komen, moeten we er zeker eens naartoe. Naast de bijzondere schilderingen en druipstenen is er ook een indrukwekkend oerheiligdom, dat misschien wel meer dan 100.000 jaar oud is en door Neanderthalers werd gebruikt. We houwe ketak!

Vrijdag de dertiende augustus was wel heftig, iemand die wij en vele anderen kennen door zijn boek “Erfopvolgers van de Graal” namelijk Laurence Gardner, is na een lange slepende ziekte op deze dag overleden. Dankzij de inmiddels vertrouwde Facebook Clan wist ik het al slechts enkele uren na zijn overlijden. We hebben meteen een condoleance verzonden. Hij zal zeker worden gemist!

De twee weken in augustus van de gite die nog open stonden, zijn met een last-minute toch nog vol gekomen! Bedankt voor jullie geduim!! Nu oktober nog! ;)

De Katharenreis met Ankie Nolen moesten we echter, door gebrek aan deelnemers, verplaatsen naar mei 2011. Ook zijn er enkele andere busreizen in de maak, waarover later meer, als er wat meer definitief is.

Op aanvraag heeft Peter nog voor aanstaande maandag voor een kleine groep een raft avontuur bij de buren geregeld, inclusief maaltijd bij het nabij gelegen hotel restaurant Casa Templaria. Kicken altijd hoor, dat raften!! Ik weet dat ik destijds die grijns niet meer van mijn gezicht kreeg, van het moment dat we de rivier op gingen, tot dat we weer bij de buren aan land gingen!

Een paar weken terug werd er met luide knal een grote hond aangereden op de weg. Peter is er direct naartoe gerend, en ik kwam er later achteraan. Hij was knock out, en ik zag er eigenlijk geen heil meer in. De bestuurder van de auto had een flinke deuk in zijn motorkap dus het was een behoorlijke klap geweest. De man was echt overstuur. Hij stak zomaar over! Zei hij. Ik hield de hond vast en probeerde hem te helpen om alles maar te laten gaan. Heel bijzonder, zo'n tijdelijke band die je dan met de hond hebt. Hij ontspande zich bij mijn aanraking en langzaam slipte hij weg. Heel even voelde ik een spontane vrolijkheid bij de hond, alsof hij droomde dat hij nog nooit zo hard heeft kunnen rennen als nu hij aan de andere zijde was, onbelemmerd door aardse krachten... de hond is dus in mijn armen gestorven. Heel bijzonder, zoals dieren de laatste jaren in mijn armen sterven, dieren van mij, of die van een ander...

Het leven gaat echter door, en er waren af en toe enkele tour verzoeken, website opdrachten en andere computerwerkzaamheden, en we hebben de afgelopen periode ook indrukwekkende avonturen meegemaakt, waarover ik alleen dit kan vertellen:

LICHT
Het is de tweede helft van de 19de eeuw, Languedoc. Iemand heeft iets gevonden. Wat er is gevonden is pure speculatie, maar ineens is de persoon die iets heeft gevonden, erg rijk. Rijk en invloedrijk, want belangrijke mensen willen ineens vriendjes met hem zijn. Dus het is ook iets, dat hem macht geeft. Hij gebruikt die rijkdom om zijn omgeving te verfraaien en te verbeteren, waardoor iedereen om hem heen ervan profiteert. Vervolgens laat hij tijdens die verfraaiingen en verbeteringen hints achter, die verraden wat hij heeft gevonden. Zelfs waar, en wat de consequenties zijn van de gevonden informatie, die hem dus die macht hebben gegeven, waardoor hij zoveel invloedrijke vriendjes kreeg. Kortom, we hebben het over de mysterieuze priester, abbé Berangér Saunière van Rennes-le-Château.


Daar heb je d’r weer, zou je denken. Groot gelijk. Maar dat ik er nu over begin, heeft een reden. Ik zit al meer dan 12 jaar op dit mysterie te broeden. Dan ga je vlakbij dat dorpje wonen (toeval?) en je bent gids, zodat je er net even nog wat dieper in moet wroeten, zodat je jouw klanten een duidelijk verhaal kan vertellen, in een notendop zo nodig, maar wel compleet.

Daardoor ga je dingen ineens van een afstandje zien, op volgorde leggen, wat beter bekijken, en je komt in aanraking met mensen die er zo diep in zijn gedoken dat het je duizelt als ze al die details van dat mysterie met je willen bepraten. Puzzelstukjes vallen op hun plek. En als je die puzzel dan van een gepaste afstand bekijkt, zie je ineens het plaatje dat tevoorschijn komt, ondanks de nog steeds flinke open plekken, waarvan de puzzelstukjes nog ontbreken.


Het is heftig, wat je dan ontdekt. Dan is het net, of iemand het Licht heeft aangedaan. Het is ook niet 1 ding, maar een hoeveelheid van dingen. Niet of dit of dat, maar en dit en dat. Dan komt er nog bij, dat ik de mystiek bestudeer, de Hermetica en diverse aanverwante onderwerpen zoals de Kabbala en Mystieke Geometrie. Komt daar nog bij, dat mij de geschiedenis van deze streek enorm interesseert, zodat je direct ontdekt dat het een met het ander te maken heeft, en het een door het ander werd veroorzaakt. De Kelten bijvoorbeeld schreven geen boeken maar landschappen. Het is dus belangrijk te leren hoe je die landschappen moet lezen. Kortom, het plaatst mij in een positie waardoor ik een fantastisch interessante vriendenkring heb mogen opbouwen, inclusief wereldberoemde schrijvers en researchers, historici, filmmakers en lokale bekendheden.


(leuke foto tussendoor, deze twee hebben ook zeer zorgvuldig van alles onderzocht en het praten met vooral deze meneer rechts, Jean-Bob (historicus), is bijzonder interessant en beide personen hebben mijn respect!)


Peter met de burgemeester van Coustaussa... met zicht op de ruïne van het kasteel en op de achtergrond Rennes-le-Chateau.


Met schrijver Paul Rouelle... :)

Ook heeft het inhuren van mij als gids over dit onderwerp blijkbaar een absolute meerwaarde gekregen voor degenen die zich in het enigma verdiepen, of er meer over willen weten. Het voordeel voor mij is dan weer, dat ik mensen ontmoet waar ik diep respect voor heb. Mensen die een toevoegende waarde hebben door hun duidelijk wetenschappelijke benadering van het geheel, en waar ik bijzonder veel van verwacht in de komende jaren.


Een volgend voordeel is wel, dat er deuren opengaan die normaal gesloten blijven, en dat er in hoge uitzondering ontmoetingen kunnen worden geregeld, die op zichzelf uniek zijn. Ik ben daar dankbaar voor. Dankbaar ook dat wij hier mogen wonen, waardoor ik mijn onderzoek naar de verloren geraakte geschiedenis van diverse belangrijke periodes van de menselijke beschaving en religieuze ontwikkeling van het Christendom kan voortzetten, en mijn eigen aandeel in het herontdekken ervan, mag hebben.


Dat de avonturen die wij de afgelopen periode hebben gehad, dus niet in detail in mijn Blog kunnen worden verteld, kunnen jullie denk ik wel begrijpen, na deze uitvoerige inleiding. Ik heb alleen hier en daar wat foto’s geplaatst, "ter illustraatie ende vermaeck…"

Kortom, de afgelopen weken waren druk (ondanks mijn voornemens van mijn vorige schrijven), en vol spannende avonturen, en ja, we hebben ook veel gelachen!! Maar nu ben ik aan vakantie toe, rust, lekker thuis, en genieten van alles. Natuurlijk gaat dan altijd wel het e.e.a. door en prioriteiten worden altijd afgewerkt, maar ik moet echt zo vaak mogelijk op de plaats rust houden, en bijkomen van deze intensieve maanden van werk, ontdekkingen, tours, website design, computerwerk, etc. etc. Het kan dus even een poosje stil worden rondom mij, en misschien worden mailtjes niet zo snel beantwoord, dan dat je van me gewend bent.

LEVEN
Een konijnenpootje brengt geluk, zegt men. Vroeger droeg men het zelfs aan een koortje om de nek. Hazen en konijnen hebben in de mystiek een bijzondere betekenis. Alle verwijzend naar een snelle en positieve voortgang c.q. ontwikkeling van iets dat is opgestart. Van de week zag ik iets bij de terrasdeur liggen. Ik raapte het op, en het was een konijnenpootje. Waarschijnlijk heeft Smudge, de poes van de buren die bij ons ‘woont’, het in de tuin gevonden en hierheen gebracht. Ze heeft er niks mee gedaan, het was nog compleet. Nou weet ik niet of dit echt geluk gaat brengen, we zullen wel zien. De eerste gedachte die bij me opkwam was: achossie, een van Pjotr’s kleintjes is vannacht door een roofvogel gepakt…

Op een dag zag ik in de waterton een hagedis op zijn rug in het water. Achossie, dacht ik, die kon er niet meer uit. Ik pakte hem voorzichtig op uit het water en meteen draaide hij zich om, hij leefde nog! Hij had het alleen opgegeven, zich compleet overgegeven aan het onontkoombare, en wachtte gewoon geduldig op zijn overgang naar de andere zijde, niet wetende dat ik langs zou komen om hem dit lot te besparen. Ik zette hem op een muurtje en meteen wilde hij wegrennen, maar bedacht zich. Hij draaide zich om en keek me aan. Langdurig. God weet wat er in dat kopje omging. Ik ben uiteindelijk zelf weggelopen, en toen ik toch nog even omkeek, zat hij me nog steeds na te kijken. Toen draaide hij zich om en verdween in de laurierstruiken.

Apetrots zijn we allemaal op Michael Koremans, en zijn ouders Jeroen en Froukje. Michael is op zijn verjaardag geboren, kun je nagaan, en dat was op 3 augustus j.l. Ik ben dus officieel oudtante geworden, want het betreft het eerste kindje van de jongste zoon van mijn broer. Hier op de foto’s onder met papa Jeroen en opa Piet. Keigaaf dit! We wensen hen allemaal veel geluk en ik hoop de kleine in november in mijn armen te kunnen drukken!



Met mijn moeder gaat het weer wat beter gelukkig, het waren spannende weken! Ik ben dan altijd boos op mezelf, dat ik zo ver weg woon. Lang leve Skype en lekker lang bellen, iedere dag, zodat het net is, alsof je er dan toch nog even bent. Mijn ouders zijn twee schatten waar ik zielsveel van hou, bijzondere mensen met een bijzonder groot hart en toch een klein hartje, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik ben er trots op dat ik ze nog heb en dat het mijn ouders zijn, want het zijn bijzondere mensen… Grijns... (waar heb ik die humor toch van?)


LIEFDE
Toon Hermans had gelijk, maandagavond op Nederland 2. De Nederlander met zijn koude handje ter begroeting, terwijl men hier in het zuiden altijd zoent. Links en rechts. Bisou et Embrasse. Men toont hier genegenheid uit volle borst. Er wordt spontaan gezongen, spontaan gedanst, men drinkt het leven, heeft het leven lief. Want Liefde is alles. De bergen en de natuur, de zee, de gedeelde maaltijden, het proosten op alle goeie dingen in het leven, het helpen van anderen, en het de mensen in hun waarde laten, zonder hen te beoordelen of veroordelen. We hebben allemaal ons verhaal, onze tragedies, onze pijnen. Ook degenen die voor ons staan. De stugge dorpeling, de mopperende oude dame aan het eind van de straat, de lelijk kijkende winkelbediende, ze hebben allemaal hun eigen pijnen. Een glimlach uit het hart kan de dag voor hen ineens zonneschijn geven, liefde geven, en dus ook genezing. We zijn allemaal broeders en zusters in dit ondermaanse, en leunend op elkaars schouders zijn we supersterk, vooral als we uit het hart de liefde laten stromen, en van het koude handje overgaan op twee dikke pakkerds en een warme knuffel…


TMWTBB
Het waren allemaal stuk voor stuk lieve schatten, de 6 klanten op een tour in juni. Een van de 6 was degene die me had geboekt voor een halve dag tour Rennes-le-Chateau, en we hebben het allemaal heel erg naar ons zin gehad, het was ook zo’n schitterende ochtend! We eindigden zoals zo vaak in de Jardin de Marie, waar we lunchten. Ik had berehonger, zoals altijd als ik druk in de weer ben. Ik kan dan ook ontzettend genieten. Ondanks dat let ik natuurlijk wel een beetje op de calorieën, want ik word al dik van water. Lachend noemde hij me toen The Madonna With The Big Boobies!

Ik realiseerde me, dat ik er eigenlijk, eerlijk gezegd, helemaal niet mee zat! Ik vond het wel grappig. Dus op een goeie avond zaten we o.a. met Henry Lincoln te eten in Rennes-les-Bains...


... en hup, An had honger dus ik val een pizza aan alsof ik net een week in de woestijn had rondgezworven. Schaapachtig keek ik om me heen en realiseerde ik me, dat het opviel. Ik zei toen tegen Henry, "yeah well, y’know, low blood sugar, I know that when people call me the Madonna With The Big Boobies I should really loose some weight, but ah well…" En die man die schiet me toch in de lach! Tja, alle ‘Allo‘Allo fans snappen hem natuurlijk wel. Maar ik blijf gewoon lekker genieten van de zuiderse heerlijkheden, hetzij met mate, mijn kleren passen me allemaal nog hoor! Grijns, hik, gnuif, puf…

Tot de volgende keer! Twee dikke pakkerds en een warme knuffel!


Smudge, de buurpoes, als een sphinx op de leuning van de bank.