VAKANTIE VAKANTIE!

Nu de natuur zijn groene jasje weer heeft aangetrokken, en de "Green Man" (groene man) uit de oude folklore de natuurkrachten heeft doen ontwaken om het nieuwe lenteleven te scheppen, krijgt ook de mens de energie om er op uit te trekken. Met 25 weken bijna ononderbroken verhuur van onze vakantiewoning tot aan eind september, zullen we het nog druk krijgen met alle vakantiegangers, die van de Languedoc komen genieten.

Dat deze streek meer biedt dan een gemiddeld aantal uitjes voor de vakantie, merken we ook aan de toegenomen hoeveelheid boeken die er over de streek wordt geschreven. Gisteren kregen we bezoek van 2 van deze auteurs, Nathalie van Koot en David Scherpenhuizen, die de Dominicus themagids "Verborgen Frankrijk" hebben geschreven. Een schitterend boek! En wat een fijne middag was het, lekker kletsen over mystiek en mysterie.

Het is heel bijzonder om op deze lokatie te wonen, een toeristische bestemming, dat in de vakantie-periode enorm opleeft, maar in alle seizoenen verschrikkelijk mooi is. Het harde werken dat Peter en ik (vaak 7 dagen per week) moeten doen, wordt hierdoor enorm gecompenseerd. Je wandelt gewoon na het avondeten een rondje en je kunt dan gewoon niet geloven dat je temidden van oude vulkanen, schitterende wilde rotstuinen, versteende aslagen, uitzichtpunten, kabbelende beekjes en watervalletjes een pakje druivensap oplurkt, slechts 15 minuten lopen van je huis. Dat maakt alles gewoon weer goed.

Rennes-le-Château
Aangezien we dus actief bezig zijn om op welke manier dan ook te helpen de infrastructuur van de streek te verbeteren, zo ook zijn we immers werkzaam voor Rennes-le-Château. Zowel voor het maken van de nieuwe website van de gemeente zelf, als voor de stichting die geld inzamelt om het dorpje te helpen met de hoge kosten van de hoog nodige renovatie van het Domein van Saunière. Bij de laatste vergadering hebben we weer heerlijk zitten kletsen met de levende legende Henry Lincoln. En... lief he? Grijns...

Oud-Hollandsch Ganzenbordt


Maar, het is helaas niet allemaal rozegeur en maneschijn in Les Contes de l'Aude. We hebben vooral zakelijk heel wat klappen voor onze kiezen gehad, alhoewel wij zelf daar geen schuld aan hadden. Het kwam allemaal van buiten af. Ik ga hierover natuurlijk hier niet in detail, maar het eindresultaat is een verlies van vele duizenden euros, waardoor we weer moeten herbeginnen. Het lijkt eigenlijk net een spelletje ganzenbord! De put! U krijgt geen 100 gulden en u moet weer terug naar af. Voor afwikkelingen moesten we een paar weken geleden nog even naar Nederland, superkort, maar ondanks alles toch heel gezellig! Dank gaat uit naar mijn familie, en in het bijzonder naar mijn broer Piet, voor alle steun en hulp!

Dus kunnen we niets anders doen dan keihard werken om het hoofd boven water te houden, zoals zo vele anderen. Maar wat wij hier in Frankrijk ondertussen hebben opgebouwd, is het resultaat van doorzetten, niet opgeven, iedere dag benutten, inventief zijn, alles aanpakken en geen moment luieren. Dus, we moeten gewoon slikken en weer doorgaan. Daar krijg je haar van op je tanden, zeggen ze dan. Nou, dan zullen we maar geen spagetti meer eten... Woehahahahaha!

Het resultaat is wel, dat we een multifunctioneel bedrijf hebben, waar onze Franse accountant helemaal van in de war raakte. Grijns. Want normaal doe je gewoon 1 ding, maar nee, wij doen websites maken, boekjes maken, we doen tours met toeristen, we krijgen commissie van boekingen via internet, we verhuren een vakantiewoning, we hebben een hondenopvang (buiten het zomerseizoen), en we zijn consultants voor de streek. Wel zijn we nu echte "ambassadeurs professionelles du tourisme" en hebben inderdaad pasjes gekregen, waardoor we niet alleen vrijwel overal gratis met gasten/klanten in kunnen, maar waardoor we ook op de hoogte worden gehouden van evenementen en info rond de bezienswaardigheden en accommodatiemogelijkheden. Top he? We zijn er, eigenlijk, best trots op. Conclusie van de maand: "hard werken loont". Zo zie je maar weer!

Tot de volgende keer!

De Barinca Ambassade

Na zonneschijn komt regen. Twee weken lang hebben we, na een vrij lange, natte winter, eindelijk zon gehad. De temperaturen liepen op tot iets boven de 20 graden en onze witte snoetjes verkleurden snel. Maar helaas, het regent weer pijpenstelen en de natuur hoor je bijna groeien. Zielig wel voor onze gasten, die een week vakantie komen vieren in onze gîte. Maar gelukkig genieten ze toch nog volop. We zitten nu op een verhuur van totaal van 19 weken! Joechei!

Dagtocht Kamer van Koophandel
Inmiddels hebben we het dagje met de CCI (de Franse Kamer van Koophandel) achter de rug. Zij organiseerden voor een bepaalde groep mensen die zich in de reiswereld begeven, een reeks dagtochten om de streek te promoten. Wij hadden alles al gezien, behalve de Lauragais. Dus hebben we ons vorige maand ingeschreven om mee te gaan op deze dagtocht, die begon en eindigde in Castelnaudary. Toen we onze auto, die we Paulus hebben genoemd (klein maar fijn), hadden geparkeerd aan de haven, begon onze zoektocht naar de Halte Nautique, waarvan niemand zeker wist waar die nou eigenlijk was. Maar het busje van de CCI reed geduldig heen en weer van de parkeerplaats naar de brug en kon ons zo mooi oppikken! De rest stond bij de parkeerplaats waar dus de Halte Nautique zou moeten zijn. Niet, dat dit ergens stond aangegeven. Maar toen we aankwamen zagen we een bekende tussen de wachtenden! Nicolas de Léon, vice-president van APARC, werkzaam bij het bureau de tourisme in Alet-les-Bains en inmiddels een goeie kennis van ons. Toen hij ons herkende, viel hij ons in de armen en riep: “Ha, nu komt alles goed, want jullie zijn erbij!” Iedereen lachen. Grapjas.

Afin, om een kort verhaal lang te maken, we reden al snel richting de abdij van St. Papoul voor ons eerste bezoek van de dag. Voor we naar binnen gingen moesten we allemaal even in een kring gaan staan en uitleggen wie we waren en wat we deden binnen het toerisme in de Languedoc. Toen het mijn beurt was, heb ik mijn beste Frans uit de kast getrokken om uit te leggen dat ik gids ben en dat we de streek promoten en service verlenen aan niet-Franse toeristen uit de hele wereld. De rest van de groep was óf zelf van een VVV afkomstig, óf van een accommodatie. Wij waren dus de enige reisagenten in de groep van 30 (trouwens allemaal Fransen!).

Goed, de reis werd na het bezoek aan de mooie abdij voortgezet in de richting van een fantastisch mooi gelegen natuur-eco-spirituele camping “Le Bout du Monde” (Het Einde v/d Wereld), en ja hoor, daar lag het ook! Het mini busje kon er maar net komen! Maar aan de horizon konden we de hele bergrug van de Pyreneeën zien, met zijn witte sneeuwkappen! Wat een schitterend panorama! We bezochten de camping en gebruikten gezamenlijk de lunch in de herberg, waar ik als vegetariër ontzettend werd verwend! Wat lief!

Na enkele onderonsjes met de reisleidster van de Kamer van Koophandel, die veel interesse had in ons bedrijf en wat we deden en onze ervaringen in het toeristische wereldje, reden we de schitterende route door de warme beboste heuvels en glooiende akkers terug naar Castelnaudary, waar we aan boord gingen van de heilige St. Roch, een rondvaartboot op het Canal du Midi! Dat was schitterend! Op de dieselvergiftiging na, een prachtige ervaring, vooral, toen we een van de sluizen doorvoeren! Het was alleen heel bizar om twee boten in de haven te ontdekken met de illustere namen Biesbosch en Dordrecht…

Duh!

We besloten de dag met een bezoek aan een schitterende kapel en kregen tenslotte tassen mee met een map folders en een boek met wandelingen door de Aude streek. We kregen tevens de mogelijkheid ons in te schrijven als ambassadeurs van de Aude, waarbij we een pasje zouden krijgen die ons tijdens het gidsen onbelemmerd toegang zou moeten gaan verschaffen tot de vele bezienswaardigheden. Ik kon met mijn visitekaartje vaak overal al wel gratis naar binnen, maar soms accepteerde de caissière het niet en dat probleem zou dus nu opgelost moeten zijn, zodra we de kaartjes binnenkrijgen. Ik heb nog een mailtje gestuurd met een kopie van mijn diploma’s, een door SEPR in het Frans opgestelde verklaring (SEPR is de stichting examens in de reisbranche) en een opsomming van onze ervaring in het toerisme, om ze bij de Kamer van Koophandel gerust te stellen dat we wel weten wat we doen, en dat toeristen bij ons in veilige handen zijn. Hopelijk kan ik in mijn volgende BLOG entree de pasjes tonen! Les vraies ambassadeurs professionnels du tourisme! Tataaa!

VOORJAARSMOEHEID
Ken je dat? De maand april is er weer, en boem, weg energie. Slappe benen, eng hoofd, veel slaap, voorjaarsmoeheid heet zoiets. Nou is er 1 ding flink lullig en dat is, dat ik door mijn M.E. al bijna iedere dag te maken heb met vermoeidheid, en dat die voorjaarsmoeheid er nog eens bovenop komt. Ergo: ik ben niet vooruit te meppen. Voor mensen die dit lezen en vroeger Pfeiffer hebben gehad: je komt er bijna niet onderuit. Pfeiffer blijft, net als Hepatitis B overigens (dat ik in Israel heb gekregen), in je systeem. Heb je flink doorgewerkt en ben je daarvan moe, dan wordt het ook weer actief. Ze zeggen wel eens, goh, wat heb jij op je lever!! Nou, dat dus! Heb je bij Pfeiffer ook koortsen gehad of heb je Pfeiffer erg gehad (bijna niet kunnen lopen enzo), dan heb je grote kans, dat je ook M.E. hebt. Het blijkt, dat veel mensen in Nederland M.E. hebben zonder het te weten. Die lopen dan met vermoeidheidsmomenten zonder reden, worden niet echt fris wakker zelfs na een goeie nachtrust, en kunnen lang zoveel niet aan op een dag, vergeleken met veel mensen om hun heen.

Ik had Pfeiffer toen ik een jaar of 10 was. Ik herinner me nog dat ik maandenlang thuis was, mijn schoolwerk ook thuis deed en we in de late zomer naar Zwitserland gingen, waar ik eigenlijk pas een beetje opknapte (zie foto - Sion, Zwitserland). Dat je dan meteen daarna ook gewoon M.E. kan hebben, verklaart bij mij althans wel, waarom ik vanaf mijn tiende dus erg veel problemen had met drukte, lawaai, fel licht, spanningen en stress en met lichamelijke en geestelijke inspanningen. Want dat heb je, bij M.E. Daar kun je gewoon niet tegen. Ik snap nu ook veel meer van mijn eigen verleden, nu ik dit allemaal te weten ben gekomen. En omdat ik weet dat er minstens twee lezers zijn van dit BLOG, die ook Pfeiffer hebben gehad, wilde ik dit delen. In deze periode zullen jullie je waarschijnlijk extra moe voelen, met die voorjaarsmoeheid er bovenop. Het ligt dus niet aan je conditie, maar je lichaam zegt nu even: easy aan doen! Neem rust. Tip: Verminder je dagtaken tot 75% van wat normaal is en neem niet teveel hooi op je vork. Even een weekendje niks doen, boekje lezen, tv kijken, zonnetje slurpen… Eet witlof, tonijn en appels. Drink weinig of geen alcohol. Pak een saunaatje en drink veel water. En dat noemen we dan de VOORJAARSSCHOONMAAK. Hehe…

Maar er lopen er meer te tobben hoor, met lichamelijke klachten. Mijn zus Lenie moet onder het mes voor een ontsteking in haar pols (hale vale sterkte meid!!), mijn pa heeft een fikse ontsteking gehad in zijn enkelgewricht en loopt nog wel een poosje met de naweeën daarvan, mijn ma heeft, tja, wat heeft ze nou niet… (zie foto, op haar scootmobiel bij de volière). Zij is eigenlijk mijn grootste voorbeeld als het gaat om moed erin houden!! Die heeft zoveel dingen meegemaakt, maar positief blijven he!! Fantastisch!! Petje af. Hoed af. Pruik af. Toepetje af. Etc.

Sterkte dus aan iedereen die loopt te tobben!! Gewoon positief blijven en op de leuke dingen letten, kijken wat je wel hebt, wat je wel kunt, tel je positieve punten, en denk aan wat je aan leuke dingen hebt meegemaakt die niemand je meer kan afpakken.

Hmmm.. Positief blijven. Eh.. Nou ja. Onze website business loopt dus goed, er zijn er weer twee in testversie online gegaan afgelopen week, en we hebben er weer 3 voor de boeg die moeten worden aangemaakt. Er worden ook weer tours besteld, mensen die met ons dagtochten maken (Peter rijdt, ik gids) en dus nergens aan hoeven te denken en alleen maar hoeven te genieten. Ik verwacht ieder moment weer een telefoontje van het baasje van Grendel, het Airedale monster, die in april nog een week zou komen. En ik probeer een benefiet festival van de grond te krijgen, om geld in te zamelen voor het vervallen domein van Abbé Saunière in Rennes-le-Château. De plannen worden volgende week op het gemeentehuis ingeleverd. Spannend hoor!! Grijns!

Dierenliefde
De poes van de buren ligt op de bank te slapen, Smudge is bijna altijd hier. De afgelopen dagen was ik zo moe en voelde ik me zo beroerd, dat ze me geen seconde uit het oog verloor en me overal achterna liep. Schildpadkatten moeten daar een speciale eigenschap voor hebben. Ze zijn gevoelig voor pulsen die mensen zowiezo al nooit opvangen. Door haar aanwezigheid, gespin en gekroel, sleept ze me wel door mijn zwakke periode heen. Ik ga nu lekker op de bank, tv kijken en chillen, morgen is er weer een dag. Nu even naar mijn lichaam luisteren. Gaaaaaapp…

Verjaardagsfelicitaties met knuffel en pakkerd gaan naar Charlotte, Maja, Ronald, ome Wiebe en Sylvia, en mijn pa en ma zijn eind deze maand alweer 61 jaar getrouwd. Allemaal een extra warme knuffel van ons!!

Een fijne Pasen, enne, blijven lachen he!!!

Tot de volgende BLOG!

Soooofeel te doen!

Steeds opnieuw verbaas ik me erover, hoe druk een mens het kan hebben. Okay, nu zijn wij erg ondernemend, niet alleen van nature maar ook omdat het moet. Hier kun je niet even de ww in of een uitkering aanvragen als het fout gaat met een bedrijf of met een baan. Dit brengt echter het beste in de mens naar boven, omdat je alles geeft, het uiterste doet, om je droom gestalte te geven én te behouden. Het voor jezelf werken is voor ons natuurlijk ideaal, omdat je dan ook ondernemend kunt zijn. Werk creëren, als het ware. Het mooie is, dat je voor hard werken wel erg vaak wordt beloond. Maar om je schaapjes op het droge te houden, vergt net zoveel tijd en moeite als om ze op het droge te krijgen, zelfs in een gebied met hoge bergweiden, grijns… Maar bij spanning hoort ontspanning. Een maandje terug bezochten we Perpignan, een boeiende stad aan de kust aan de oude pelgrimsroute naar Santiago de Compostella (zie foto rechtsboven) met het Paleis van de Koningen van Mallorca en prachtige oude kerken, winkelstraatjes en uitzichtpunten.

Uitzicht!
Zodra de bovengrondse leidingen, die deels over onze tuin lopen en knats midden in ons uitzicht staan, ondergronds zijn (hopelijk deze lente!), hebben wij een ongehinderd uitzicht op een van de mooiste stukjes Frankrijk: de kloof van Pierre Lys en de hoge bergen, die de kloof links en rechts vergezellen (zie foto linksboven, in februari genomen vanuit het keukenraam - overigens; leuk afwassen zo he?). De gemeente Belvianes is met veel lawaai en stof bezig om de leidingen langs de hoofdweg in te graven en ook ons straatje staat op het plan. De vraag is alleen, wanneer? Voorbeeld: Men stuurt iedereen een briefje dat op een bepaalde dag van 11 tot 12 uur de elektriciteit even uitvalt. Vervolgens valt op die dag om kwart voor 10 alles een kwartier uit en dat was het dan. Dat is typisch Frans. Daar leer je mee leven. Maar we zou het erg prettig vinden als we wisten wanneer men de leidingen in ons straatje ondergronds gaat leggen en dus de weg gaat opbreken, want dan kunnen we daar rekening mee houden. Zeker, omdat we gasten in ons vakantiehuisje zouden kunnen hebben, of net boodschappen willen gaan doen. Snappez vous? Het is alleen hilarisch dat men hier in Frankrijk de ‘Franse Slag’ ook kent. Die heet hier de ‘Spaanse Slag’. Comme un Espagnol…. O God. Het kan dus nog erger!

Holiday Home for Dogs, een verhaal met een staartje…
Het zou Frankrijk niet zijn, of het barst er van de Engelsen. In groepen, verenigingen, of individueel. Ze hebben bijna allemaal een of meerdere honden, die ze dan vervolgens weer niet zo makkelijk naar de UK mee kunnen nemen. Dus als ze met een begrafenis, verjaardag, ziekenhuiscontrole of andere gelegenheid naar de UK moeten afreizen, bellen ze ons op. Zo hadden wij in februari de Airedale Terriër, weet je nog? Nou, die is vorige week wéér geweest, ook weer een week. Grendel heet hij. Genoemd naar een middeleeuwse schurk. Om een reden. Grijns.

Omdat Grendel ons - en zijn verblijf hier - nog vers in het geheugen lag, was hij helemaal niet zielig toen zijn baasje de oprit afreed en door de poort verdween. In tegendeel. Hij pakte de bal en wilde meteen spelen. Joechei! Vakantie! We noemen onszelf niet voor niets “Holiday Home for Dogs”. In enkele gevallen wilden de honden geeneens terug naar huis! Nu is Grendel groot en sterk, maar ook intelligent. Da’s lastig, mits je zo’n kerel bezig weet te houden. Het zou een uitputtende week worden, voor ons allebei. Peter was namelijk erg druk met diverse werkzaamheden die nogal een tijdsdruk hebben, en de hond zorgt voor heerlijk korte nachtjes met veel onderbrekingen. Overdag nam ik Grendel onder mijn hoede en probeerde ik hem nieuwe trucjes te leren. Hij kon nooit een bal vangen, dan hapte hij in de lucht en kreeg hij de bal op zijn kop. Hilarisch dus! Die lol is er nu af, want na 10 minuten had ik Grendel geleerd om rustig de bal te volgen (watch the ball!) en toen had hij de techniek ineens door! Het gevolg: nog een keertje nog een keertje nog een keertje! Toen zijn baasje gisteren bij het ophalen de truc zag, kwam hij niet meer bij!

Toen Peter woensdag een hele dag weg was (bijklussen bij onze goede vrienden Anneke en Diederik in Lapradelles (Maison 1800), heb ik hem meegenomen op een superlange wandeling om hem eens lekker helemaal uit te putten, zodat ik ’s middags even kon uitrusten. We liepen over het oude Katharenpad richting Quillan en halverwege is er een uitzichtpunt. Vlak voor het uitzichtpunt loopt er een pad de bergen in (zie foto). Dat pad had ik nog nooit genomen en eens moest toch de eerste keer zijn. Afin, wij de bergen in, langs een watervalletje, en achter ons verdween Belvianes steeds dieper in het dal. Het was prachtig en idyllisch met 20 graden, zon en complete stilte en een supervrolijke Grendel. Nadat we bij het stroompje wat hadden gedronken, begonnen we aan de terugweg. Zodra Grendel op het Katharenpad terug was, begon hij te racen! Linksaf, terug rechtsaf, weer linksaf, helemaal door het dolle!! Ik had mijn duimen alweer omhoog staan want ik zag dat middagje op de bank al helemaal zitten. En ja hoor, toen we thuis waren viel hij op de vloer en lag 3 uur diep te slapen, en ik kon heerlijk mijn boek uitlezen. Missie geslaagd! Donderdag heb ik hem durven loslaten in onze bostuin, bij de rivier, waar hij zich kostelijk vermaakte door onze stapel aanmaakhoutjes te slopen.

Vrijdag was Peter weer een dag klussen en zijn Grendel en ik bij de rivier in de kloof vlakbij de waterval gaan zitten, een feest voor Grendel die, nadat ik hem nat spetterde, breeduit begon te lachen! Woehahahaha! Ik wist niet wat ik hoorde!!! Resultaat: Nog een keertje nog een keertje nog een keertje!! Terug thuis kon ik lekker buiten zitten toen hij weer uren lang onderzijl was. Die paar uurtjes uitrusten had ik wel nodig!

Ik wist trouwens niet dat een hond kon slaapwandelen, nou ja, slaapzitten. Hij zat. Met zijn ogen dicht! We merkten aan de spastische spierbewegingen van zijn bovenlip en zijn ogen dat hij droomde, maar hij was in zijn slaap van alles aan het vertellen en luisterde met gespitste oren toen ik ‘good boy’ zei. Hij keek me recht aan… met zijn ogen dicht.., voordat hij weer ging liggen en een diepe bromzucht slaakte. Die Grendel… Hij is gisteren weer opgehaald. Wat een rust...

Leuke gebeurtenissen en andere nissen…
Maar genoeg nu over honden. Er zijn nog meer leuke dingen gebeurd de afgelopen maand. Eind februari kregen we visite van 2 lieve vrienden, Klaas van Urk en Wouter de Boer. Klaas is bekend als schrijver van een bestseller over de Ark des Verbonds, waarvan de onderzoekssporen naar de Languedoc lopen. We hadden elkaar een jaar geleden al ontmoet. Wouter trakteerde ons opnieuw op een heerlijke lunch, die door het prachtige zonnige weer buiten werd klaargemaakt en opgegeten. We genoten van het sfeertje en het al-fresco lunchen. Aan het einde van de middag reden we nog even naar Rennes-le-Chateau, waar we alvast een voorproefje kregen van het gerenoveerde museum. Peter was al in onderhandeling met de gemeenteraad en de burgemeester, meneer Painco, in verband met de website van het dorpje, dat wij graag zouden willen ontwerpen. Dus kreeg Peter de speciale toestemming om met ons (Klaas, Wouter, ikzelf en nog twee RLC onderzoekers die we in RLC tegenkwamen: Johan en Christien - zie foto) alvast een kijkje te nemen.



Ikzelf had meneer Painco de burgemeester nog niet ontmoet. Ze waren volop bezig met de laatste loodjes in de oude kosterswoning, en de man in het blauwe werkpak die ons de unieke en exclusieve rondleiding gaf, bleek dus burgemeester Painco te zijn! Lachen hoor! Het was heel bijzonder om te zien hoe men met man en macht inclusief gemeenteraad én burgemeester in werkpak bezig was om het museum te renoveren, dat op 1 maart weer is geopend en nu een nog beter beeld geeft van het ‘Geheim van de Rijke Priester’.

De laatste weken heb ik dus hard gewerkt aan een website ontwerp voor Rennes-le-Chateau, de gemeente zelf dus. Het ontwerp voor de kopillustratie heeft Corjan de Raaf (raafmusic.nl) gedaan, en daar zijn we erg trots op! (Luister eens naar zijn (Nederlandstalige) prachtige liedjes!). Donderdag 12 maart werd het ontwerp goedgekeurd, dus de komende week zal ik de website helemaal in elkaar gaan zetten en vertalen in het Engels, en binnen een paar weken moet deze dus online staan. Wat een eer! En wat een vertrouwen! Hopelijk komen er nu na deze gemeente ook andere gemeenten over, die ons een website opdracht gaan geven. We zijn momenteel bezig aan de website voor een Deense componist en werken aan de laatste loodjes voor de interactieve website van een grote groep Engelsen in de Languedoc. Pffff. En dan moet ik onze eigen sites dus ook nog bijhouden…

Honden, websites, wat nog meer? Peter heeft dus voor een grote Nederlandse touroperator reisinformatie boekjes zitten maken, die in grote getale worden gedrukt. Dat was dus echt een geboorte. Deze komende week zijn het nog de laatste loodjes. Daarna hebben we een waslijst met klussen in en rond het huis en het vakantiehuisje om af te ronden. De tuinen beginnen nu ook wat meer vorm te krijgen, maar 2600 m2 is geen kattenpis. Iedere keer weer een beetje en langzaam begint alles mooi te worden. De vroege fruitbomen zoals de zwarte kers, de amandel en de abrikoos staan in de bloei, evenals de voorjaarsbolletjes, en de vogels zijn driftig nestjes aan het bouwen. Lekker! Lente!

Weet je wat jij zou moeten doen?
Om het toerisme in deze streek wat te stimuleren, geeft de Kamer van Koophandel dagtochten weg (alleen de lunch moet je dan betalen) aan bedrijven die zich voor het toerisme inzetten, de zgn. ambassadeurs van Occitanië. Ook wij kregen een brief met de uitnodiging voor een x-aantal tours, waarvan wij er eentje hebben uitgekozen die in een gebied komt, waar wij nog amper zijn geweest. De Lauragais. We hebben ons dus ingeschreven en gaan 26 maart met de Kamer van Koophandel een abdij en een kapel bezoeken, lekker lunchen en een boottochtje maken. Gaaf hoor!! Kunnen we weer contacten leggen en de streek ontdekken. Het hoort er allemaal bij.

Verborgen Frankrijk
Er is een nieuw boek uit in de Dominicus reeks, genaamd Verborgen Frankrijk. Het is een nieuwe uitgave van een enkele jaren geleden uitgegeven boek, geschreven door Nathalie van Koot en David Scherpenhuizen. Beide schrijvers komen eind april bij ons langs om te praten over Occitanië en wij maken graag promotie voor hun boek, dat volgens mij een fantastisch beeld geeft over o.m. de esoterie in Frankrijk. Liefhebbers van de Da Vinci Code kunnen hier de echte geschiedenis in terug vinden. Geen sprookjes, maar echte gebeurtenissen en feiten, die hebben geleid tot een verbuiging van de geschiedenis en de religies binnen Europa. Ik denk dat ook Klaas en Wouter dit boek zullen verslinden! Grijns…

De verhuur van ons vakantiehuisje gaat prima, 17 weken al dit jaar! Omdat er nog wat zomerse weken vrij zijn, verwachten we minstens 21 weken te kunnen halen, en dat is fantastisch! Ook is er een aanvraag van Amerikanen binnengekomen voor een lang weekend hotel inclusief dagtochten in mei, en opnieuw een hond in de week ervoor. Alles helpt, en zolang we ons brood kunnen verdienen met het andere mensen blij maken of helpen, zijn wij gelukkige mensen. Okay, de neus ligt 1 cm boven de waterlijn, en er moet effe geen storm opsteken, maar we liggen op koers!!!

Een warme knuffel uit een zomers Belvianes!

Nieuwtjes uit Belvianes!

Langzaam wijken de wolken boven de kloof waar we op kijken, uiteen voor de krachtige zon. Het is zwoel, en het gras begint alweer te groeien. Spreeuwen doen zich te goed aan de regenwormen die na de lange regenbui vannacht naar de oppervlakte zijn gekropen. Mist hangt boven de rivier de Aude en binnen brandt de houtkachel. Het is zondag. Even een beetje rust, voordat vanavond Grendel de Airedale terriër wordt gebracht voor 7 dagen.

Een week geleden verwoestten de harde stormen vele bomen en gebouwen. Gelukkig hebben wij zelf geen schade gehad, het diepe dal van de zuidelijke Hoge Aude Vallei is wonder boven wonder gespaard gebleven! Maar enkele vrienden van ons die wat hoger wonen of verder landinwaarts, zijn er niet zonder kleerscheuren vanaf gekomen helaas. Wel stond de rivier de Aude zo hoog, dat hij nog maar ca. 30 cm van onze laagste tuin af stond (normaal anderhalve meter). Op de foto: de oude houtzagerij, een paar honderd meter verder stroomafwaarts. Wel een mooi gezicht he?

De afgelopen weken hebben we veel honden gehad en als de telefoontjes en e-mails nog loskomen die we hebben gehad, zullen er ook binnenkort weer honden gaan komen. De hondenopvang is voor de Engelsen hier een absolute 'blessing' en voor ons een leuke bijverdienste. We betalen er ons stookhout van en andere kleine uitgaven, die er stiekem toch inhakken. Het Roer Om betekent de eerste jaren keihard werken, het hoofd boven water houden, maar ook het genieten van iedere overwinning!

Sam is een springer spaniel, zo'n middelgrote overactieve lieverd, en ogen waarbij je gewoon wegsmelt. Hij is een hele week geweest, 8 dagen. We waren compleet uitgeput toen hij werd opgehaald. Hier enkele foto's van de energieke Sam:



Verder ben ik trots op 2 Peters. De ene is "mijn" Peter, die momenteel keihard zit te zwoegen op een fffupermoeilijke zelf ontworpen website voor een klant en het niet opgeeft. De tweede is Peter Hofman, die een fffupermooie videoclip op U-tube heeft staan:



Fffuper he? (hee, het is net, alsof ik flif)... Teveel Terry Pratchett gelezen denk ik. Grijns...

Om te integreren in een vreemd land is het van groot belang om dingen samen te doen met de lokale bevolking. Zo zijn we immers betrokken bij een stichting voor het behoud van Rennes-le-Chateau, waardoor we veel mensen hebben leren kennen die hebben gemerkt dat we hard werken en dat we voor vriendenprijzen sociaal zaken doen t.b.v. de streek en het behoud van de indrukwekkende Occitaanse cultuur. Dat dit op prijs wordt gesteld is duidelijk, dat merken we aan de opdrachten die we nu ook van de Fransen zelf beginnen binnen te krijgen. En dat is een goed teken!

Ook hadden we afgelopen week gasten in de gite, hartstikke gezellig! Ze kwamen op de aanbieding af (Topic Travel had korting gegeven en wij een gratis gidsdag en gratis opgemaakte bedden).

We zijn donderdag met zijn drietjes naar Carcassonne geweest, dat was hun gratis gidsdag. (Deze foto is van mei 2008 overigens, ik had mijn camera niet bij me). Het was 's morgens nog wat bewolkt met een koud windje, maar na een bak café crème hadden we het weer helemaal lekker warm en begonnen we aan de wandeling door de middeleeuwse binnenstad. Veel winkeltjes waren dicht en helaas ook het kasteel, dus heb ik hen de mooiste hoekjes en doorkijkjes laten zien. Ik geloof wel dat ze er heel erg van hebben genoten. Omdat we nog wat tijd over hadden, zijn we ook nog via Rennes-le-Chateau gereden. Het verhaal kenden ze niet en ze vonden het hartstikke interessant! Het was toen ook schitterend weer geworden en we genoten ook van de uitzichten. Ik kon meteen even inspecteren of de storm van afgelopen zaterdag nog schade had aangericht en ik ontdekte slechts een gebroken ruit in de tour Magdala, en dat hebben we ook meteen via een mailtje aan de gemeente doorgegeven. Maar nu komt het:

Toen we terug liepen naar de parkeerplaats ontdekte ik iets in het zand, iets ovaals. Ik dacht, wat is dat nou? Dus ik graaf het uit, en nu blijkt het een hanger te zijn, voor aan een ketting. De hanger was vrij groot, ovaalvormig en erin zat een grote geslepen halfedelsteen. Het was flink beschadigd, dus voor het mooie hoeft niemand het meer te dragen, en aangezien het al een tijdje in de grond zat zo te zien, en alle winkels waren gesloten, heb ik het schoongewreven en meegenomen. Ik heb het de hele tijd in mijn hand gehouden en voelde het helemaal warm worden. Eenmaal thuis heb ik hem schoongemaakt en omgehangen aan een bestaande ketting. Binnen een kwartier smolt ik helemaal in een lekkere rust, alsof ik 3 Blanquettes achterover had gegooid, weet je wel? ;)-

Nadat ik wat onderzoek had gedaan, bleek het hoogstwaarschijnlijk een jaspis te zijn. Dat is een geneeskrachtige steen die, en nou komt het, heel goed is voor precies die klachten die ik vooral i.v.m. mijn M.E. heb. Wat ongelofelijk "toevallig" dit he? Wat voor steen het uiteindelijk ook mag zijn, de werking van de steen stijgt mijlenver boven zijn materiële waarde uit.

Op dit soort tourdagen, als ik me uitsloof om de geschiedenis en cultuur van Occitanië te promoten en de geheimen van de streek probeer uit te leggen, is er altijd iets dat op mijn pad komt als "cadeautje". Deze keer vond ik het cadeautje wel erg lief. Daarbij, het prijskaartje hing er nog aan en je kon er net nog op lezen dat de hanger oorspronkelijk 39 euro had gekost. Ik heb hem constant om. Samen met mijn AMORC rozenkruisje, beiden aan één ketting. (...)

Vrijdag moesten we op 2 honden passen, omdat hun baasje even naar het ziekenhuis moest: Clyde en Murray. Twee zwervers die de man liefdevol in huis had opgenomen, maar helaas geen enkele opvoeding hebben gehad. Clyde plaste dan ook meteen 5 x in huis, maar gelukkig stopte hij ermee toen ik hem steeds corrigeerde. Het gedrag van een hond verandert meteen als je aangeeft dat jij de baas bent. Clyde voelde zich snel op zijn plek en was de rest van de dag niet meer van me weg te slaan. Murray gaf geen enkel probleem, die had het de hele dag enorm naar zijn zinnetje. Maar toch is het dan wel weer lekker als ze weer weg zijn, en ik wat uitgebreider aan de schoonmaak kan... grinnik...

Zaterdagochtend heb ik van mijn vriendin Karen een heerlijke aromatherapie body massage gehad. Wat kan een mens daarvan opknappen!! Wel handig hoor, zo'n vriendin! Grijns... Ach, ik maak voor haar weer websites voor haar appartement en bedrijf. En zo helpen we elkaar de winter door.

In januari heb ik ook onze website
www.barinca-travel-and-tourism.info
vernieuwd. Hopelijk krijgen we ook wat meer klanten voor de tours op deze manier. Het gidsen bevalt me enorm. In plaats van het opdreunen van jaartallen, architecten, historische figuren en maten en gewichten hou ik mijn 'preekjes' liever in de vorm van verhalen. Dat spreekt veel meer aan en ik merk, dat mensen dan ook helemaal enthousiast worden. Het gaat allemaal wat meer leven, als bepaalde plaatsen worden geïllustreerd door achtergrondverhalen. En die achtergrondverhalen, die ken ik ondertussen van buiten. Het is de mooiste baan ter wereld en ik hoop dat ik dit jaar veel mensen mag rondleiden door het prachtige Occitanië!

N.B. De Airedale terriër is gearriveerd, Grendel. Echt een bakbeest!! Hij heeft hele sterke kaken dus spelen is even uitkijken, maar het is een echte schat. Hij is pas 20 maanden dus erg jong nog, maar uitstekend opgevoed en dat is echt een enorme opluchting. De eigenaar heeft hem in België gekocht en allerlei commando's geleerd. We zijn al een eind wezen wandelen en hij is fantastisch aan de riem! We gaan dus een leuke week tegemoet, want we hebben nog een paar wandelroutes niet gedaan, en daar is nu een uitstekende gelegenheid voor om die te gaan verkennen!

NIEUWE BIJLAGE 3 FEBRUARI:

Diederik en Anneke uit Groningen/Lapradelle hebben de steen uit de hanger kunnen identificeren, knap hoor! Het is een Labradoriet!! En weet je wat nou zo frappant is? De werking is net zo super als die aan een Jaspis wordt toegeschreven. Ik zal er dus zeker baat bij hebben en ik kan er nog niet over uit dat deze hanger op mijn pad is gekomen. Diederik en Anneke, heel erg hartelijk bedankt!!!

Tot de volgende blog!

Gelukkig Nieuwjaar!

...

We hebben de feestdagen weer achter de rug. Peter en ik hebben genoten van een rustige Kerstmis, die we hard nodig hadden, want we waren compleet uitgeput. Traditioneel heb ik op 31 december oliebollen gebakken, ananananasflappen en een slaatje gemaakt, en we hebben een Blanquette (oermoeder van de Champagne wijn) opengetrokken! Hier was er geen 1 rotje, geen enkele vuurkogel, niets, heeeeerlijk! Lekker rustig, geen kruiddampen en overspannen dieren en 's nachts met frisse lucht slapen om op 1 januari weer een nieuw jaar te beginnen.

We hebben eind 2008 toch nog sneeuw gehad, het begon op 2de Kerstdag al te sneeuwen, en op zaterdag lag het zo dik, dat er veel takken in onze tuin waren afgebroken, zelfs enkele toppen uit bomen! Maar, we kwamen er wel mee in de krant!!



De vertaling die de automaat van Translate Google laat zien, heeft ons ontzettend aan het lachen gemaakt. Komt ie:

"Het is een echte ansichtkaart scène ontdekt dat de inwoners van de stad in wakker afgelopen weekend. In feite, sneeuw viel in overvloed, net als elders in de vallei van de Boven-Aude, maar vooral in de hoeveelheid in het kleine dorp van Gaston Bonheur. De kinderen zijn verslaafd aan plezier met eindeloze gevechten sneeuwballen en sneeuwpoppen maken. De voormalige hebben echter de voorkeur aan een verblijf in hun schoenen op de hoek van de open haard terwijl het bewonderen van het landschap van achter hun ramen. Geen schade te verklaren uit de takken van hoge bomen die gekraakte onder het gewicht van de sneeuw".

Brullen he?

Hier nog wat foto's van de sneeuw en de sfeer in Les Contes de l'Aude:





Maar goed, we kregen helaas op diezelfde Tweede Kerstdag ook een bijzonder droevig bericht door van Linda uit Tilburg. Ze zit niet alleen in een periode van zware chemokuren, op Eerste Kerstdag overleed ook nog eens haar pa, en dat is natuurlijk afschuwelijk. Wij wensen haar en haar familie veel sterkte toe in deze moeilijke tijd.

Ook mijn moeder heeft 2 volle weken in het ziekenhuis gelegen en kon wonder boven wonder de dag voor Kerstmis naar huis, maar ook deze periode was erg zwaar voor zowel ma als pa en Lenie, die iedere vrije minuut in Dordrecht was. Toch hebben ze een fijne kerst en Oud & Nieuw gehad en daar ben ik erg dankbaar voor!!

We zitten in 2009 in het jaar van de Os of de Stier volgens de Chinese kalender, en het is te hopen dat de bijzondere eigenschappen (kracht, bescherming, doorzettingsvermogen etc.) daadwerkelijk zijn krachten op aarde zullen tonen. Met alle ellende in de wereld, de oorlogen, de gevechten, de haat en de nijd, alle kleinere problemen van de mensen onderling, zowel lichamelijk als financieel tijdens de pittige tijden van de krediet crisis, moet er toch eens zegen van boven komen, om iedereen kracht te geven, maar ook liefde, verdraagzaamheid, en vrede. Enne, oja, eindelijk eens een keertje wat extra geluk.

Weet je wat? We zetten gewoon een joker in!

Tot de volgende Blog!

Kerstelfendans

Op de valreep van de feestdagen nog even een bijzondere kerstgroet!

Klik hier om naar de pagina te gaan waar je onze kerstelfendans kunt zien! (Leg een pakje zakdoekjes klaar!)

Heel veel plezier en geniet tijdens deze laatste dagen van het oude jaar. Vergeet alle nare dingen, onthoud alle goede. Moge het nieuwe jaar alle goeds, gezondheid en geluk brengen!

De Zeven Provinciën Tour

Lieve allemaal, het is weer december, tijd voor gezelligheid.


En omdat we hier geen Sinterklaas vieren, hebben we afgelopen weekend alles al helemaal in de Kerstsfeer ondergedompeld. Kaarsjes, lampjes, kerstboompje, slingers, de kaarten zijn geschreven en gaan morgen of woensdag op de post (alhoewel wel ook veel mensen een speciale mail zullen toesturen dit jaar). We zitten al na te denken wat we met Kerstmis en Oud op Nieuw voor lekkere dingen gaan klaarmaken. Op de tv wordt iedereen zowat ondergesneeuwd door alle kerstmissferen, en op de radio komt er al menig kerstliedje voorbij. En voor je het weet, ben je weer meegezogen in een kerstwereld, een wereld van magie, licht, warmte... Wij wensen iedereen een heerlijke feestmaand toe. Laat je dus niet opjagen omdat je perse dingen moet doen omdat het moet met kerstmis, nee, laat de kerstsfeer jou serveren. Go with the flow en vergeet vooral niet te genieten. Iedere minuut is er een in dit leven.

So:

"Take it slow, take it slow, take it slow!"
(variëteit op Let It Snow, maar dat hadden jullie al wel door denk ik).

Miljoenen mensen hebben het duizenden malen slechter dan wij. Laten we daar niet aan voorbij racen, maar dankbaar zijn voor wat we hebben. Het kerstfeest is de wedergeboorte van de zon, die, nadat hij op zijn laagste punt is gezakt, weer langzaam in krachten zal gaan toenemen. Ook wij treden naar binnen toe. Wij nestelen ons in de warme kussens en steken het Licht in zoveel prachtige vormen binnenshuis aan. Dát is Kerstmis. Het Licht binnen in onszelf koesteren zodat het in volle kracht naar buiten kan schijnen. Zo kunnen we energie op doen om een zonnetje in huis te zijn totdat we de bloemetjes weer buiten kunnen zetten.

Peter en ik hebben een behoorlijke heftige week in Nederland gehad, midden november. De auto was enkele dagen voor vertrek weer naar de garage gegaan voor de derde keer (...) en kwam vrijdag voor vertrek pas weer terug, en volgens de garage was het dit keer dik in orde. Toch ga je gespannen rijden, maar alles is gelukkig goed gegaan! Verder hadden we een overvolle agenda in de week zelf, en verschrikkelijk noodweer op de terugweg. Er is gelukkig wel veel goed gegaan, de zakelijke gesprekken gingen fantastisch, het weerzien van familie en vrienden was ontzettend gaaf, en we hebben tijdens hele snelle winkelmomenten wat kunnen inslaan dat we hier niet kunnen kopen, of, dat hier vreselijk duur is. We hebben met dank aan de Kuustertjes uit Tilburg de garage kunnen opruimen (dank dank!) zodat we ons laatste scheepje achter ons kunnen verbranden en de garage per 1-2-2009 kunnen opzeggen. Dat is zeker een mijlpaal, want we hebben veel in Frankrijk moeten opstarten maar nog meer in Nederland moeten afsluiten. De garage zien we dus als de (hopelijk) laatste mijlpaal.

We logeerden deze week in Den Bosch bij mijn zus Lenie (merci merci!!), en hebben vanuit Den Bosch allerlei dingen ondernomen. Lenie moest het grootste deel van de week werken, maar op dinsdag hebben we saampjes lekker even kunnen winkelen terwijl Peter wat zakelijke adresjes afliep. Zo zijn we twee keer naar mijn ouders geweest, hebben we een bezoekje gebracht aan mijn jarige broer op 18 november (gaaf!) en zijn Peter en ik nog helemaal naar Groningen geweest! Kortom, een echte... juist! Zeven Provinciën Tour! Noord-Brabant, Zuid-Holland, Utrecht, Gelderland, Overijssel, Drente en Groningen.

Tijdens onze Zeven Provinciën Tour hebben we dus een bezoek gebracht aan Groningen, waar we naast een fijn zakelijk gesprek met een van onze grootste klanten, ook oude vrienden weer hebben kunnen ontmoeten! Het was voor mij zeker een enorm genoegen om na bijna 20 jaar weer iemand te zien, die altijd erg belangrijk voor mij is geweest. Peter Hofman. Zijn vrouw Marianne was er ook bij en we hebben gelunched in een heel leuk café in de Oude Boteringstraat. Het was echt heel erg gezellig en heerlijk om weer eens te kunnen bijpraten!! Nogmaals, heel veel succes met de muziek en misschien, je weet maar nooit, duiken we samen een keer de studio in voor een cover... je weet wel... grijns...

Ook was het heerlijk om bij twee andere vrienden te logeren, Diederik en Anneke en de twee hondjes Wietske en Zusje! Hartelijk dank nogmaals voor de gastvrijheid! Kun je nagaan, dit zijn dus lieve vrienden, die wij hier vlakbij hebben leren kennen als de eigenaars van een van de mooiste panden van Lapradelle: Maison 1800, en waar we dan in Groningen bij logeren. Supergaaf he? We hebben 's avonds gezellig kunnen uitpuffen en bijpraten, en de volgende ochtend vertrokken we naar de zus van Peter, Mieke, in Neede. We hadden nog wat dozen bij ons met boekjes die we uit onze garage hadden meegenomen, en die zij graag wilde hebben, dus hebben we die afgegeven. De rit vanuit Neede naar Nijmegen om de Macro te bezoeken was een kriem. Wegopbrekingen, omleidingen, pffff, onze TomTom hield er mee op door het slechte weer, maar aan het eind van de middag bereikten we Nijmegen. Jammer wel, dat de dekbedovertrekken uit de aanbieding nou net waren uitverkocht! Bugger!

Op vrijdag waren we grotendeels in Tilburg. Kopje koffie bij onze oude buurvrouw Lies uit de Haydnstraat (wat hebben we gelachen he!!) en een heerlijke lunch bij onze vrienden Charlotte en Jac. Met zijn allen hebben we de garage alvast een heel eind opgeruimd en onze aanhanger gevuld met alle spullen die we toch nog mee naar Frankrijk wilden meenemen. Van de rest hebben we afscheid moeten nemen, je kunt nu eenmaal niet alles meenemen. In de vroege avond reden we terug naar Den Bosch en tegelijkertijd met Lenie de parkeerplaats op, nou nou, hartstikke toevallig!

Zaterdag hebben Lenie, Peter en ik het grootste deel van de dag in Dordrecht doorgebracht bij mijn ouders, een hele fijne dag die we afsloten met het gebruikelijke etentje bij het Chinese restaurant Langkawi Baru.



Na een vooral waterachtige terugreis van 2 dagen met onze volle aanhanger, kwamen we maandagmiddag doodmoe in Belvianes aan. Er brak een week aan van opruimen, herorganiseren, wegwerken van opgestapeld werk, en afgelopen weekend dus het in een gezellige kerstsfeer dompelen van onze huiskamer. Er staan nog wel een paar volle dagen op ons programma, en op de 13de van deze maand is er wederom een vergadering in Rennes-le-Chateau in de Mairie, van de stichting APARC. Deze keer ook een klein beetje in de feeststemming in verband met de feestdagen, want er staat een glas Blanquette de Limoux voor ons klaar als de vergadering is afgelopen! Kijk, daar kun je Anneke midden in de nacht gerust voor uit bed trekken. Ik geloof wel, dat Blanquette de Limoux tot mijn liefste drankjes behoort! Vooral de Blanquette de Limoux methode ancestrale doux Domaine st. Jacques dan he? Huhum. Laten we daar helder over blijven...

Verder heb ik van de week nog een vervolg zitten schrijven op Het Roer Om, tevens een dankwoord aan alle mensen die afgelopen seizoen in onze vakantiewoning hebben vakantie gevierd en ons zulke prachtige cijfers hebben gegeven, waardoor wij nu bij Topic Travel 5 sterren hebben en een waardering van een gemiddelde 9.1! Zie: Terugblik 2008 en Dankwoord.

En mochten er nog mensen zijn die een heel bijzonder cadeautje zoeken voor de Kerstdagen, en mijn boek Het Grimwald Mysterie nog niet hebben besteld... grinnik...

Hale vale leaves, een hele fijne feestmaand, en een fantastisch, gezond en gelukkig 2009 toegewenst!!!

Warme Winterknuffels aan jullie allemaal!