Trugvanweggewees

Nou, het is weer maan-dag. Snik. De week in Nederland is wederom omgevlogen en we zijn nog tijd tekort gekomen. We zijn wederom moeier dan voordat we gingen dus doen we iets fout. We plannen teveel in en hebben amper tijd om te relaxen. Ook de reis, ruim 13 uur rijden, wat we dan ook altijd in 1 keer doen, is veel te zwaar aan het worden. We gaan het dus in de toekomst anders aanpakken en daarover dus in de loop van de zomer meer, maar nu eerst mijn verslag! :)

Hierboven: Mijn zus Lenie en ik met hondje Rosa op het terras in Nederland met het fototoestel op de selftimer, het ging maar net goed! Wel lachen...!

Ik Hou Van Holland?
Zit je in een van de mooiste gebieden van Europa, en dan gaan we op vakantie naar Nederland. Eigenlijk is het geen vakantie maar familiebezoek en boodschappen doen en soms wat zakelijke afspraken aflopen. Maar deze keer wilden we in ieder geval 1 dag de toerist uithangen! En, we zijn in het Koevinkje gekropen. In het Koevinkje? Het Koevinkje? Wat is nou weer het Koevinkje?

Nou, het is in ieder geval geen loeiende vogel, maar een vlinder, en ook dat is ook weer een halve waarheid. Het Koevinkje, dat zal ik je vertellen, is een hele pittoreske Bed&Breakfast in het Brabantse Land in Liempde.


Een gerenoveerde boerderij waar de boer en boerin niet alleen een stapel vee hebben met een vreemde vlekkenverdeling, genaamd Lakenvelders...


Maar ook twee appartementen die als gastenverblijf worden verhuurd op basis van B&B. Dat was een vondst, want zo zit je toch nog in een mooie omgeving, rustig, bezienswaardig en centraal voor wat we zo allemaal overhoop halen in 6 dagen.


Met koei'n en kipp'n...


Helemoal druut!

We genoten van ons terrasje want we boften dinsdag en woensdag enorm met een heerlijke zonnige paar dagen! Woensdag hebben we de stoere broek aangetrokken, de stoute schoenen aangetrokken en onze kont gewaarschuwd want we gingen fietsen!

Naar St. Oedenrode met zijn kasteeltje Henkenshage...


En de Klomp natuurlijk!


En nou wil ik meteen weer es de Suske en Wiske en de Vliegende Klomp gaan herlezen, want met die klomp zijn Tante Sidonia en Suske en Wiske dus Brabant gaan verkennen, terwijl Lambik en Jerom op de fiets waren.


Ik kreeg hem alleen geen meter vooruit he... en nergens geen professor Barabas te zien natuurlijk. Dus toch maar weer op de fiets verder...

En een zadelpijn meneer, een zadelpijn! Wij hebben klimkuiten, geen fietskonten. Daar kwamen we al snel achter!

Onderweg op de fiets genoten we stillekes van de natuur. Heeeeel stillekes want even je mond open en hij zat vol insecten. En ik ben dus vegetarisch he, dus... stillekes fietsten we door de weilanden, we hebben geweldige noten, eh, geweldig genoten... op onze konten na dus, grijns...

Donderdagochtend naar de tandarts, vulling vervangen die aan het lekken scheen, want zeker weten doen we het niet, maar toch maar even een lelijk deel ervan vervangen. Bleh, maar goed, een uurtje later zaten we bij mijn ouders aan de koffie. Als we in Nederland zijn, nemen we het echt even waar. We zijn die middag nog even de hort op geweest. De hort voor pa en Peter was de Office Center en de hort voor ma en mij was het Tuin Center... waar we dan weer bij elkaar kwamen voor een drankje en een foto, grijns...


Kicken hoor, lekker gezellig bij elkaar zijn, en wat is zo'n dag dan weer snel om. Snik.

Na de boodschappen op vrijdag en zaterdag en een bezoekje aan Lenie om de nieuwe badkamer te zien (nee, ik ga niet in detail over de vreselijke twee maanden die Lenie heeft moeten doorstaan omdat er een douchekabine kapot werd afgeleverd en er weeeeeeeeeeeeken later pas een nieuwe kwam waar dan weer onderdelen aan ontbraken die dan weer weeeeeeeeeeeeken later pas weer konden worden geleverd zodat Lenie bijna 2 maanden dus moest kamperen in eigen huis enzo maar nee ik ga niet in detail), was het alweer tijd om terug te rijden naar Frankrijk. We bereidden ons voor op een lange dagtocht van Liempde naar Belvianes en zetten de klok op 03.30 uur.

We gingen vroeg naar bed, he, lekker slapen. Lekker slapen? Dachtetnie. Er was een buurtfeest en de hele omgeving mocht meegenieten. Tot 4 uur toe!!! Dus hadden we amper geslapen toen we om 5 uur in het donker het zandpad afreden richting de weg naar Eindhoven en Turnhout. Het werd een lange, lange, lange, lange, lange... lange........... lange.......... heeeele lange dag...

Maar, we zijn er weer en wilden maandag ochtend weer aan het werk, want zelfs na 1 week stapelt het werk zich op en toen Peter dus vanmorgen zijn computer wilde aanzetten, wilde de computer niet meewerken. Panico! Wat een pech en waarom heeft Murphy ooit die wetten gemaakt? Maar goed, de laptop en die van mij die doen het nog, al kan Peter dus niet verder wanneer hij programmaatjes en speciale dingen nodig heeft die op zijn computer staan. Balen he? Morgen brengen we hem naar de reparateur in Quillan, op hoop van zegen voor een snelle reparatie!!

Kort Lontje
Wel wil ik een klein dingetje opmerken over Nederland. Wij wonen hier in dit prachtige zuid Franse gebied in een landelijke omgeving met stadjes en kleine dorpjes, waar de mentaliteit nog lijkt op Nederland in de vijftiger jaren. Dan kom je dus in Nederland waar de mentaliteit iedere keer weer is verslechterd. Veel mensen zijn ontzettend prikkelbaar, egoistisch, lomp en moeilijk. Peter en ik zijn er gewoon van geschrokken. In de winkels, op de weg, in de omgang, alsof er een negatieve mentaliteit is ontstaan die besmettelijk is. Mensen gaan direct in de verdediging, denken eerder slecht dan goed, er is geen begrip meer voor anderen. Peter en ik weten echt heel zeker, dat als we hier kunnen en mogen blijven wonen, we niets liever willen dan ons tot de laatste dag begeven tussen de zuidelijke Occitanen, waar het leven gaat zoals het gaat, mensen dingen accepteren, begrip hebben en vertrouwen, lol in het leven en alles wat het leven brengt en plezier geboren wordt uit dienstbaarheid aan een ander. Laat ons hier maar oud worden...

Gewijzigde datum rondreis Land der Katharen
Inmiddels is de datum voor de Katharenrondreis verplaatst naar 11 september want Willy Vanderzeypen heeft in de week waarop we hem eerst hadden gepland, zijn eigen rondreis en dat is niet zo leuk voor hem. Dus, hebben we hem een weekje verlegd. Nu is de reis van 11 t/m 18 september en is er dus ook een nieuwe versie van de trailer voor YouTube gemaakt:



Geboortenieuws!
Willem en Corrie, van harte met de geboorte van jullie kleinzoon Max!! Enne, vooooorziiichtig laten wennen aan jullie Franse stek he? Heeeeel voooorziiichtig! ;P


Er breken drukke weken aan voor ons, maar als we weer nieuwe avonturen meemaken, dan volgt er weer een update!

Heel veel liefs en geniet van de lente!!

Katharenrondreis

Tatatatataaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!

Met veel trots presenteert Barinca Travel & Tourism onze eerste zelf georganiseerde rondreis "Land der Katharen" met schrijfster Ankie Nolen als gids!

De reis vindt plaats van 4 t/m 11 september 2010 en start en eindigt in Carcassonne. De rondreis gaat via de belangrijkste kastelen en bezienswaardigheden van Occitanië en is zeer gevariëerd. De reis is op basis van halfpension en op 2 dagen zelfs op volpension!

Peter is de tourmanager, hij blijft van het eerste tot het laatste moment bij de groep, zodat Ankie zich lekker kan concentreren op haar gidswerk en op de mensen.

Om de reis, waarvan de details in de maand mei bekend zullen zijn (prijzen, het precieze reisschema, de hotels en de overige details), te promoten, heb ik een trailer op YouTube gezet. Mensen kunnen zich nu al op een nieuwsbrief inschrijven op het e-mail adres katharen@barinca.fr.

RONDREIS "LAND DER KATHAREN" MET ANKIE NOLEN
4 t/m 11 september 2010



En natuurlijk is hier even een fles Blanquette voor gesneuveld he...... grijns... Proost Ankie!! ;P

CCI Dag
Afgelopen dinsdag 30 maart vond de CCI dag met de Franse Kamer van Koophandel en de VVV van de Languedoc plaats. We verzamelden bij de VVV in Limoux en moesten vreselijk lachen toen de bus kwam aanrijden... He! Da's "mijn" bus, en wie zit er achter het stuur? Jean Louis! Wat een verrassing! De chauffeur wees direct naar de gidsstoel voorin, en zei, 'moet je niet daar zitten vandaag?' Ik zei, nee, vandaag speel ik de toerist! We hebben veel gelachen die dag!


Dit keer was het een vrij relaxte dagtocht met 's morgens een bezoek aan het Musée Petiet in Limoux, waar schilderijen hangen en een bijzondere steen met een kruis en een pentagram staat.


Vervolgens gingen we per bus naar Alet-les-Bains waar we een rondleiding kregen van onze vriend Nicolas de Léon.


En na een kort bezoek aan de camping van Alet, liepen we naar het restaurant van hotel de l'Evèché voor onze lunch. Dat was erg goed georganiseerd, dus dat slaan we weer op in onze data base van onze touroperator.

Vervolgens reden we via een schitterende weg naar St. Hilaire voor een bezoek aan de abdij waar de Blanquette is uitgevonden. Ach ja, we waren onderhand wel een beetje melig...


Op de foto: Peter, Elvire en Andy Andrews.

Daarop volgde een wijnproeverij, en bezochten we de krochten waar de wijn werd opgeslagen. Blanquette moest 9 maanden liggen en steeds weer worden gedraaid, cremant moet 12 maanden liggen. Iedereen had zoiets van, we weten het nu wel, waar blijft het sap?


Maar toen hij eenmaal begon in te schenken en de eerste slokjes waren genuttigd (aan spugen doe je hier toch niet echt hoor) bleek, dat die wijn niet te z....pieieieieieeeeeeep..en was! Ai! Dus deze wijnboerderij hoeven we niet toe te voegen aan onze bestanden. Teleurgesteld klom iedereen weer aan boord van de bus. Dat maak je hier toch niet vaak mee. Maar het is niet erg want we blijven toch trouw aan de Domaine St. Jacques in Montazels. De beste Blanquette van Occitanië!

Maar het leukste op zo'n dag is het ontmoeten van mensen. Deze keer zaten er veel bekenden bij, waaronder Elvire en Andy, inmiddels vrienden van ons. De bus chauffeur had ik vorige week bij de Amerikanen, dus ook dat was bekend terrein. Nicolas de Léon, die gids uit Alet, is ook een vriend van ons en we zijn al een poosje bekend in het hotel in Alet waar we lunchten, omdat ze daar zulk lekker ijs hebben en we al meerdere keren aan de praat waren geraakt. Geinig he? Maar het mooiste is dat de meneer van de VVV al wel eens van Barinca Travel & Tourism had gehoord. Dat betekent, dat we eindelijk naamsbekendheid beginnen te krijgen! En dat is geweldig!!

Het knoerharde werken dat Peter en ik al jaren doen, begint eindelijk zijn vruchten af te werpen. We zijn met de hakken over de sloot door de crisis gekomen, mede dankzij diverse hulptroepen in mijn familie, waarvoor ik eeuwig dankbaar zal zijn!!

Zondag 4 april om 6 uur vertrekken we richting Nederland, de buren en hun honden passen op het huis, Karen watert mijn plantjes... we kijken er enorm naar uit om er even uit te zijn, familie te zien, even genieten, even ontspannen...

Charlotte Kuster wensen we (2 april) een hele fijne verjaardag toe! Proost meid!! Ook mijn neef Ronald en onze vriendin Maja verjaren 8 april! Joyeux anniversaire! :)

Wij wensen jullie allemaal een heerlijk Paasweekend toe, met lekkere warme broodjes, halfzacht gekookte eitjes, le boursin, le pain du stok, le tarte de poire, le chocolat, le visite, affin, un Joyeuses Pâques pour tous!!

Anne-que*** (...) :D

Le Templière

Zondagavond hebben we, zoals aangekondigd in mijn vorige Blog, een Laatste Avondmaal genoten in Maison Le Templière in Belvianes. Dat was heel erg bijzonder! De bus arriveerde vanuit Lourdes op een prachtige tijd, kwart voor zeven, en iedereen liep direct door naar de mystieke tuin, die achter en opzij van het hotel is aangelegd. Een klein stukje Tibet aan de Aude, waar iedereen zich even kon strekken en even kon ademhalen na de lange busrit.

Vervolgens was de zaal klaar en konden we naar binnen voor de maaltijd. Ze hadden zo'n grote paëlla klaargemaakt, weet je wel?


Het zag er niet alleen erg lekker uit...

De groep, die uit 34 personen bestond, was internationaal. De mensen kwamen uit de States, Canada, Paraguay, Uruguay, Brazillië, Ierland, Duitsland, Spanje...


Na de maaltijd, die echt verschrikkelijk goed was verzorgd, was er een hele korte lezing over Katharenland en de Tempeliers en waar ze vandaag de dag voor staan, in de zaal naast het restaurant.


Dat was heel erg interessant, vooral omdat alle drie de eigenaars aanwezig waren en iets vertelden. Het zijn echt bijzondere mensen met een bijzondere roeping: vrede en eenheid.

Dat deze groep een soort van pelgrimstocht onderging in de afgelopen week is duidelijk. Ze werden begeleid door twee spirituele leraren die in de States heel beroemd zijn. Maar, wie zijn dan die celebrities, vragen mensen me dan nieuwsgierig...


Er zullen niet veel mensen zijn die ze herkennen, maar in de States en in spirituele kringen zijn ze heel bekend. Foster Perry (rechts) en Kristos Tsompanelis (dus links). Link: The Golden Hummingbird. Toen de groep met mini busjes werd terug gebracht naar het hotel, reed Peter hen met de auto. Natuurlijk hebben we razendsnel even onze autoreclame, "Barinca Travel, Guided Tours, No Groups, No Coaches, Just You" van de auto afgehaald... grijns...

Tot zover onze belevenissen en avonturen met deze bijzondere groepsreis (zie mijn vorige Blog). Peter begeleid de tweede transfer naar Toulouse vandaag, en dan is iedereen weer op doorreis naar huis of een andere bestemming. En voor Peter en mij? We hebben vier websites om te maken en een vijfde hangt in de lucht, en we hebben nog zooooooveel te doen in en rond het huis en de gite...

We bereiden ons voor op een kort bezoek aan Nederland waar we op eerste Paasdag hopen aan te komen. En natuurlijk moet ik weer es naar de tandarts... bleh...

Warme knuffel!

Excursief

Zoals beloofd hier een verslag van onze avonturen tijdens de groepsreis in de Languedoc. Peter en ik hebben samen in opdracht van een Amerikaanse touroperator gewerkt als reisagent hier in de Languedoc. Het pakket dat wij leverden bevatte de touringcar voor 6 dagen (we hadden zowat iedere dag een andere bus), diverse maaltijden, de groeps-entrees, en ikzelf was ingehuurd als lokale gids voor 3 dagen. Dat betekende dus, dat ik voorin de bus zat, met de microfoon, en de gehele tour leidde samen met de tourleider van de touroperator, Mark. Dat was ontzettend kicken!! Voor Peter was het vreemd, om thuis te blijven. Maar Peter regelde op de achtergrond wel het e.e.a. voor enkele mensen van de groep die maandag vervoer nodig hebben, en andere technische zaken. Voor mij was het de eerste keer dat ik "op een bus zat". Spannig!!

Donderdag 18 maart was de eerste dag. 's Morgens reden we naar Montsegur en vertelde ik van alles over de Katharen en de val van Montsegur. Na iedere zin moest ik pauzeren, want een derde deel van de bus was alleen Spaans sprekend en er zat dus een tolk aan boord. Maar het ging hartstikke goed en ik voelde me als een vis in het water. Dit is mijn ding! Dat had ik al snel door.


De lunch hadden we georganiseerd in een restaurantje onderweg, en dat verliep prima. Na de lunch reden we naar Rennes-le-Chateau waar ik een uitgebreide rondleiding deed. Ook dat was kicken! Het ging hartstikke goed, en ik merkte dat de hele groep aan mijn lippen hing. Zelfs Mark, de tourleider, was heel erg onder de indruk, en dat is super gaaf natuurlijk! Het was ook spannend om de twee beroemdheden die we aan boord hadden, het naar de zin te maken. Ook dat was geen enkel probleem. Wat hebben we genoten en gelachen! Het werd een groot succes!

Op de tweede dag, 19 maart, stond Carcassonne op het programma. Tijdens de rit naar Carcassonne vertelde ik van alles over de streek, de wijn, de geschiedenis en natuurlijk Carcassonne en het beleg van 1209. Eenmaal aangekomen leidde ik met mijn rode Occitaanse vlaggetje iedereen via de legende van Dame Carcas en de dubbele ommuring door de Porte Narbonnaise naar het kasteel. Peter en ik hadden de week ervoor de groep persoonlijk aangemeld en ik had een mooi a-viertje met alles erop voor de kassière. Het was dus voor Mark een eitje om de groep door de kassa te krijgen, het lukte binnen 5 minuten. Bij de controle deed ik met mijn vlaggetje nog Benny Hill na, waarna de meneer die de kaartjes controle deed, bijna van zijn krukje viel van het lachen! Hij hoefde de kaartjes niet te tellen, we konden zo doorlopen. Toen we langs liepen, was hij nog steeds in hurkhouding in een deuk, ach ja, ik kan het niet laten. Ik ben nou eenmaal een clowntje...

In het kasteel leidde ik de mensen over de muren naar de zalen en het museum, waarna iedereen vrij was zodat men kon winkelen en lunchen. Mark en ik trokken ons terug bij de open haard in Le Troubadour, voor een vegetarische maaltijd, en om wat bij te kletsen. We vertrokken om kwart over 2 in de richting van de grotten van Cabrespine, ons middagprogramma. En toen gebeurde het...

We waren nog op de buitenwegen van Carcassonne, toen ik rechts voor me door de reling van de weg een hond met een vrolijke snuit de weg op zag lopen. Onmiddellijk daarna volgde er een misselijk makende 'bonk'. Mijn lunch kwam dreigend naar boven en het bloed trok uit mijn hoofd weg. De hele rechterkant van de bus zag de hond bij het passeren liggen. Er trok een schokgolf door de bus en de chauffeur stopte ongeveer een kilometer verderop in een inham van de weg. Hij deed de deur open omdat hij wilde kijken, of zijn voorkant was beschadigd. Ik nam de mogelijkheid direct waar, deed mijn gordel af, smeet mijn tas op de cockpit en rende de bus uit, terug van waar we kwamen, met zoevende auto's langs me heen. Het kon me niet schelen, ik moest naar die hond toe! Ik kon hem niet zo maar laten liggen! En natuurlijk had ik angst, wat ik zou aantreffen...

Toen ik bij de hond kwam, zag ik, dat hij nog leefde!! Er was 1 vrouwtje uit de bus achter me aangekomen. De schat! Ze is hulp gaan halen bij de eerste de beste kluster huizen in de omgeving. Ik checkte de hond op mogelijke breuken of erger, maar kon niets vinden. Hij draaide alleen met zijn ogen en zag me waarschijnlijk driedubbel, maar nergens was er bloed, nergens leek het erop, dat hij breuken had of inwendig letsel. Aanraking gaf geen enkel piepje. Hij keek me uiteindelijk aan en liet me hem aaien en toespreken. Toen kwam de vrouw terug met hulp, en ook de tourleider Mark was komen aanlopen. Er kwam een man met een auto, die de hond wel kende van uit zijn buurt, en die hem naar de dierenarts wilde brengen. Met grote tederheid tilden we de hond in de kofferbak, waarna hij zijn kop optilde en ons nog een keer aankeek. De man was het met ons eens, het komt wel goed! Hij heeft waarschijnlijk alleen een hersenschudding.

De bus was inmiddels omgedraaid en parkeerde achter de auto waar de hond in lag en zette zijn alarmlichten aan. De man nam afscheid en reed weg. We stapten weer aan boord, en met trillende hand pakte ik de microfoon om iedereen gerust te stellen. We hielden een kwartier stilte, toen we weer verder reden. Helemaal voorin de bus en laag in mijn stoel kon niemand zien, dat ik heel even moest huilen. Maar ik moest me heel snel bijeen rapen, ik had geen keus.

Ik wist niet, of er mensen in de bus waren die boos waren dat we een half uur vertraging hadden, dus ik verontschuldigde toch maar even voor de vertraging. Tegen de tijd dat we de Montagne Noire inreden, probeerde ik de sfeer weer wat op te krikken door het verhaal van de ontdekking van de grot van Cabrespine te vertellen. Doodse stilte.

We reden de parkeerplaats op van de grotten. Iedereen stapte uit. De man van de kassa was naar buiten gekomen om ons te begroeten en zag dat de lamp stuk was van de bus. Ja zei de chauffeur met een wit toetje... ik ben tegen een hond aangebotst. De groep liep de hal in waar we de kaartjes kochten, en een van de vrouwen van de groep begon hardop verschrikkelijk te huilen. Dat triggerde bij de rest van de groep de emoties en voor ik het wist stond bijna iedereen te huilen. Ik had zo mijn best gedaan om mezelf groot te houden, maar toen moest ik er zelf ook aan geloven. We namen even de tijd om onszelf weer bij elkaar te rapen. Iedereen vond het waanzinnig stoer dat ik de bus was uitgerend, en ze waren zo blij dat we niet waren doorgereden! Uiteindelijk waren we op adem en gingen we de grot in. Iedereen was onder de indruk van het schouwspel van moeder natuur...




Dat was een welkome gebeurtenis! De grot omarmde iedereen met zijn schitterende majesteit, en iedereen genoot ervan. Mark en ik liepen vervolgens naar een van mijn favoriete plekjes, The Seventh Heaven, waar sneeuwwitte aragonietkristallen hangen tegen een achtergrond van rode geoccideerde kalksteen.




En toen stortte Mark in...

Tja, wat kan ik zeggen. Vuurdoop? Je eerste groep, je eerste bus, een moeilijke veel eisende touroperator die je al een maand lang continu belast met allemaal bijna onmogelijke wensen, een moeilijke groep in 2 talen met 2 celebrities aan boord, en dan gebeurt er zoiets! Je bent dan echt even de mamma, die iedereen er doorheen moet slepen. Iedereen moet sussen. Iedereen moet kalmeren en het programma zo goed mogelijk in tact moet laten. Zonder de kwalliteiten van de rondleiding, de uitleg, en de organisatie uit het oog te verliezen. Toen ik thuis kwam en mezelf in mijn pijama had gehesen, stortte ik helemaal in. En dat was effe lekker. Even mezelf zijn, mijn emoties uiten, ventileren, adem halen...

De volgende dag stond ik weer vrolijk bij de bus bij het kasteelhotel in Couiza, klaar voor de derde en laatste dag. Ik zette mijn liefste glimlach op en begroette iedereen bij het aan boord klimmen van de bus met een hartelijkheid die iedereen vrolijk maakte. De zon schijnt en vandaag wordt fantastisch, riep ik vrolijk! En het gebeurde inderdaad! De dag werd fantastisch!!

's Morgens reden we naar Rennes-les-Bains waar ik een rondleiding deed en een terrasje in de zon had geregeld op de Place de 2 Rennes bij een vreselijk blije café eigenaar die net als iedereen hier, springt om inkomsten. Daarna liepen we naar de rivier waar de groep een meditatie zou doen, georganiseerd door de 2 celebrities. Ik heb ze naar een bijzondere plek gebracht met een helende vortex zodat iedereen genoot en weer helemaal tot zichzelf kon komen.


Ik deed niet mee, want ik moest op zoek naar 1 persoon die ik miste. Niemand miste hem, vreemd he? Ik vond hem een klein stukje verderop, genietend van het natuurschoon. Hij had geen idee dat er een meditatie was begonnen en ik kon hem nog net op tijd terug krijgen zodat hij zonder storen nog kon meedoen. Daarna ben ik een eind verderop op een rots in de rivier gaan zitten en heb stilletjes voor mezelf genoten en gemediteerd, omarmd door de stilte van de natuur en de complete eenzaamheid die ik dronk als ambrozijn.


Heerlijk...

Tussen de middag hadden we een lunch georganiseerd in Esperaza in le Cantou, en wat was dat fantastisch!!! Iedereen genoot!! En... zij blij, wij blij en Mark blij!

Op weg naar Rennes-le-Chateau voor ons tweede bezoek heb ik het verhaal verteld van het Engelen Heiligdom en hun grote tragedie en de schitterende schilderijen van Lorrie en de bijzondere manier waarop zij Engelen ziet en met haar vingers schildert en zo heel veel mensen tot in het diepste van hun ziel beroert. Die middag ging haar winkeltje in Rennes-le-Chateau open, want ze hebben de inkomsten verschrikkelijk hard nodig!! En dus liepen we vanuit de bus direct naar de Belvedere achter de watertoren, waar bijna iedereen wat kocht en mensen inderdaad hun hart ophaalden bij het zien van de prachtige schilderijen! Ook hier weer, iedereen blij! Wat een heerlijke baan!


Ik heb nog wat rondgeleid in onderwerpen die we donderdag uit tijdgebrek niet konden behandelen en we hebben verschrikkelijk in een deuk gelegen met een van de twee celebrities, wat heeft die man een heerlijk gevoel voor humor!

Op weg terug naar het hotel kreeg ik me toch een applaus van de bus! Ik werd er warm van! Heerlijk als je het mensen naar de zin kan maken he!

Met een zere keel en een moe hoofd ben ik om 10 uur zaterdagavond in mijn warme bedje gekropen. Ik viel direct in een coma. Wat een avontuur. Wat een ervaring! En wat een bijzondere excursiereis...

Vandaag zit de groep in Lourdes en Peter heeft voor de avondmaaltijd een buurman ingeschakeld, het hotel in Belvianes. En omdat de buschauffeur direct door moet naar de garage na die lange dag, hebben we nog een buurman ingeschakeld voor de transfer terug naar het kasteelhotel in Couiza; onze lieve vrienden van Le Jardin des Gorges met hun mini-busjes! Dus: vanavond hebben we een afscheidsmaaltijd bij de Tempeliers van Le Templière in Belvianes! Wat een waanzinnig einde van een bijzondere pelgrimstocht!

Wordt vervolgd met: Het laatste avondmaal... :)

Warme knuffels!

Sneeuwopnames

Lieve allemaal,

Hieronder wil ik jullie graag een aantal recente sneeuwfoto's laten zien, zowel van ons huis en er omheen als van Rennes-le-Chateau. Het heeft hier, zoals je al wel op het weerbericht hebt gezien, flink gesneeuwd, en ook hier is dat heel bijzonder en minimaal 40 jaar geleden. Zeker half maart. We hebben een foto van de tuin opgestuurd naar weerfoto@rtl4.nl en ja hoor, bij het late nieuws kwam die foto even voorbij!


Omdat we op hout stoken en dus blij zijn dat we een kleine noodvoorraad hebben aangelegd vorig jaar zomer, anders hadden we het binnen wel heel koud gehad! We hebben er meer dan 6 kuub doorheen gejast! De houtman stond vorig jaar zomer Peter nog uit te lachen, 6 kuub! Dat stook je nooit op! Jaja... Grijns... hier dan het resultaat van onze witte wereld!









Rennes-le-Chateau:


Coustaussa en de Pech Cardou, vanaf de weg naar RLC


De Villa Bethania vanaf de Magdala Toren


De ingang van de Magdala toren vanaf de rondgang


Het kerkje met enorme ijspegels!


De Magdala Toren vanaf de parkeerplaats op de Belvedere

Binnenkort dus een nieuwe Blog met de avonturen van de groepstour en prachtige opnames van de grot van Cabrespine! Fijn weekend allemaal!!

Tussenstand

Goeiesmiddags allemoal!
Allereerst wil ik iedereen heel erg hartelijk bedanken, voor alle leuke reacties op mijn tv-debuut op RTL4! De Amaretto is in nog intact! Haha! Heb je de aflevering gemist? Dan kun je links in het menu onder "mijn websites" op "Aflevering Via Vacance" klikken om het alsnog te zien. Het is door het eerste kwartier van het programma heen gemonteerd.

Niet lang daarna kwam er alweer een tweede vraag voor een televisie uitzending, dit keer voor medewerking aan een documentaire over Rennes-le-Chateau! Natuurlijk heb ik ja gezegd, want naast het feit dat het altijd goed is voor onze p.r., is het ook belangrijk dat RLC weer eens in de media komt, en daarmee dus ook deze regio! Of het doorgaat weten we nog niet, ze zitten nog in de onderzoeksfase, dus duimen he!! :)

De restauratie van de Tour Magdala in Rennes-le-Chateau is bijna klaar, men heeft net als bij de toren van Pisa een metalen band om de toren bevestigd, en van alles vervangen dat vervangen moest worden zoals het plafond.

Iemand die we nog extra in het zonnetje willen zetten is Ankie Nolen, schrijfster van o.a. "Land der Katharen", die binnenkort weer met een nieuw boek uitkomt over deze streek en de geschiedenis van de Katharen. Ze woont slechts 1 dorpje verderop, en omdat we nog lang niet zijn uitgepraat, waren we eind februari nog een avondje bij haar op visite.


Waarom in het zonnetje? Omdat zij heel fanatiek bezig is om het culturele erfgoed van het oude Occitanië - en dan met name de Kathaarse geschiedenis - te bewaren en te promoten. We herkennen onszelf in zoveel dingen waar zij voor staat! Daarom een warme knuffel voor haar inzet, haar energie en haar toewijding! Haar boek kun je overal kopen, o.a. ook online. Vul "Ankie Nolen" in bij auteurs, bij bijvoorbeeld Bol.com of Bruna.nl, en je ziet meteen wat ze heeft geschreven (Nederlandstalig).
Zodra haar nieuwe boek uit is, zal ik alle info doorgeven in deze Blog.

Toen wij in 2005 ons huis in Belvianes kochten, was alles heel erg verwaarloosd. De tuinen met name, waarvan o.a. de diverse laurierhagen gewoon waren doorgegroeid tot onmogelijke lengtes en breedtes. We hebben door de jaren heen wel wat bijgesnoeid, zover onze kennis en gereedschappen toelieten, maar het werd nu wel tijd om een vakman in te roepen. Je weet hoe het gaat, een vriend van een vriend is inderdaad tuinman en daar kwam Nico om ons te helpen de ergste haag, die bij de gite, onder handen te nemen. In record tempo was het opgelost en we hebben weer een schitterende haag! Ineens kunnen we zo de kloof in kijken.


Gaaf!... Maar nu mijn klovenzalf nog terugvinden...


Nico en Peter in actie.


Onze oprijlaan. Nu nog wat rotzooi opruimen en dan is alles weer netjes!

En dan nu: (trompetgeschal en trommels)....
Tatatatatataaaaaaaaaaaaaaa... Met trots presenteren we onze nieuwe catalogus!!

Nederlandse versie: KLIK HIER.

Er is dus ook een Engelse versie uit. Meteen heb ik ik weet niet hoeveel mailtjes gestuurd naar eventuele potentiele klanten. We hebben goeie hoop dat het aantrekken van de economie, onze promotie activiteiten en reclame, onze profilering en websites die aantrekken, ons een goed seizoen zullen gaan opleveren.

Onze eerstvolgende klanten zijn een internationaal gezelschap van 34 mensen die op Magdalena reis zijn in Frankrijk, en 17 maart aankomen in Couiza voor een verblijf van 5 nachten in het kasteelhotel Les Ducs de Joyeuse. We hebben voor 6 dagen een touringcar geregeld, en ik ga dus 3 dagen gidsen naar Rennes-le-Chateau, Rennes-les-Bains, Montsegur, Carcassonne en de grotten van Cabrespine. Op 2 van die 3 dagen hebben we ook de lunches geregeld in de restaurants "en route". Een hele organisatie dus, maar wel weer een goeie ervaring! Ik ben nu mijn teksten aan het doornemen, zodat alles voor elkaar gaat komen. In mijn volgende Blog hoop ik jullie verslag te kunnen doen!

Verder word ik oudtante... poh. Oudtante klinkt... oud! Mijn neef Jeroen en zijn kersverse vrouw Froukje zijn beiden in verwachting van hun eerste kleintje. Dat wil dus zeggen dat mijn ouders overgrootouders worden en mijn broer en schoonzus opa en oma!! Het is ontzettend gaaf, maar even wennen... hahahaha!! We wensen de gelukkigen heel veel succes en gezondheid toe!!!

Nu zet ik de spagetti op, en daarna rijden we naar de twee restaurantjes om de aantallen, de dieten en vegetariërs door te geven. Daarna rijden we naar de busmaatschappij om het definitieve programma met de tijden door te geven. Dit weekend zullen we waarschijnlijk alle afgeknipte takken en bladafval gaan opruimen bij de geschoren haag. Afgelopen week heb ik het ijzeren schuifhek bij de gite nog in de zwarte hammerite gezet, hij is nu mooi zwart en ziet er weer als nieuw uit!


Onze kluslijst is nog heel groot, we wachten alleen nog op mooi weer om het houtwerk in de beits te zetten. Het is hier namelijk Jantje lacht - Jantje huilt weer. Buitje, zonnetje. Beetje fris soms nog, te fris en te vochtig om te beitsen.

Tot zover onze tussenstand, tot de volgende Blog! Een heel fijn weekend allemaal!!